Beu, moe en zat van alles.

Ik ga gek. Ik ga helemaal over de top gek. Het is inmiddels anderhalve maand sinds ik terug ben uit de kliniek en waar ben ik? Helemaal nergens, geen stap vooruit. Gezakt voor mijn rijbewijs, afgevallen en werkeloos. En ja ik weet dat ik het moet veranderen, ik WEET HET, maar het lukt me gewoon niet. Hoe moeilijk kan het zijn om 6x per dag te gaan zitten en even te eten? Nou schijnbaar erg moeilijk want mij lukt het niet. En ik weet dat hij gelijk heeft en ik weet dat onze relatie hierdoor lijdt en dat hij dit niet zegt om me te zieken of stangen, maar ik ben gewoon boos. Boos op hem dat hij me de waarheid onder de neus duwt, boos op mezelf dat het niet lukt en boos op alles en iedereen om me heen. Waar doe ik het nou uiteindelijk voor, want voor mezelf schijnbaar en zo te merken niet. De hulp werkt niet en ik heb nergens zin meer in. Het leven voelt gewoon zo doelloos zo en ik heb echt wel plannen, maar die zijn nog zo ver weg. Alles voelt gewoon aan als een obstakel, elke stap die ik moet zetten voelt als een hele trap en ik kom gewoon niet vooruit. Ik ben boos op de wereld maar vooral mezelf. Het erge is dat ik mezelf erop betrap dat ik er nu gewoon even klaar mee ben en zeker omdat er wat van gezegd is, wil ik nog minder gaan eten, gewoon puur omdat alles in mij mijn hele herstel proces tegen werkt. De hulp werkt niet en iedereen om me heen wil wel helpen, maar ikzelf wil het gewoon niet graag genoeg schijnbaar. Ik wil zo graag aankomen, maar de stappen die ik moet zetten voelen gewoon nog te groot en alsof ik er nog niet klaar voor ben. Ik ben het allemaal gewoon even zat en ik ga lekker slapen en hopen dat morgen wel mee zit.
Slaaplekker.