Ben ik niet belangrijk meer?
Mijn dag is al niet heel fijn begonnen, dus sorry als dit schrijven alleen maar negatief lijkt te zijn maar het is iets waar ik wel mee zit.
Ik ben geen sociaal persoon. De mensen waar ik mee omga kan ik op één hand tellen en er is maar één vriendin die werkelijk alles van mij weet (en zij weet meer dan mijn moeder). En ik begrijp dat ik niet met alle evenementen mee kan doen om welke reden dan ook.
Maar vandaag zag ik foto's op FB staan waar vrienden van mij aan het bbq'en waren. Elke persoon op de foto was een vriend van mij. Op de foto stond ook een vriend van mij die vlakbij Amsterdam woont en door zijn drukke schema niet altijd bij ons op bezoek kan komen, en zelfs hij was er. Al mijn vrienden weten dat ik hem graag in mijn buurt heb en dat ik het heel fijn vind wanneer ik face-to-face met hem kan praten.
Samen zijn we de 'second family', zoals we elkaar noemen. Maar ik was er niet bij.
En omdat ik ook niet een persoon ben met de meeste zelfvertrouwen, wekt dit bij mij twijfels op (ookal weet ik dat dat helemaal niet hoeft). Ben ik dan niet meer belangrijk in mijn vertrouwde vriendenkring? Ben ik dan maar het aanhangsel? Wat is mijn waarde in deze vriendenkring? Mogen zij mij dan wel of heb ik iets verkeerd gedaan?
Zulke idiote vragen komen dan bij mij op.
Hoe leg ik uit hoe left out ik me voel zonder needy te klinken?
Ik ben geen sociaal persoon. De mensen waar ik mee omga kan ik op één hand tellen en er is maar één vriendin die werkelijk alles van mij weet (en zij weet meer dan mijn moeder). En ik begrijp dat ik niet met alle evenementen mee kan doen om welke reden dan ook.
Maar vandaag zag ik foto's op FB staan waar vrienden van mij aan het bbq'en waren. Elke persoon op de foto was een vriend van mij. Op de foto stond ook een vriend van mij die vlakbij Amsterdam woont en door zijn drukke schema niet altijd bij ons op bezoek kan komen, en zelfs hij was er. Al mijn vrienden weten dat ik hem graag in mijn buurt heb en dat ik het heel fijn vind wanneer ik face-to-face met hem kan praten.
Samen zijn we de 'second family', zoals we elkaar noemen. Maar ik was er niet bij.
En omdat ik ook niet een persoon ben met de meeste zelfvertrouwen, wekt dit bij mij twijfels op (ookal weet ik dat dat helemaal niet hoeft). Ben ik dan niet meer belangrijk in mijn vertrouwde vriendenkring? Ben ik dan maar het aanhangsel? Wat is mijn waarde in deze vriendenkring? Mogen zij mij dan wel of heb ik iets verkeerd gedaan?
Zulke idiote vragen komen dan bij mij op.
Hoe leg ik uit hoe left out ik me voel zonder needy te klinken?
08 sep 2014
- meld ongepast verhaal
-
2O14
maandag 08 september 2014 11:02
Heel herkenbaar, ik heb geleerd dat die vragen alleen bij mij op komen en niemand het verder zo bedoeld. Toch snap ik heel goed hoe je je voelt, ergens vind ik het ook raar dat ze je niet gevraagd hebben..
Als je het echt graag wilt weten vraag het gewoon aan de gene die je het meest vertrouwd en je mag best zeggen dat je er rot door voelde..
-
Irfaan2 (opgeheven op 28-10-2014)
maandag 08 september 2014 12:37
ooow ja ik herken dat ook
Heel vaak heb ik gedacht waarom doen ze zo
onbeleefd en onfatsoenlijk, alsof ik me als een botte hark gedraag.
Als ik er ben, geniet ik oprecht met volle 100% en help ik oprecht mee.
En die vriend de je beschrijft die wat verder woont, hebben wij ook.
Die is er bijna noooit bij, maar krijgt nog wel de beleefdheid
om een uitnodiging om iets leuks te doen te ontvangen.
Maar nu is het ook zo, dat ik op bepaalde events maar 1x ben geweest, weekje weg, weekendje buitenland etc. En misschien dat daar wel bepaalde binding plaats vind.
Om middernacht krijg je de gesprekken die er toedoen laat ik het zo zeggen.
En toen ik jou leeftijd had, kon ik me daar echt druk om maken.
Maar nu echt niet meer. Ik heb "vriendschap" opnieuw gewaardeerd.
Wat betekent het nou precies, wat betekenen zij voor mij?
En tot mijn conclusie was dat slechts ontspanning en lol, wat ik toendertijd
nodig had. Maar nu niet meer.
Haha daarom ben ik ook blij met mijn geloof. Ik hoef me niet meer druk te maken
om dit soort dingen. Aan het eind van de rit heb je geen vrienden en is het ieder voor zichzelf.
Maar voor jou, vind ik het wel jammer dat ze zo doen, en misschien meot je over je onzekerheid heen stappen en proactief informeren naar activiteiten die ze gaan ondernemen.
Ik vind het
onbeleefd en onfatsoenlijk
van je vrienden om dit zo te doen.
Maar jij moet het je echt niet aantrekken,
er is wel meer aan de horizon
ookal lijkt het nu van niet!
De tijd die je niet met hun spendeert
spendeer je met jezelf.
Ontwikkel je zelf
Daar heb je echt meer aan!
En je bent nog jong hehe..
-
justme310
woensdag 10 september 2014 14:57
Net als zoveel mensen zullen zeggen, dit is zo herkenbaar.
Dit is ook een groot nadeel van sociaal media, alles word gezien en onbewust zou je misschien iemand pijn kunnen doen. ( zoals jou vrienden bij jou hebben gedaan).
Vaak kan gebeuren dat ze er niet over na hebben gedacht of dat ze misschien ergens al dachten dat je niet mee kon doen de bbq. Natuurlijk zou het wel fijn zijn geweest als ze hadden gevraagd.
Maar ik denk dat het belangrijkste is, is dat je eens moeten laten zien wie je bent. Vraag er gewoon na en ondanks dat je hart misschien in je keel zat zitten. als je een paar keer je angst overwind zal je niet meer zo onzeker zijn
. Tuurlijk is elk meisje wel ondezeker, helemaal op jou leeftijd. en ja zelfs de ow zo zelfverzekerde populaire meiden, zijn onzeker.
Kortom, wees jezelf en durf er naar te vragen.
Succes
Log in om een reactie te plaatsen.
- O 08 sep 2014 Ben ik niet belangrijk meer? ( 3 )
- O 08 aug 2014 Voor mezelf ( 3 )