Bij Willem van Ockham had hij geleerd {ka bd 151}:

om de 'gerechtigheid [IUSTITIA] G ds' nog op te vatten als de goddelijke gerechtigheid die de zondaar veroordeelt. Hóe kòn DÀT 'goed nieuws' zijn? En wat had G ds gerechtigheid te maken met geloof? Dag & nacht mediteerde Luther over deze tekst tot het hem tenslotte begon te dagen: de 'gerechtigheid van G d' in 't Euangelie was de goddelijke genade die de zondaar met G ds eigen goedheid bekleedt!!

't Enige wat de zondaar nodig had, was geloof. Meteen vielen Luthers angsten van hem àf: 'IK VOELDE ME ALS HERBOREN, ALSOF IK DOOR 'N GEOPENDE POORT 'T PARADIJS WAS BINNENGEGAAN!' Hierna kreeg de hele Schrift voor Luther 'n nieuwe betekenis. In z'n colleges over die brief aan de Romeinen was ook déze kentering heel goed merkbaar: z'n benadering werd informeler & kwam meer los v/d middeleeuwse traditie. Hij liet die traditionle viervoudige schriftzin voor wat hij was, concentreerde zich op z'n christo-logische bijbelinterpretatie & betoonde zich openlijk kritisch tegenover de scholastici! Er was geen aanleiding meer tot angst. Als hij het 'geloof' maar had, dàn kon de zondaar zich voorhouden: "'CHRISTOS' heeft voor mij genoeg gedaan: hij is rechtvaardig, hij is mijn toe-vlucht, hij is voor mij gestorven & in zijn rechtvaardigheid heeft hij (ook) mij als rechtvaardige aangenomen!" Met 'geloof' bedoelde ML echter niet (geloofs)overtuiging maar een houding van vertrouwen & overgave: 'VOOR GELOOF IS GEEN KENNIS OF ZEKERHEID NODIG, MAAR VOLLE OVERGAVE EN EEN VREUGDEVOL VERTROUWEN IN [g ds] ONGEMERKTE, ONBEPROEFDE & ONGEKENDE GOEDHEID!' .......

In z'n colleges over Galaten borduurde Luther voort op de 'rechtvaardiging door 't geloof': deze brief behelst 'n aanval van Paulos op de van oorsprong joodse christenen die gemeenteleden van andere herkomst de naleving v/d HÉLE wet van Mosjeh wilden gaan opleggen ...

Vlg. Paulos daarentegen was't enige wat erop aankwam, VERTROUWEN (pistis) in Christos. DAAROM was Luther begonnen voortaan een tweedeling te hanteren tussen wet & Euangelium: de wet was het middel waarmee G d zijn toorn & de zondigheid van mensen open-baarde; we hebben ermee kennisgemaakt i/d onwrikbare voorschriften die we overal in de bijbel aantreffen, zoals bv. de tien geboden.

De zondige mens siddert voor deze eisen, wetend dat hij er onmogelijk aan kan voldoen?! Maar 't Euangelie onthulde pas echt de godde-lijke genade die ons redt: de 'wet' beperkte zich niet alleen tot de mozaïsche wet ~ 't OT bevatte (ook al) 'goed nieuws' (in de passages waarin de profeten vooruitblikten op Christos) & 't Nieuwe stond vol ontmoedigende geboden ~ zowel wet als euangelion was 'afkomstig van G d', maar alleen 't Euangelie kon ons nu nog redden? Dit soort mydivervolgverhalen zijn in begin & einde 'eindeloos' & 'actueel' ...