Brief aan een voetballer

Beste A.K,

Wat het meeste pijn doet is dat ik ervan uit ging dat hetgeen ik gaf aan een ander, ik ook terug zou krijgen. Ik had de verwachting dat mensen hetzelfde waren als mij: even liefdevol met een goed en oprecht hart. Dit beeld bestaat dankzij jou niet meer. Het laten vallen van dit ideaalbeeld, de veilige wereld voor mij, valt me enorm zwaar.

Het leven als voetbalvrouw lijkt voor veel buitenstaanders sprookjesachtig, maar de werkelijkheid ligt voor mij heel anders. De bergen vrouwen welke zich voor je voeten werpen om je bekendheid en het misbruik dat je daarvan maakte, het altijd rekening houden met je focus waardoor ik mijn gevoelens telkens aan de kant moest zetten en de plotselinge verhuizing naar het buitenland waarvoor ik mijn lievelingsbaan aan de kant heb gezet. Alles draaide altijd om jouw en je roem en ik heb mezelf naar de achtergrond moeten plaatsen.
Ik heb er nu moeite mee om mijn eigen ik weer terug te vinden. Ik was jouw schaduw. Ik weet soms niet meer wie ik ben, wat ik belangrijk vind en waar ik voor sta. Ik ben de controle kwijt en dat benauwd me.

Ik neem je enorm kwalijk dat je nooit de moeite hebt genomen om anderen te laten zien wat we hadden, wat ik voor je deed en wat ik voor je betekende. Ik voel me niet serieus genomen: aan meiden vertelde je dat je vrijgezel was en bij vrienden deed je stoer en verzweeg je veel. Je familie weet niet dat ik en mijn lieve familie bestaan. Ik ben hierdoor aan mezelf gaan twijfelen: "ben ik wel mooi, leuk of knap genoeg"? Ik ben door deze relatie steeds minder van mezelf gaan houden en dat neem ik je kwalijk.

Ik ben nu bezig met de verwerking van het verlies van ons kindje. Gedurende het hele proces heb ik me eenzaam gevoeld. Je eerste reactie bij de positieve test sprak boekdelen. Ik neem je kwalijk dat je er niet voor me was en bent. Ik vind het respectloos en walgelijk dat je dit voor iedereen in jouwn omgeving achtergehouden hebt. Terwijl ik schreeuwend van de buikpijn in bed lag, was jij aan het lachen met vrienden. Terwijl ik nachten lang wakker lag van verdriet had jij afspraken met verschillende meiden in hotels, welke je ook valse beloften deed. Terwijl ik aan het overgeven was op mijn werk, zat jij gezellig met je ouders aan tafel te praten over wanneer je nu eindelijk zou trouwen met een echte Marokkaanse vrouw. In mijn ogen houdt jij iedereen voor de gek.

Je zei dat abortus de beste optie was. We waren er niet klaar voor. Maar ik hoefde niet bang te zijn: we zouden er alles aan doen om het kindje het gevoel te geven dat dit alles niet zonder rede gebeurde. Samenwonen, sparen, trouwen en kinderen. Na de behandeling verdween je echter uit het niets. Mij achter latend met een kapot toekomstbeeld, enorm veel verdriet, onzekerheid en de hoge ziekenhuisrekeningen.

Ik had verwacht dat je mijn hand zou vasthouden, een luisterend oor zou bieden en je beloftes zou nakomen.

Het moeilijkste vind ik het feit dat ik mijn verhaal niet goed kan delen. Ondanks alles denk ik soms nog terug aan je lieve kant, de leuke tijden. Je hebt ook een hart en gevoelens welke vast bij mij en ons kindje zijn als je een keer niet kunt slapen, maar ik moet voor iedereen dag in dag uit mijn masker opzetten. Telkens wanneer ik mijn kleine neefje, mijn zwangere zusje of een gewoon kindje zie moet ik op mijn lip bijten om niet in het openbaar in huilen uit te barsten. Ik krijg hartkloppingen als het woord zwanger valt.

Het opschrijven van alles wat me nog dwars zit is een eerste stap in de verwerking. Het voelt bevrijdend om mijn gevoels toe te laten en er recht tegenover te staan. Dit is de zwaarste periode in mijn leven: verdriet, bedrog, spijt, gebroken vertrouwen en een kapot toekomstbeeld. Maar uiteindelijk kom ik er wel.

Wat ik je met deze brief hoop mee te geven is het besef van het feit dat je, als je op deze verwoestende manier blijft doorgaan met je leven en met andere mensen, je serieuze levens kapot maakt. Ik hoop dat je beseft hoeveel last je mij hebt aangedaan en doet door op deze manier met mij om te gaan.

Mijn ultieme wens is dat je mij en ons kindje als personen erkend. Dat je gaat begrijpen wat ik doormaak ik plaats van net te doen alsof ik nooit bestaan heb en dat je opkomt voor mensen die dicht bij je staan en de waarheid verteld.

Ik hoop dat niemand anders dit ooit mee hoeft te maken en dat je dus leert van je fouten. Echter kan ik alleen voor mezelf spreken. Ik blijft vechten om de vrolijke, onbezorgde ik terug te krijgen. Het gevecht is loodzwaar en steeds vaker wil ik opgeven.  Hetgeen me op de been houdt is hoop.. hoop op een mooie toekomst met hopelijk het geschenk van het moederschap. De litekens zal ik voor altijd meenemen.

Tot ziens,

Je ex.