*14.03.15

Ik merk dat ik de behoefte heb dit van me af te schrijven soms maar dat ik niet weet op wat voor manier.
ergens is het wel fijn wanneer je weet dat iemand het leest. Juist misschien iemand die je totaal niet kent en ergens wil ik het ook allemaal weer voor mijzelf houden.
Dus toch maar weer een account op Mydiary. Goh dat is dát lang geleden. Ik denk zo'n 8 jaar.

Ik kan het zelfs soms nog niet eens geloven dat ik daadwerkelijk zo'n gezin, zo'n moeder heb.
Dus hoe is dat dan aan anderen uit te leggen?
Ik vraag mezelf nog regelmatig af of ik het niet allemaal verzonnen heb of dat ik het allemaal zwaarder maak en er zwaarder aan til dan dat het daadwerkelijk is.
Ik weet het zelf soms ook niet meer.

En dan nog die paniek en die angst, jeetje wat kan ik dat slecht kwijt en wat kan ik daar slecht mee omgaan.
Ik vind het zo lastig om te gaan met die lichamelijke reacties op alle emoties en situaties die er spelen.
Blijkbaar verwerk ik het toch dan niet helemaal lekker en dat uit zich lichamelijk.
Totaal onverklaarbaar, totaal random en het slaat totaal nergens op.

Weetje,
Ik weet hoe rationeel ik ben en hoe goed het gelukkig in mijn koppie allemaal is... maar soms vraag ik me daadwerkelijk wel eens af of ik niet gewoon gek ben

Het zal ook altijd een strijd blijven altijd te blijven zoeken, ergens graag 'begrip' te willen terwijl je alles zélf al niet eens snapt.
Dan is dat ergens een totaal verkeerde verwachting, want dat is het uiteindelijk wel, het is een verlangen dat mensen begrijpen waar je mee worstelt.
Maar hoe kunnen zij dat wanneer je het zelf al niet begrijpt en het maar tot op zekere hoogte kan uitleggen?


*Meraki
Put your heart and soul in all you do.