To be with child or not to be..
Wat een grote beslissing is dat, een BAM worden (super irritante afkorting trouwens, vandaar blegh!), maar ik ben er na vele gesprekken en het maken van overwegingen uitgekomen. Het is misschien iets geks, op je 26e beslissen dat je het alleen wilt gaan doen. En dan nog maar kijken of het allemaal lukt.. ook niet onbelangrijk. Hier een paar opmerkingen die wel echter nog door mijn hoofd spelen als ik aan mijn beslissing denk:
"Je hebt de juiste nog niet ontmoet."
"Wat als je iemand ontmoet en je bent nét geïnsemineerd?"
"Het is heel zwaar, altijd alleen opdraaien voor de zorg en de vreugde met niemand kunnen delen."
"Waarom adopteer je niet of word je pleegmoeder?"
Wil ik zelf perse een BAM worden? Nee, maar ik wil mijn geluk niet in de lift zetten totdat ik die ene juiste man ontmoet. Het kan twee jaar duren voordat het hele gedoe werkt en ik zou heel graag twee kinderen willen, ik weet zelf hoe leuk het is als je een broer/zus hebt.
Over de juiste man: ik heb twee relaties gehad en talloze dates en het komt allemaal op hetzelfde neer: ik heb bindingsangst. Soms duurt het vier dates, soms een half jaar, maar ik vind altijd wel iets waardoor ik ermee kan stoppen en wat voelt het fijn als het voorbij is! Heerlijk.
Over hoe zwaar het is: ik onderschat ook zeker niet de lange nachten en uitputtende dagen, maar ik denk dat de vreugde daar goed tegen op kan boksen. Daarnaast heb ik een goed netwerk.
Over adoptie: tja daar zeg je wat. Het is een prijzig en lang proces heb ik op internet gevonden en echt niet makkelijk. Daarnaast krijg je met allemaal instanties en wetgevingen te maken.. tja.
Daarnaast heb ik een levensvisie waardoor ik veel vertrouwen heb dat alles goed komt, hoe dan ook.
"Everything is going to be oke in the end. If it's not oke, it's not the end."
Zijn hier toevallig gelijkgestemden/BAMmers?