Blinde myDiVlekken & RareGedachtenKronkeltjes.

ABB (of is hier 'n Amerikaanse ghostwriter a/h woord?) geeft inderdaad tenenkrommende voorbeelden van 't door hem vastgestelde ver- schijnsel, waarbij onduidelijk blijft hoe representatief die zijn.

Voor ABB is dat geen vraag, want volgens hem zijn de campussen van uni-versiteiten verworden tot kleine Noord-Korea's. Voorop in 't linkse politiek correcte denken lopen volgens hem de feministen.

Op de invloed die ABB toeschrijft aan denkers valt wel wat af te dingen. Volgens 'n andere visie is 'n denker vooral iemand die scherp formuleert wat bij veel andere mensen ook al leeft, zonder dat ze 't zelf zo duidelijk kunnen verwoorden. Karl Marx dacht bijvoorbeeld niet als enige na over de sociale gevolgen van industrialisering.

Veel tijdgenoten deden hetzelfde. De inderdaad zeer verpolitiekte wetenschapper v/d Frankfurter Schule waren natuurlijk evenmin de enigen die zich afvroegen hoe 't nationaal socialisme & 't fascisme zoveel aanhang konden krijgen in Europa.

En de linkse revolte van eind jaren zestig zou 'r ook wel zonder FS zijn gekomen.

Er was 'n voedingsbodem, al was 't maar vanwege de omstreden Amerikaanse oorlog in Vietnam, of de sloppenwijken (Applish: opoe's wijken) die de verontwaardiging op-riepen van Parijse studenten, of de weerstand die de autocratische Franse president Charles de Gaulle opriep. Dat alles werd aangewak-kerd door 'n pittig generatieconflict. Hoeveel van die 'linkse studenten' van toen herinneren zich trouwens nu nog figuren als 'n Herbert Marcuse? Overigens ervoer Adorno bij de linkse revolte van 1968 tot z'n ontreddering dat jeugdige opstandelingen ook hem 'n vertegen-woordiger van 't establishment noemden!

Aan z'n sombere mensbeeld knoopt ABB 'n al even zwartgallige kijk op de geschiedenis vast, die, in elk geval sinds 1945, 't verhaal van permanente achteruitgang is: hij is 'n ware cultuurpessimist. Om zijn on-genoegen te onderbouwen beschrijft hij 'n familie uit de jaren vijftig v/d vorige eeuw. 't Is 'n waar toonbeeld van genoeglijke harmonie & deugd, iedereen speelt tevreden zijn of haar traditionele rol, ook moeder, immuun voor 't communistische virus van 't feminisme.

En dan ineens komt diezelfde familie even i/d huidige tijd terecht: ze treffen 'n wereld aan waarvan ze helemaal niets meer kunnen
begrijpen ...

De straat is onveilig & wanneer je uitgaat moeten de huisdeuren op slot (liefst met twee sloten); ze krijgen last van straatrovers & junks & ze schrikken van alle porno. Verbijsterd over zoveel verwording keren ze snel terug naar hun knusse jaren vijftig. ABB verbindt aan dit fantasieverhaal 'n beschouwing over de ondergang van Europa, in vergelijking waarmee de val van Rome 'n kleinigheidje was.

'n Optimist zou 't verhaal anders vertellen: die zou de familie even laten bijkomen v/d cultuurschok.

Daarna zou hij ze rondleiden in 'n doorsnee supermarkt anno 2011: ze zouden verrast & verrukt zijn over 't rijke aanbod.

Buiten zouden ze zich vergapen aan de enorme hoeveelheid auto's, ongeveer twintig maal zoveel als i/d jaren '50, & de indrukwekkende snelwegen. Ze zouden genieten van de gerieflijker trams & treinen.

In achterstandswijken zouden ze opkijken v/d uitheemse mensen, maar ze zouden tegelijk zien dat de woningen in niets meer lijken o/d lekkende krotten waarin vele miljoenen Europeanen, misschien ook zijzelf, i/d jaren '50 waren gehuisvest.

De lesbische jongste dochter zou dankbaar haar kans grijpen & uit de kast komen & de kwakkelende vader krijgt 'n hypermoderne
pacemaker.

Stampvoetend zouden ze weigeren om nu nog terug te keren naar de primitieve & bekrompen jaren '50: & als ze toch terug zouden moeten gaan dan zouden ze zich bij hun 'thuiskomst' diep eenzaam voelen, want hoe leggen ze al die prachtige dingen, die anno 2011 zo doodgewoon zijn: Laptop, Internet, Mobiele Telefoons, iPods, iPads, flatscreen color tv, persoonlijke vrijheid en nog heel veel meer, uit aan mensen, die zelfs nog nooit 'n kopieermachine hebben gezien & opgesloten zitten in hun religieuze zuil!?

Zo'n positief verhaal past natuurlijk niet in ABB's doemschrift, want waar blijft hij dan met die val van Rome? En waar haalt hij dan nog zelfs maar de schijn van rechtvaardiging vandaan voor 't doodschieten van 69 jongeren?

Misschien ziet hij de plezierige kanten v/d moderne samenleving ook gewoon niet: hij heeft, zo blijkt uit z'n manifest, talrijke blinde vlekken. Hij is belezen & kan analyseren, maar i/d primaire waarneming v/h gewone, alledaagse leven laat hij 't afweten.