Bloot (nou en?) Henri Nouwen @ a living reminder!!

HN: We staan bloot aan de verleiding om ambt & spiritualiteit, dienst & gebed (lichaam & geest: vlees & ziel) van elkaar te scheiden & de 'duiveltjes' in ons zeggen (keer op keer al minstens zo'n twintig eeuwen lang): 'Jij hebt 't veel te druk om te bidden; je moet in teveel behoeften voorzien, op teveel mensen reageren, teveel wonden genezen & breuken verbinden. Gebed is 'n luxe, iets om in een vrij uurtje te doen, op 'n dag waarop je afwezig kunt zijn, of op retraite. De weinigen die zich nog uitsluitend op 't gebed toeleggen, zoals trappisten & clarissen of sommige afgezonderde kluizenaars, zijn niet wezenlijk betrokken bij pastoraat (schaapherder, veehoeder, visser, brouwer)?!

Ze zijn vrijgesteld voor eenzijdige contemplatie & laten de christelijke dienst aan anderen over.' Maar 't is onjuist om zo te kijken/denken: 't doet onrecht aan zowel pastores als contemplatieven. Dienst & gebed kunnen nooit van elkaar losgemaakt worden: ze zijn net zo nauw met elkaar verbonden als 't yin & yang v/d bekende Japanse cirkel (m/v, zwart/wit, dag/nacht, hier/daar toen/nu & 'straks'. In z'n boek gaat Henri Nouwen op zoek naar 't verband tussen geestelijk ambt & spiritualiteit & wil laten zien hoe dienst samenvalt met gebed & met gebed dienst. Na lang nadenken is hin tot de conclusie gekomen dat we 't best kunnen beginnen met 't ambt te zien als 'n 'gedachtenis' & de pastor ('zieleherder' als 'n levende (levendige) herinnering aan Yehisjoea haNatsri (aka 'gezalfde', 'bevrijder', 'verlosser' etcetera ...

Zowel i/h OT als 't NOT neemt dit 'gedenken' ('geweten/beleven' 'n speciale plaats in. Heschel zegt: 'Veel van wat de bijbel vraagt, kan worden samengevat in EEN enkel woord: GEDENK!' En wanneer Nils Dahl 't heeft over 't (aller)oudste 'christendom', dan zegt hij:
"De eerste taak v/d apostel tegenover de gemeente is ~ afgezien van haar stichting ~ dat hij/zij de gelovigen laat nadenken over wat ze al hebben ontvangen & reeds weten, of 'zouden moeten weten'?!"

't Is dus in overeenstemming met de kern v/d bijbelse traditie om 't ambt te zien i/d context v/h 'gedenken': daarom bespreek ik onze spirituele bronnen door naar de pastor ('g d redt' te kijken als 'n herinnering: ten eerste 'n genezende herinnering, ten tweede 'n steungevende herinnering & ten derde 'n richtinggevende herinnering ...

Die termen genezen, steunen & richting geven zijn o.a. ook meesterlijk besproken door Seward Hiltner in z'n inleiding tot pastorale theologie: in komende entries die nog volgen (DV/insjallah etcetera), gebruik ik graag ongeveer dezelfde termen om tot uitdrukking te kunnen brengen hoeveel ik aan SH als m'n docent te danken heb, & om m'n overtuiging te delen dat spiritule bronnen te zoeken & te vinden zijn in 't CENTRUM van onze bediening. Bovendien kunnen deze termen ook nu nog behulpzaam zijn bij 't zoeken naar verbanden tussen onze zorg om spiritualiteit & de vele nieuwe inzichten in persoonlijke relaties, die we in afgelopen decennia hebben opgedaan i/d sociale weten-schappen & overgenomen i/d praktijk
van ons werk.