Beetje een update

Hee,

Verplichtingen eerst:





Ik ben 40.





Daar was even wat ruimte voor nodig, mentaal ook trouwens haha. Maar even een update vanuit mij want het is alweer sinds januari dat ik daadwerkelijk even de tijd heb genomen om achter de pc te zitten en wat te schrijven. Even iets wat je moet onthouden voordat je verder leest: Ik heb 2 linkerhanden/voeten/ogen, alles.

Beetje gevallen

Een week of 8 geleden was ik klaar bij een client (mijn umlaut werkt niet op mijn toetsenbord en ik ben te lui om het nu te fixen), deze woont in een oude flat hier in het dorp. Het was bloedheet, zo'n 35c+ dag die we aan de lopende band hadden van de zomer, in mijn linkerhand mijn rugzak in mijn rechterhand een boodschappentas en aan mijn voeten 2 brakke slippers. Aangezien vastzitten in een lift nou niet echt een passie is met deze Saharasauna pakte ik de trap.

Ergens halverwege naar beneden blijft (denk ik) een van mijn slippers met de punt steken op een trede. Ik val recht voorover richting de muur en bij een soort van last-minute ingeving gooi ik mijn rugzak van me af en draai ik een soort kwartslag naar rechts. Met een doodsmak klap ik tegen de muur aan, val op de grond en lig daar even van 'wtf gebeurde daar nou?'. Benen bewegen, mooi, rug voelt okay'ish maar bij het omhoogduwen van mijn bovenlijf voel ik echt een mega pijnscheut door mijn linkerarm en schouder gaan. Via de muur kom ik omhoog en ik check onder mijn shirt door naar mijn borst en schouder... wat de fuckkkkkkkkk. Een enorme boggel aan de voorkant van mijn arm, ik kan hem bijna niet bewegen. Schouder uit de kom.

Ken je dat gevoel dat je iets pijnlijks mee gaat maken en al op voorhand kotsmisselijk bent/wordt? Dat had ik in het ziekenhuis. Ik heb vroeger vaak wat gebroken (linkeralles, zei ik toch) en heb ook al de nodige hechtingen in mijn gezicht gehad maar daar zat ik dus aan de rand van het bed. De arts en assistente kwamen binnen en ik begon gewoon te kokhlazen haha. Emmertje op schoot, de boel gezet. Ook een scheur in de rotator cuff wat echt ultra kut was.

Ik heb semi-geluk dat ik rechtshandig ben, hoewel ik ook zoveel mogelijk met links probeer te doen. Maar dan ben je ineens 6 weken volledig afhankelijk van 1 arm en hoe fucking onpraktisch dat is man man man. Kijk, ik ben blij dat ik alleen woon maar ik had echt afgelopen weken veel van die momenten van 'oh fuck, dit gaat echt bijna niet'. Maar je krijg een soort van skill met o.a. je aankleden en je veters strikken. Twee maanden intensieve fysio later en ik mag eindelijk beginnen met krachttraining om de boel weer een beetje op orde te krijgen. Ook qua werk flink wat aan moeten passen want ja, ondersteuning met douchen gaat bijvoorbeeld (nog) niet. Hopelijk met een paar maanden weer helemaal de oude. Speaking of werk.

Beetje druk, beetje verdriet

Werk is al een paar maanden ontzettend druk. Het is voor mij een goede 'test' om regelmatig bij mezelf te checken of ik nog oke ben wanneer ze vragen om een extra dienst. Weet je wat het verneukerige is? Ik heb echt een enorme soft spot voor een flink aantal clienten (umlautttt) dus wetende dat richting familie een bericht moet gaan dat de zorg niet doorgaat voelt echt kutterdekut. En dat geldt natuurlijk niet alleen voor mij, praktisch iedereen in het team heeft het en voelt voor mij soms een beetje alsof de managers/organisatie dit weet. Aan de telefoon "Ja niemand kan, dan moeten we waarschijnlijk annuleren". Weet niet.. voelt niet oke. Ik bedoel ja, feitelijk is dat zo, de zorg wordt afgezegd. Maar dat telkens herhalen wanneer ze een uitvraag doen voelt als een soort emotionele chantage of zo.

