bang voor bevallen
elke dag dat mijn bevalling dichterbij komt krijg ik een soort angst in mij die niet weg wilt gaan.
ik weet dat ontelbaar veel vrouwen bevallen en dat ze het overleven.
maar juist omdat ik niet weet wat me te wachten staat maakt het mij angstig.
Ik wilde altijd kinderen adopteren omdat ik het niet mee wil maken. nu heb ik het er voor over.
maar toch de angst voor de pijn gaat niet weg. hoeveel ik ook lees en verhalen aanhoor en cursussen volg.
het wil gewoon niet weg. terwijl ik ook wel uitkijk naar het moment dat ik mijn kleine uk vast mag houden.
ik wil het zelfs zonder verdoving doen omdat het schade kan opleveren aan mijn kleintje en dit niet wil omdat ik dan oh zo pijn heb. Sommige vrouwen vinden de pijn meevallen en noemen het een mooie pijn. andere zeggen zelfs dat ze liever bevallen dan een kanaalbehandeling van de tandarts ondergaan. Het is en blijft in mijn ogen een wonder dat mijn lichaam zoiets moois op de wereld mag zetten. Maar toch die angst kan er voor zorgen dat ik een moeizame bevalling krijg terwijl het met veel rust en kalmte heel gemakkelijk moet gaan worden. ze zeggen als jij rustig blijft en meewerkt het allemaal te doen is. en tsja wij vrouwen zijn er op gebouwd toch
nu ben ik ook een boek aan het lezen over bevallen opvoeden borstvoeding en hoe blank de gedachte gang is van een baby tot zijn 4e jaar. wat me opvalt is dat inderdaad je eigen opvoeding in je systeem zit en je meeneemt. dus bijvoorbeeld als jij een hekel had aan dat je nooit met je handen mocht eten. dat je dat tegenovergestelde doet bij jou kinderen. dus dat hun wel zonder mes en vork mogen dineren. maar het mooie vind ik van dit boek dat je meteen merkt dat je eigenlijk niet je kind aan het opvoeden bent maar de innerlijke kleine jij. en dat een kind aanhankelijk is van jou . een soort gevangenen in jou huis. zo kun je het zien. maar juist om de kleine zo veilig en liefdevol mogelijk op te voeden weet jij als moeder en jou moederlijke instinct wat voor jou het beste voelt. en daarom ben ik blij dat ik dit boek mag gaan lezen want ik heb er veel aan gehad. ook voor mezelf denk dat ik erg ver ga komen met de opvoeding en ik een mooi liefdevol eerlijk en respectvol klein mensje ga creeren die net zoveel liefde aan andere brengt als ik aan hem ga doen.
Dit stukje maakt het voor mij waard om de pijn door te staan en er voor te gaan.
maar voor de lezers van dit bericht.
heb je tips of trucs voor bevallen etc ik hoor ze graag of jou bevallings verhaal en hoe jij de pijn hebt ervaren..
heel erg bedankt
ik weet dat ontelbaar veel vrouwen bevallen en dat ze het overleven.
maar juist omdat ik niet weet wat me te wachten staat maakt het mij angstig.
Ik wilde altijd kinderen adopteren omdat ik het niet mee wil maken. nu heb ik het er voor over.
maar toch de angst voor de pijn gaat niet weg. hoeveel ik ook lees en verhalen aanhoor en cursussen volg.
het wil gewoon niet weg. terwijl ik ook wel uitkijk naar het moment dat ik mijn kleine uk vast mag houden.
ik wil het zelfs zonder verdoving doen omdat het schade kan opleveren aan mijn kleintje en dit niet wil omdat ik dan oh zo pijn heb. Sommige vrouwen vinden de pijn meevallen en noemen het een mooie pijn. andere zeggen zelfs dat ze liever bevallen dan een kanaalbehandeling van de tandarts ondergaan. Het is en blijft in mijn ogen een wonder dat mijn lichaam zoiets moois op de wereld mag zetten. Maar toch die angst kan er voor zorgen dat ik een moeizame bevalling krijg terwijl het met veel rust en kalmte heel gemakkelijk moet gaan worden. ze zeggen als jij rustig blijft en meewerkt het allemaal te doen is. en tsja wij vrouwen zijn er op gebouwd toch
nu ben ik ook een boek aan het lezen over bevallen opvoeden borstvoeding en hoe blank de gedachte gang is van een baby tot zijn 4e jaar. wat me opvalt is dat inderdaad je eigen opvoeding in je systeem zit en je meeneemt. dus bijvoorbeeld als jij een hekel had aan dat je nooit met je handen mocht eten. dat je dat tegenovergestelde doet bij jou kinderen. dus dat hun wel zonder mes en vork mogen dineren. maar het mooie vind ik van dit boek dat je meteen merkt dat je eigenlijk niet je kind aan het opvoeden bent maar de innerlijke kleine jij. en dat een kind aanhankelijk is van jou . een soort gevangenen in jou huis. zo kun je het zien. maar juist om de kleine zo veilig en liefdevol mogelijk op te voeden weet jij als moeder en jou moederlijke instinct wat voor jou het beste voelt. en daarom ben ik blij dat ik dit boek mag gaan lezen want ik heb er veel aan gehad. ook voor mezelf denk dat ik erg ver ga komen met de opvoeding en ik een mooi liefdevol eerlijk en respectvol klein mensje ga creeren die net zoveel liefde aan andere brengt als ik aan hem ga doen.
