Bij elk internationaal groot toernooi roepen deze

Overeenkomsten weer ongeveer dezelfde vragen op: wat is hier letterlijk in 't spel (& wàt staat 'r op 't Spel!)? En even vaak is 'r de (geile) suggestie dat we bij (o.a.) Voetbal met religie van doen hebben. Of dat hier, nadat de God v/d christelijke kerken na de lange jaren '60 uit ons land lijkt vertrokken en/of is verdampt van Iemand tot Iets, ècht 'onze religieuze behoefte' weer de Kop Opsteekt? Ik (PP) geloof niet dat we die vetbalriten zó moeten benaderen, maar zou ze willen plaatsen via 3 samenhangende observaties! Allereerst zien we in die parallellen met religieus institutioneel kerkelijk ritueel dat 't bij o.a. voetbalriten om volwaardig ritueel gaat?! We hebben bij sport e.d. te maken met 'n volwaardige sacraal-rituele zône in onze seculiere cultuur: zônes die mensen apart zetten ('heiligen', die ze koesteren als plakken voor ervaring & expressie van hope & dromen, plekken waar de cadans v/h alledaagse doorbroken kan worden, waar je iets kunt ervaren van 'n uiterst 'solidaire' groep. Behalve Sport zijn 'r wel meer van die zônes: massaal toerisme, individuele/groepsnatuurbeleving, kunst(en) & cultuur, feest(en) & 'gedenken'. Religie is óók zo'n zône: 't was vroeger DE (enige/exclusieve) dominante zône voor sacraliteit & ritualiteit (tussen bevruchting & versterving, de wieg & 't graf (of de urn)! NÚ, NÁ 't terugtreden van DÍE institutioneel-rituele zône, zijn al die andere zônes ietwat méér in 't oog gesprongen, maar van vervanging of compensatie is geen sprake? NÁÁST die 2 observaties zie ik (PP) NÒG 'n rituele context die we misschien wel typisch Nederlands kunnen noemen: @ NL hebben we altijd 'n tamelijk problema-tische verhouding gehad met rituelen in 't dagelijks (myDi)Leven. DÀT heeft natuurlijk te maken met onze specifieke, religieuze situatie waarin werd afgesproken dat we de openbare ruimte zoveel mogelijk NEUTRAAL zouden houden & dat 't GEEN podium meer zou worden van RIVALISERENDE religieuze manifestaties! Dáárdoor hebben we nog steeds niet ÈCHT 'n publieke rituele gedenkcultuur & hebben we al snel moeite met 'nationale' rituele expressie? VOETBAL (e.d.) biedt dan blijkbaar 'ons Nederlanders' 'n (tijdelijk) ritueel kader waarin in 't dagelijks myDileven (ook) rituele expressie 'n Plek (plekje) kan krijgen, compleet met oranje & roodwitblauw vlaggen, hymnes & alles erop & eran (als bij popconcerten & EO~landdagen OFZO)? En dat alles betrekkelijk onverdacht ~ hoewel nationale identiteit hier ook wel degelijk gevierd wordt. Zo is voetbal 'n nationaal feestfestijn waarin 't publieke domein 't 'heilige spel' gespeeld wordt. Sommigen zijn dus blijkbaar (veel) meer vatbaar voor oranje enzo dan anderen. Met of zonder verbaal, symbolisch & (wapen)~geweld tot abc~JSF aan toe ...