Anyway, de clienten zijn fantastisch (bijna allemaal, 1 klootzak, vervelende racistische man maar loopt op zijn eind, ga hem niet missen). Er zijn er 4 waar ik echt een mega klik mee had, veel lachen en vaak ook wat nieuwe herinneringen maken buiten de deur als ze dat nog kunnen. Maar 2 met Alzheimer gingen snel achteruit, echt bijna op wekelijkse basis dat je gedrag zag veranderen. Van eropuit gaan naar enkel in de straat komen, enkel in huis en de tuin zijn, enkel in de huiskamer zijn, enkel op bed liggen. Een vrouw was zo enthousiast en ze vroeg vaak aan collega's wanneer ik weer zou komen. Altijd bij de voordeur als ze me aan zag komen fietsen, 10x vragen of ik nog een bakkie koffie wil. Het maakt niet uit dat ze in de laatste maanden elke 15 seconden hetzelfde zei of vroeg, ze had een prachtige energie om zich heen. Maar het ging snel, een appje een paar weken terug dat ze met spoed ging verhuizen, of ik wilde helpen met vertellen en gelijk inpakken voor de verhuizing.

Word er weer emotioneel van.

Ik heb haar alleen meegemaakt toen haar energie misschien spaarzaam nog aan schoot, maar wat een straling was het. En dan is ze weg en dan staat er gewoon een nieuwe client op de planning, zo gaat dat en zo moet het ook zijn. Maar ik laat wat achter bij hen zoals zij dat bij mij doen. Er zijn mooie mensen, hoe grijs de dagen soms ook zijn. Ik denk aan ze met een lach en een traan en gelukkig geeft het me energie om voor 'een volgende' hetzelfde te doen. Toen ik begon met dit werk was ik bang dat het me emotioneel uit zou putten maar het heeft me echt veel gebracht.

Beetje all over the place

Werk heeft een zorgagenda, puntsgewijs wat er moet gebeuren bij elke client, dat is voor iedereen handig maar voor mij absolute noodzaak. Ik ben me afgelopen maanden steeds bewuster van het feit hoe moeilijk het voor mij is om regelmaat en overzicht te houden. Volgens mij iedereen die mij bezig ziet in het huishouden ziet gelijk 'die man heeft ADD, wtfffff'. Maar het is met alles zo. Ik ben iets bezig en zie iets wat ook moet gebeuren en ik ga daarmee door. Wanneer ik koffie zet kan ik prima een pluk haar van de katten zien liggen, deze even opruimen en op de bank gaan zitten. Een half uur later bedenk ik me 'ik heb wel trek in koffie' en watttt staaattttt daarrrrr alllll klaarrrrrr opppp hetttt aanrechttttt fuhuckkkkk (en koud). Ik heb een praktisch zelfhulpboek gekocht terwijl ik wacht om in Utrecht verder geholpen te worden, eventueel met medicatie. Daar moet ik nog in beginnen (uiteraard), hij ligt in de tussentijd mooi stof te vangen op mijn nachtkastje.

Maar het is een issue en het is fijn dat ik dat van mezelf weet en er iets aan wil doen. Maar ik vergeet afspraken, verjaardagen, denk alle tijd te hebben tot ik het niet meer heb. Ergens dacht ik altijd dat ik gewoonweg lui was, 'komt later wel'. Maar ik kan oprecht de wereld om me heen soms vergeten en het overzicht verliezen van wat ik wel moest doen. Dus er hangt een planner op de koelkast, een whiteboard bij de voordeur, mijn telefoon staat voor met dingen die op een bepaalde dag moeten gebeuren (hoe klein ook).

Ik voel me altijd beter wanneer ik merk dat het een ding van alle leeftijden is (we maken het cirkeltje naar het begin van dit verhaal, the big 4-0). Zelfontdekking en -verbetering kent geen leeftijdsgrens. Toen ik in groepstherapie zat bij Altrecht liep het van begin 20 tot midden 50 en eerlijk gezegd vond ik dat toen als midden 30'er juist erg goed om te zien. En ik probeer daarom trots op mezelf te zijn (is lastig) omdat ik graag wil dat ik dingen anders doe of er mee oke mee leer zijn.

Maar ik zou er dus heel graag achter komen of hier wat aan te doen is of het nou met medicatie is of niet maakt me niet zo uit. Wie weet helpt het ook om meer (regel)maat te nemen.

Beetje klaar voor nu

Dus dat, bla.

Hope all is well, liefs,

PJ

P.S. Even verhaaltje gepaste en Firefox wil graag de client, clienten, corrigeren, fuckkkk nooooo haha, doei.