Ben ik depressief?

Het begon allemaal toen ik vastbesloten was van mijn hematofobie af te komen. Ja, ik ben bang van bloed. Zo erg zelfs, dat ik bewusteloos raak als ik het zie, of er zelfs aan denk.

Ik belde de huisarts, die mij vervolgens doorverwees naar de praktijkondersteuner GGZ. Deze mevrouw zou een intakegesprekje met mij hebben en mij vervolgens behandelen of nogmaals doorverwijzen naar een externe instantie. Ik vond het wel een beetje eng. Wat als ik deze mevrouw dingen moest vertellen waar ik niet aan kon denken, of dat ik niet weet hoe ik iets uit moet leggen?

Dit gesprek ging achteraf best prima. Zij erkende het probleem en vond het een sterke zet van mij om er iets aan te willen doen. Ze raadde me traumatherapie aan. Dit zou mij helpen.
Toen stelde ze me echter 1 vraag, die mijn leven ging veranderen: Gaat het voor de rest goed met je?

... Gaat het goed met mij? Nog nooit heb ik me zo rot gevoeld, eigenlijk. Ik heb nooit ergens zin in, ik haat mijn werk, ik ben de hele dag door moe terwijl ik naar mijn idee hartstikke goed slaap. Ik moet veel huilen en ben prikkelbaar, kan niet meer positief denken en ben eigenlijk nergens meer serieus over en kap alles af. Nee. Het gaat niet zo goed met mij, mevrouw.

Na een lang gesprek over wat mij allemaal dwars zat bleek het probleem dieper te zitten als ik ooit had durven denken. Ik denk dat je zwaar depressief bent, dus ik wil je naar de specialistische GGZ doorverwijzen.

Zwaar depressief? Ik?
Mijn hoofd tolde toen ik op weg was naar huis en ik moest mezelf even bewust vertellen dat ik op moest letten terwijl ik aan het rijden was. Ik kwam thuis en begon verschrikkelijk hard te huilen. Ik Googlede depressie en zag symptomen en oorzaken, en kwam tot de ontdekking dat ik aan alles voldeed. Deze mevrouw had gelijk. Voor het eerst sinds 2 jaar zag ik een lichtpuntje. Verklaart dit mijn gedrag? Verklaart dit waarom ik steeds zo stom doe tegen mensen? Waarschijnlijk.

Ik belde snel mijn moeder, vertelde het mijn zus en vriend en liet het vervolgens even bezinken. Wat zou er allemaal gaan gebeuren? Ik werk zelf in de jeugd- specialistische GGZ, dus ik wist ergens wel wat me te wachten stond. Toen ik nadacht over de cliënten waar ik mee werk dacht ik bij mezelf: maar zo ben ik toch niet? En ik begon op dat moment aan mijn eigen gezondheidstoestand te denken. Ik was ziek. Psychisch ziek. En ze gingen mij beter maken.

Een glimlach verscheen op mijn gezicht. Binnenkort ben ik weer mezelf.