Begin van de zoektocht

De reden van de zoektocht naar geluk:

Lief dagboek,

Als ik mijzelf zou moeten omschrijven zou ik niet weten wat ik neer moet zetten. Al maanden ben ik bezig met mijzelf te ontwikkelen in wie ik wil worden en wat ik wil in de toekomst. Het is moeilijk om jezelf goed te leren kennen in een fase waar je de controle totaal over kwijt bent. Ik woon samen met mijn partner "henk". Uit bescherming schrijf ik geen echte namen. Henk is 24 jaar en een rasechte ADHD'er, hij is allang van de medicijnen af en rook nu regelmatig een jointje, 3 a 4 in de week. Puur om de rust zo af en toe te vinden in zichzelf. We zijn heel gelukkig samen en zijn super trots op ons huisje. Ik zelf ben 21 jaar, in mijn zoektocht naar geluk, ga ik proberen om mijzelf te leren kennen en vooral mijn omgeving te reinigen. Mijn leven ziet er op dit moment zo uit:

21 jaar en werk bij een bedrijf als teamleider van de kassa-afdeling. Opzich een prima baantje maar helaas is het bedrijf zelf één grote puinhoop. De baas is nooit aanwezig en de teamleider van de winkelvloer is een misselijkmakend mannetje van 24 genaamd Frans. Die denkt dat hij heel hoog boven de rest van personeel staat. Erg frustrerend, iedere dag weer. Gelukkig hebben we ook nog Piet, teamleider van de AGF (groente en fruit). Dit is een prima vent van 44 die precies doet wat hij moet doen, veel praten en hier en daar de orde houden. Doordat onze baas vaak weg is ziet hij altijd slechte dingen van ons dagelijks werk. Ook erg frustrerend, mijn nek zit muur en muur vast en een bezoekje een de Fysio is dus de dagelijkse orde. Mijn beste vriendin Greet heeft een eigen schoonheids Salon, onzettend lief mens! Ze heeft net een kleine man gekregen en oh wat ben ik verliefd op die kleine. Mijn vrije uurtje s'ochtends en s'avonds breng ik eigenlijk vooral door bij haar gezin. We doen vaak een potje skibbo onder het genot van een sigaretje en een glaasje dubbel-fris. Maar weer even verder over mijn persoonlijkheid. Ik ben een spontane meid die graag leuke dingen doet en veel weg is van huis, mijn partner heeft daarin geen verschil. Daarnaast ben ik iemand die erg behulpzaam is maar ook een echte controlfreak, ik moet de orde in handen houden anders geeft mij dat een onprettig gevoel, verschrikkelijk om mee om te gaan maar nog erger om mee te leven. Een paar jaar geleden kreeg ik een paniek aanval op feest in Ahoy rotterdam genaamd NIGHTMARE. 5 uur lang zat ik bij de EHBO, ik werd maar niet rustig, mijn hoofd tolde over van emoties en ik was totaal de weg kwijt. Ik had nog niets gedronken in de tijd dat ik daar was, dus er kon geen drugs in mijn drinken gegooid zijn. De paniek aanval begon na het roken van een sigaret in het rookhok. Niets anders dan het woord al zegt. Een hok VOL met rook! Ik wandelde uit het rookhok opzoek naar de muziek maar op het moment dat ik de stroom mensen voorbij zag lopen kreeg ik het ineens benauwd. Mijn partner vroeg ik misschien iets wilde drinken en liet mij alleen achter omdat ik geen stap vooruit of achteruit durfde, de angst werd groter naarmate het maar langer duurde dat hij wegbleef. Bijna stampvoetend stond ik tussen de mensenmassa, mij zorgen te maken over eigenlijk niks. Toen het glaasje drinken nog niet veel verbeterde werd de angst omgezet in grote paniek. Bij de EHBO werd mij verteld even te gaan zitten. "word maar even rustig", we waren al een uur verder ondertussen en rustiger werd ik echt niet. Na "rustig zitten worden" bleef de paniek hetzelfde en werd ik weggestuurd bij de EHBO. Bij de kluisje heb ik mij als een bolletje tegen de kluisjes aan de gekluisterd hopend op het MIRACLE dat rustig worden heet. Mijn partner verzocht mij om terug naar de auto te gaan en even te gaan slapen. Alleen zat ik daar in de auto op de immens grote parkeerplaats zonder enige leven om mij heen te zien. Inderdaad de paniek laaide weer op. Toch bleef ik in de auto om mezelf niet helemaal gek te laten worden door te gaan lopen op een donkere parkeerplaats. Deed mijn ogen dicht en probeerde zo snel mogelijk in slaap te vallen. Het was net of ik in een roes leefde, alles kwam binnen, de auto's, de mensen. Ik kon er niks mee. Eindelijk thuis aangekomen een helse autorit die maar niet aan zijn eind kwam. Lag ik in bed, ogen wijd open en nog steeds onrustig. Na een paar uurtjes van slaap was het dan 5 december 2010. Ik moest tussen mijn familie in gaan zitten, de drukte trok ik