beminnelijk

DE
wolk van
ons niet~weten.
We nemen elkaar serieus
in al onze vragen en antwoorden.
We verleggen & verhelderen ze & gebruiken hierbij
de metafoor van 'de wolk'.
We houden elkaar voor:
"Dat WETEN &
steeds maar meer WILLEN weten van ons,
OOK als het g d betreft: denk je echt dat je dat verder brengt? Zou het daarom kunnen gaan?
Ruim liever dat [over]volle hoofd wat beter op, want het is ondertussen als bezet gebied geworden!
Je zou er inderdaad bijn agek van worden: onze vrijheid is in het geding.
Verberg dus al die religieuze waan van de dag,
al dat eindeloze gezoek
& getob onder ons,
in de wolk van
vergeten!"

HET
is daarom
dat ik je zeg
dat je die binnensluipende
gedachten moet onderdrukken
en dat je ze moet bedekken met een dichte wolk van vergeten,
zelfs wanneer ze heilig zijn en zo veelbelovend voor het bereiken van ons doel!
En wel omdat liefde omhoog kan reiken tot g d zelf, zelfs in dit leven,
maar kennis kan dat niet.
Het gaat wel via
ons maar zit
niet in
ons.

NU
alles wat
ons bezig houdt,
het reilen en zeilen van de wereld
en al onze aanrollende vragen, is weggestopt in die 'wolk van vergeten' onder ons:
pas NU kan er echt iets nieuws op gang komen?
Nu kunnen leerlingen en meesters zich helemaal concentreren op elk ander
& op dat waar het werkelijk
om gaat, op dat wat 'van boven' is & via Beneden tot ons komt!
Je ziet ons al religieus lekkerbekken & gourmetten:
want het aanbod op die markt van religie,
welzijn en geluk is waarlijk
enorm?

ZO
vervolgt onze
eeuwige profeet samen
met z'n reisgenoten onderweg door tijd en ruimte
de smalle paden die leiden over bergtoppen en door diepe dalen.
En we herdenken de duistere wolk die boven het Joodse volk hing op de weg van de Uittocht.
Wees er zeker van dat je in dit leven nooit een volkomen onbewolkt zicht op g d zult hebben!
Met 'duisternis' bedoel ik 'een ontbreken van weten', net zoals je
kunt zeggen dat iets dat je niet weet
of dat je vergeten
bent nu 'duister'
voor je
is?

WANT
je kunt 't
met je innerlijk oog
niet zien: daarom nemen we dit dan ook een 'wolk',
niet van de hemel natuurlijk, maar
van 'niet~weten', een wolk van
niet~weten tussen
ons en
g d
...

OP
deze aarde,
want DIT is
de plaats waar Liefde
ooit zal zijn {altijd is geweest en zal zijn}:
Leven dat wij 'hemels' noemen tussen beide wolken in.
ONDER ons de wolk van vergeten ~ niets leidt ons nu meer af van het doel ~
en BOVEN ons de wolk van het [nog] 'niet~weten':
pas NU kan de verrassende Ander
ons bereiken als we
ervoor open
staan
...

DAAROM
schuif ik
nu en hier
alles wat ik kan
denken terzijde, en kies
voor mijn liefde datgene uit
wat mijn denken
te boven
gaat!

Waarom?

OMDAT
dan wel
bemind kan worden,
maar niet meer bedacht!
Tref die zware wolk van niet~weten
met de felle pijl van jouw verlangende liefde:
en laat in geen geval ooit
de gedachte bij jou toe
om op te
geven
...

engel
28 feb 2008 - bewerkt op 29 feb 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende