Boeiende banaliteiten, dikke pret & losbandigheid!



Ongetwijfeld
kunnen er binnen
al deze voorgaande stadia
& komische levensfasen nog wel
allerlei nuanceringen worden aangebracht:
nu gaat 't alleen om de grote lijnen en ietwat grover
versimpelingen dienaangaande
as far as
I know
...

We
laten hier
niet alleen even
zien waar [en waarom]
de twijfel toeslaat onder allerlei [on]gelovigen,
maar ook dat geloofscrises niet
meteen ook het begin
van 't einde hoeven
te betekenen!

Twijfel
is normaal
& heeft als aller-
gezondste kant dat het processen
van verandering op gang kan
brengen & zo ook
nieuw leven
inluiden?

Zeker
als op
die crises niet
al te paniekerig gereageerd
wordt, maar mensen [waar &
wanneer dan ook] tot nieuwe bezinning
en beleving van hun geloof: ik heb geen flauw idee
hoeveel verschillende mensen ik heb ontmoet in die voorbije
zestig jaar, maar ik heb me wel altijd meer aangetrokken gevoeld
tot bijvoorbeeld PSP & VPRO dan tot
'groter partijen, organisaties
& monstercoalities'!

Vroeger
hadden we
Krijn Strijd & Professor De Graaf,
Roling & Erich Fromm, Karl Jaspers & Robert Jungk,
Willem Banning & Wertheim, Edgar Snow & Bertrand Russell,
Dominee Buskes & Karl Barth, Reinhold Niebuhr & Heering, Rasker & Bender,
Andre Trocme en Mahatma Gandhi, Bart De Ligt & talloze anderen i/d tijd dat ik
in dat kamp in Drente moest doorbrengen 'om bladeren tegen de wind in te harken & te vegen' voor
Heidemaatschappij/Bosbeheer, "geuniformeerd" in manchester pak en afdankertjes van 't leger samen met 'n bonte verzamelingn eigenwijze 'anarchisten', katholieken,
protestanten, sektenleden & 'onwilligen'
na eerst voor 'n staatscommissie
te zijn verschenen om
te onderzoeken hoe
dat zat met je
"geweten"?

Waarom
wil je geen
'wapens dragen
in dienst van god,
vaderland & jouw
eigen moeder~
taal'?

Wat
doe je
als je wordt
aangevallen & hoever
ben je bereid
om te
gaan?

En
dan te
bedenken dat eigenlijk
alleen 'gelovige/godsdienstige bezwaren' echt
golden, zodat 'ongelovigen'
echt achter de tralies
moesten!

Twee
wereldoorlogen waren
blijkbaar nog niet voldoende
om geweld af te zweren: want de vijand stond altijd wel
weer klaar om ons landje binnen te vallen en "wij"
hadden onze handen vol met onze kolonies ver
weg over de zee met onze missionarissen &
zendelingen, ontwikkelingshulp & het
immer & eeuwig 'beter weten' der
gediplomeerde deskundigen
die het "voor het
zeggen" hadden
in die
jaren
...

Daarom
nam ik toen
dan ook telkens
weer de benen naar
Israel [of all places], India &
Nippon: liftend door bloedhete Arabische
en andere islamitische landen tussen Istanbul &
Tokyo, dwars door de USSR & zoiets laat dan
ongetwijfeld z'n sporen na met 'n lach &
'n traan, verliefdheden & typische
jeugdige overmoed in de vele
kibboetsiem & andere
'communes'
...

Ik
val dan
ook ongetwijfeld telkens
weer in herhalingen omdat al
die herinneringen blijven
opwellen uit de diepten
des gemoeds: zo
werkt dat nu
eenmaal
...

Saai
nietwaar
...

gaap!
07 jul 2010 - bewerkt op 07 jul 2010 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende