bestaan is een feit: leven een kunst (lf III)

Begonnen aan het derde boekje van Lenoir Frédéric: Handleiding voor een evenwichtige geest en 'n kalm gemoed! Z'n eerste boek over Socrates, Jezus & Boeddha (ben ik alweer kwijt), dat bespraken we in 't voorbije jaar i/d Westerkerk, dus nu maar uit pure "myDiërige" nieuwsgierigheid begonnen aan z'n godengeschiedenis & deze handleiding, vlg. hemzelf van al zijn boeken over filosofie & spiritualiteit is dit laatste zeker 't meest toegankelijk & waarschijnlijk ook 't nuttigst! Niet alleen laat hij de wijze lessen van grote denkers als een Confucius, Aristoteles en Schopenhauer laat hij de revue passeren: hij beschrijft ook hoe hij in zijn eigen leven geworsteld heeft met al die vragen over 't ware, goede & schone? FL: "We hebben er niet voor gekozen om te leven, maar moeten leren leven zoals we ook o.a. kunnen leren pianospelen, koken of beeldhouwen e.d. Dàt is dé rol van opvoeding? De opvoeding houdt zich nu echter vooral zo steeds meer bezig met het overbrengen van kènnis in plaats van wijsheid! Ze streeft er blijkbaar veel eerder naar om ons voor te bereiden op de úitwendige uitdagingen van 't bestaan dan op het ìnwendige: HÓE kunnen we nu zo in 's hemelsnaam op goede voet staan met ons-zelf en met ànderen? HÓE moeten we omgaan met leed? HÓE leren we onszèlf kennen en onze eigen tegenstrijdigheden oplossen? HÓE bereiken we WÁRE innerlijke vrijheid? Hoe kunnen we liefhebben (& anderen ons liefhebben)? En hoe worden we, tot slot, werkelijk en ook blijvend(er) gelukkig, iets wat omgetwijgeld meer afhangt van onze verhouding tot onszelf & anderen dan van maatschappelijk suckces & materieel bezit?! Duizenden jaren heeft religie de rol al vervuld van 'opvoeder v/h innerlijk leven': we kunnen alleen maar vast-stellen dat ze deze rol tegenwoordig helaas steeds minder vervult!? Niet alleen omdat ze veel minder invloed heeft op het bewustzijn, althans in Europa, maar omdat ze lijkt te zijn verstard: meestal biedt ze dogma's & normen, waar mensen eigenlijk juist op zoek zijn naar zingeving! Ze vaardigt geloofsbelijdenissen & regels uit die nog slechts 'n steeds kleiner wordende minderheid van (bij)gelovigen aanspreken? Ik erger me al 'n hoedje sinds 't midden van de jaren zestig aan orthodoxen, pinksteraars, sektariërs, comservatieven & al diegenen die beweren 'het bij 't enige èchte rechte eind te hebben': dat moge dan misschien wel zo zijn voor sommige katholieken of protestanten, heidense of inheemse sekten & afsplitsingen (whatever), maar zodra ze proberen om anderen te overtuigen van hun ge-lijk is de lol eraf?! Eerlijk converseren, prima, maar liever geen hersenspoeling, brainwash & Newspeak meer op welke wijze dan ook ...