niet, ik zat 2 meter achter de kring waar mijn familie niet begrijpend gezellig zat te doen. 1 week ben ik niet buiten geweest, geen stap buiten de deur. Mijn partner woonde nog bij zijn ouders 65 kilometer verderop en kon ook vrij weinig voor mij doen. Op vrijdag ging ik samen met mijn moeder naar de dokter, daar werd mij verteld dat ik hyperventilatie zou hebben gehad en als het na 2 weken niet over zou zijn moest ik terug komen. Mijn moeder is het type vrouw dat alles zelf wilt oplossen (je kunt wel raden waar ik mijn controlefreakgen van heb) En probeerde mij ervan duidelijk te maken dat ik niets had en mij gewoon niet zo druk moest maken. na een dik half jaar zat ik op het MBO bij mij lerares op gesprek. Ze stuurde mij naar het schoolmaatschappelijk werd, ze zag me afglijden en wilde voorkomen dat ik mijzelf iets erg aan zou doen. Een paar keer bezoek gebracht aan het maatschappelijk werk, waar ik zelf niet wijzer van werd dan een paar keer goed janken in haar bij zijn. Het was meivakantie en toen gebeurde het, mijn partner ging met vrienden een weekend naar ITALIE voor een feestje. ik bleef thuis bij mijn ouders, op zondag was ik intens verdrietig, ik heb mij in als de 21 jaar nog nooit zo verdrietig gevoeld. Ik vroeg mijn moeder met mij te praten maar het enige uit haar mond was zo als gewoonlijk, maak je niet zo druk. Huilen huilen huilen niets anders kon ik. Die nacht heb ik zoals ik het ervaar een trauma opgelopen, voordat ik ging slapen bleef het woordje zelfmoord maar door mijn hoofdspoken. Mensen die de fase van zelfmoord nog nooit hebben ervaren kunnen zich niet indenken hoe diep en intens deze gevoelens en gedachtes werken. Ik droomde over zelfmoord, zo een droom dat je alles zo realistisch mee maakt. ik kan de droom van begin tot einde nog precies vertellen en krijg daar gelijk pijn van in mijn buik. Nee het was niet ik die zelfmoord pleegde maar een ander, ik werd wakker midden in de nacht in het donker op mijn zolder kamer en wist niet waar ik aan denken moest, het enige wat ik voelde en dacht was intens verdriet en zelfmoord. Het overmand je, ik dacht niet verder dan 2 weken want dan zou ik er niet meer zijn, ik kon het niet eens. Als ik dacht aan een verjaardag die ik over die 2 weken zou hebben wist ik dat ik dat niet ging halen. Het is bizar dat je zo overmand kan worden door je gevoel en je eigen gedachtes. Ik schreef mijn moeder een brief waarin ik vertelde wat ik die nacht had mee gemaakt. Ik gaf haar die brief in het bij zijn van mij broertje van toen die tijd 7 jaar. Ik heb daar nog steeds spijt van. Mijn moeder werd laaiend, ze schold me uit en vertelde me heel duidelijk dat ik dit niemand kon aandoen! Ze was woest, ze wist zich totaal geen houden te geven omdat ze zelf totaal niet wist hoe ze nu met mij moest handelen. Ongeloof kwam bij mij het meest naar boven. Ik heb mijn partner niks gestuurd of verteld, hij kwam die woensdag thuis en stuurde hem een sms of hij z.s.m kon komen, hij was er binnen een uur. ik vertelde hem alles, hij was erg bezorgd maar ook hij wist niet wat hij er mee aanmoest. Ik zelf ook niet natuurlijk, ik voelde helemaal niets meer. De jongen waar ik mijn lief en leed mee deelde en waar ik ziels veel van hou, voelde ik gewoon simpel helemaal niks meer bij. Bij niets.. Ik stuurde een mail naar het maatschappelijk werk dat ik graag zou willen doorverwezen worden naar een psycholoog. Buiten mijn moeder weten om. Ik ging voor het eerst naar de psycholoog en was zo zenuwachtig dat hij bijna weer een ernstige paniek aanval kreeg. Het gesprek viel tegen, ik wist toen al dat ik hier misschien wel nooit meer vanaf zou komen. Zag alles somber in. Een paar weken erna moest ik met mijn moeder komen, samen met mijn moeder bij de psycholoog, dat was wat. Ik praatte nooit met haar en als ik met haar praten was haar reactie doorgaans kwaad of verwijtend. Het gesprek leverde enige lucht bij mij op, niet lang daarna ging ik stage lopen in het dorp waar mijn vriend woont, ik trok eigenlijk niet overlegend bij hun in. Na een jaar werd ons verzocht een eigen huisje te gaan zoeken, we waren toen al 3,5 samen en dacht waarom ook niet? En nu zitten we hier, is ons eigen paleisje. Dit heeft mij al genoeg goed gedaan en heb de paniek aanvallen redelijk onder controle.. maar nu mijn werk weer zo klote gaat, heb ik het gevoel dat ik straks weer van vooraf aan begin.. laten we hopen op het beste.

volgende keer meer..