"Alles begrijpen?"
NOG
een laatste misverstand,
dat in de context van deze 'mydikritiek' thuishoort.
"Hij wil alles begrijpen en dat gaat nu eenmaal niet!"
Het was Nicolaas Beets, die al dichtte:
Begrijpen, begrijpen, zal niet gaan
Neem het onbegrepen aan ...Voor veel mydimensen
is DAT tot op de mydidag van vandaag
HET kenmerk van ware vroomheid.
Ik zie dat anders.
Wat opgesteld is om begrepen te worden,
dat moet je proberen te begrijpen.
Maak van jouw verstand geen slonzige huisvrouw
die van stofnesten onbegrijpelijke tegenheden maakt.
Doe dus je best om heel de christelijke leer te begrijpen,
want daarvoor is ze opgesteld:
voor 'begrip van G D', van de wereld, van de mensen enzovoort.
De leer bevat 'het systeem der kennisse Gods', heet het bij Abraham Kuyper.
En als dat allemaal niet lukt, als het begrip versaagt,
of als er alleen nog maar papieren exercities
overblijven, stap er dan maar van af, hoe vernuftig ze er ook uit mag zien.
Het ligt niet aan JOU, als jij er niets mee kan,
je vergrijpt je niet aan onbegrijpelijkheden
maar ontmaskert schijnwaarheden.
Onbegrijpelijkheden zijn er genoeg,
het wemelt van onbegrijpelijke dingen,
onbegrijpelijke gebeurtenissen, onbegrijpelijke mensen.
Begrijpen van wat zich buiten ons afspeelt, ik zie dat zelfs als onmogelijk,
het bestaan is een ongrijpbaar mysterie.
Maar zodra mensen gaan praten,
of het nu over G D of over de wereld is,
hebben we met uitingen van mensen te maken,
en DIE liggen open voor onderzoek.
WAT bedoelen ze,
HOE moeten we het opvatten en hoe zien ze het zelf:
hoe komen ze erbij?
G D kun je niet onderzoeken of begrijpen, het zij zo,
maar wat mensen over 'g d' zeggen kun je wel degelijk onderzoeken,
en als ze 'waarheden over "G D" uiten',
al was het maar de waarheid dat G D onbegrijpelijk is,
DAAROVER kun jij je wel degelijk
een oordeel vormen!
DAT is het
wat ik bedoel met 'mydikritiek':
helderheid verwerven over wat mydimensen
beweren ...
Ik polemiseer dan ook niet,
hoewel mijn handen af en toe jeuken.
Maar het gaat mij om de theorieen, om de argumenten, niet om personen.
Polemiek is, als het wat voorstelt, literair vertoon om het literaire,
mooi maar dan heb je het ook gehad.
Je naam krijg je ermee in de mydikrant misschien,
en als je succes hebt op ieders mydilip,
maar de ZAAK waar het eigenlijk om GING gaat het mydivergeetboek in.
In de theologie moet je er niet aan meedoen,
het is op de man spelen voordat je er erg in hebt.
Vliegen afvangen:
je ziet het in de polemieken van de Tweede Kamer,
en plaatsvervangende schaamte overvalt je, als je het allemaal aanhoort?
Afbranden als beroep, DAAR lijkt het
af en toe op!
Op DIT
mydipunt ligt ook de reden
waarom ik mijn mydiverhaaltjes allang niet meer op noten laat lopen.
Om op Maria Tsvetajeva te varieren: wat zijn mij noten nog en namen!
In een Amerikaans tijdschrift las ik eens een aardige bijdrage
over de notenwoede onder theologen [de gemiddelde eekhoorn is daar niets bij!].
"De auteur geeft er zijn
Ahnherren mee aan,'
las ik daar, zijn 'voorgeslacht', zijn 'oervaders',
en waarom zou dat NODIG zijn?
Het maakte mij eerder
wantrouwig ...
NOTEN - andere uitleg -
kunnen laten zien hoeveel je hebt gelezen,
'hoe geleerd je bent', 'hoe jij jouw vakgebied beheerst':
OOK alweer ONZIN, want het kost nooit moeite
om binnen een week tientallen andere boeken aan te slepen
die de auteur kennelijk NIET heeft gelezen.
Maar of het nu om pronken gaat,
of om je
Ahnherren te laten zien,
noten zijn overbodig!
We doen er
niet meer aan: de tekst die je brengt moet immers
voor zichzelf spreken?
Jouw redenering deugt
of ze deugt niet, en met
Ahnherren of 'oermoeders'heeft dat eigenlijk niets meer te maken: als mydimens rest je alleen maar de taak
om enigszins uit te steken boven het niveau van machochimp of bonobo,
daar helpt geen 'borstkasgetrommel' of 'permanent genaai'
meer aan?
Alleen
als je een citaat geeft,
of als je een vriend eens wat meer naar voren wilt halen, ja, dan noem je een naam.
En sommige auteurs aan wie je veel te daken hebt, zeker, zet dat maar ergens
gewoon in je myditekst.
Maar daarmee:
basta.