Dit stukje maakt het voor mij waard om de pijn door te staan en er voor te gaan.
maar voor de lezers van dit bericht.
heb je tips of trucs voor bevallen etc ik hoor ze graag of jou bevallings verhaal en hoe jij de pijn hebt ervaren..
heel erg bedankt
11 okt 2016
- meld ongepast verhaal
-
MissD
dinsdag 11 oktober 2016 23:15
Ik ben bevallen met weeën opwekkers en een ruggenprik. Een ruggenprik kan ook juist goed zijn. Soms komt de ontsluiting niet goed op gang doordat je verkrampt. Wanneer je ontspant kan de ontsluiting dan beter vlotten en heeft het kindje het minder zwaar. Maar wat pijnbestrijding betreft; bekijk het op het moment. Misschien trek je je er goed doorheen, dan zeg ik; doe het zeker op eigen kracht. Maar als je het niet meer trekt, ontzeg jezelf de pijnbestrijding dan niet.
Bij elke wee dacht ik: "Dat was weer 1 wee dichterbij de ontmoeting met mn kleine." Die gedachte heeft mij veel geholpen.
Iedere bevalling is anders. De ene bevalling is pijnlijker dan de andere. En de een trekt zich er beter door dan de andere. Dat heeft niks te maken met hoe sterk jij als persoon bent.
Ik weet dat het makkelijker gezegd is dan gedaan, maar probeer er niet te veel mee bezig te zijn. Maak jezelf niet gek met horror verhalen. Laat het over je heen komen.
Ik ken niemand die zich aan z'n bevallingsplan heeft gehouden. Houd de opties open voor jezelf, vertrouw op je lichaam en op je artsen, en houd de ontmoeting met je kleintje voor ogen. -
koffiekaat
woensdag 12 oktober 2016 08:23
Vooral die laatste zin van MissD ben ik het mee eens. Je kunt plannen wat je wilt, het loopt hoe dan ook anders. Je kunt je niet volledig voorbereiden. De bevalling is zo iets krachtig dat je het niet eens kunt beheersen. je kunt alleen proberen rustig te blijven. Iemand bij je hebben die je kan helpen met rustig blijven is ook fijn. En als jouw lichaam je vertelt dat je pijnbestrijding nodig hebt, laat het toe. Maak geen drama van je bevalling, het kindje blijft niet zitten, het komt er toch uit. Aan elke bevalling komt een eind
Ik snap je angst, ik was ook bang voor de eerste... en ook voor de tweede en de derde... -
denise2016
woensdag 12 oktober 2016 10:27
Heel erg bedankt voor jullie reactie´s en inderdaad ik probeer het zelf nu ook zo te bekijken. ik denk altijd maar als de pijn zo erg was hadden mensen geen 2 of meerdere kinderen genomen. dan zou je niet weer die pijn willen ervaren als het te ernstig was.
mijn dank is groot bedankt -
PrankDemon
woensdag 12 oktober 2016 17:43
Ik ben afgelopen week bevallen van mijn eerste. Het liep niet zoals ik gewild had, ik had een stortbevalling van 3,5 uur, inclusief weeenstorm met rug, buik en beenweeen die niet goed op te vangen waren en een noodrit naar het ziekenhuis met persweeen waar de kleine met een vacuümpomp gehaald is omdat ze het moeilijk had.
Maar weet je? Ik zou het zo overdoen voor haar. Tijdens de weeën verloor ik het besef van tijd. Natuurlijk deed het pijn, maar je zit in een soort trance waar je niet anders kan dan erin meegaan. Ik snap ook niet dat er vrouwen zijn die na twintig jaar nog in geuren en kleuren hun bevallingsverhaal na kunnen vertellen, want ik weet nu het meeste al niet meer.
En echt, het moment dat ze de kleine op mijn buik legden was ik gelijk zo intens gelukkig... Mooiste moment van mijn leven. -
cherrybloss
woensdag 12 oktober 2016 22:55
Ik vond het ook eng om te bevallen wilde dat nooit meemaken. Iedere bevalling is anders heb ik weleens gehoord. Ben ook me hele leven bang geweest voor bevallen. Ik ben nu moeder van een dochter en ze word over een paar weken alweer 12 maanden.
Het bevallen kan heel snel gaan, het is eigenlijk meer de angst vooraf omdat je het nog nooit eerder hebt meegemaakt. Ik vind 1 kind genoeg. Maar er zijn zelfs vrouwen die meer dan 1 kind hebben en meerdere bevallingen hebben doorstaan. Ik wens je heel veel sterkte het gaat je lukken en je gaat iets prachtigs in je armen sluiten straks
Log in om een reactie te plaatsen.
- O 09 nov 2016 40 weken zwanger en wat een pijn ( 3 )
- O 12 okt 2016 indalings pijn ? en wat een mooi boek ( 3 )
- O 11 okt 2016 bang voor bevallen ( 5 )
- O 07 okt 2016 Helemaal klaar voor mijn kindje
- O 06 okt 2016 mijn zwangerschap week 35 ( 3 )