"Niet Echt
gebeurd en toch Waar?"
Tom Poes, Wammes Waggel & de Zwarte Zwadderneel!
Alleen in het Verhaal, in de Religieuze Mythe,
gebeurt 'het' Echt!
De Complicatie is
dat wij allang niet meer binnen het verhaal leven, of we dat nu willen [en leuk vinden] of niet ...
We leven in een myDiWereld die bij elkaar wordt gehouden door wat we er zelf van maken,
met welke middelen ook, en niet [meer] een wereld die bezocht wordt door "G D" of 'goden'?
Soms hebben we daar vrede mee, soms vinden we dat jammer,
soms zouden we terug willen naar de religieuze wereld van vroeger,
naar de wereld zoals hij in het verhaal
zich afspeelt ...
Maar
dat kan niet,
als we tenminste geen naieve nitwit willen zijn of een fanatieke fundamentalist of iets dergelijks,
dat weten we ook. Tom Poes, om een frivool voorbeeld te nemen [net zoals we het als eens eerder in myDi hebben gehad over Wammes Waggel, de Zwarte Zwadderneel, Ollie B. Bommel e.d.: maar nu alleen maar als een voorbeeld van het mechaniek van de verbeelding] is een sprekende poes,
maar dat is hij alleen maar in het verhaal; in het echt kom je geen sprekende poezen tegen
[tenzij misschien als je zwaar psychotisch bent]? Verder zouden we het absurd vinden, als
iemand daar toch nog
op hoopte ...
Het gaat op
voor alle verhalen van verbeelding:
je maakt er iets heel anders van, iets dat tot absurditeiten voert,
als je ze leest als een verslag of als een poging om voor het nageslacht te bewaren
wat eens, lang, heel lang geleden, is gebeurd. Niet dus?
Maar des te groter [dat zie je elke dag weer]
ons probleem!
Als we
in het verhaal blijven,
dan klopt de wereld niet meer,
het gebeurt niet echt wat we daar lezen.
We horen God niet spreken, als we in nood gezeten zijn,
in tijden van grote of kleine rampen helpt 'het', "Hij" of "Zij" ons niet [meer].
"Waar blijft God nou?" roepen de mensen, gelovigen en niet gelovigen [die roepen ook,
als de nood hoog [genoeg] komt], maar geen van beiden krijgt antwoord [hetzij dan uit hun eigen binnenste]. En ook omgekeerd: wat er echt gebeurt in onze wereld,
dat vinden we niet terug in het verhaal, er blijft van het verhaal zelfs niets over.
Daarom wordt God weer even gauw losgelaten
als aangeroepen!
Kiezen
of delen lijkt het wel?
We houden ons bij het verhaal,
maar wat moeten we dan met de dagelijkse mydiwerkelijkheid ...
OF we houden het op de dagelijkse mydiwereld, maar dan hebben we niets meer
aan het verhaal naar
het schijnt!
Een noodsprong
is nog wel te maken:
je loopt niet uit het verhaal weg, maar trekt de wereld het verhaal binnen.
Dat is het kunststukje [kunst- & vliegwerk] van een theologie, die een bovennatuurlijke werkelijkheid aanneemt, en onze natuurlijke wereld [zo komt die dan te heten] in die bovennatuurlijke inbedt.
Voor jouw christelijk [joods orthodox/fundamenteel islamitisch] opgevoede verstand mag dat dan wel bevredigend zijn [en alleen voor dat verstand], maar aan onze ervaring verandert er niets.
OOK als je de wereld binnen het verhaal haalt
[om er maar niet uit te hoeven lopen]
zwijgt God?
Waar we bij Noach en de ark voor stonden
was de vraag of we vandaag de mydidag nog wat aan de kijk van dat mythische verhaal van vroeger hebben. Een nog veel verder strekkende vraag wordt het als je de christelijke overlevering als een eenheid leest [wat we dus voorstelden], want DAN gaat het niet alleen maar om "G D" en "Noach",
maar om "G D" en de hele wereld,
onszelf incluis.
In kortschrift gebracht gaat het dan over de bijbel, en of je ueberhaupt nog wat aan de bijbel hebt?
Antwoord:
op voorwaarde dat we het verhaal het verhaal laten, en er niet uitlopen.
Alleen het geheel, het verhaal als eenheid, spreekt aan, roept weerklank op, en andersom:
als het weerklank op kan roepen, dan is dat alleen het verhaal
als verhaal!
Waarom ons
dat soms vaak zo moeilijk valt,
is de grote angst dat er niets van overblijft als het verhaal 'alleen maar' een verhaal is.
Die angst is even begrijpelijk als ongegrond.
Misschien kunnen we er niet [meer] mee wat we wel graag zouden willen: instant hulp van een instant god, maar we hebben al jarenlang ook voorbeelden gegeven en gaan daarmee door, waarin we laten zien, niet zozeer wat WIJ met {DIE} verhalen kunnen doen
maar wat ZIJ met ONS doen ...
Daar komt bij:
stel dat we er echt helemaal niets meer mee kunnen, dan is er nog geen wereld verloren.
Al die mensen die het christelijk verhaal niet kennen, en nooit hebben gekend of zullen kennen,
zij leven toch ook, en [ook]
als goede [en slechte]
mensen?
"Niet waar gebeurd en toch waar",
een bekende
oneliner uit de negentiger jaren van de vorige eeuw, blijft dat ervan over?
Het hangt ervan af, waar het woordspel ons wil hebben.
Niet waar gebeurd, daar is het een verhaal voor, wat er verder ook aan feitelijkheden in verweven zijn.
Maar WAT is dan WAAR?
In de filosofische context
waaruit de terminologie genomen is,
staat 'waar' voor 'openbarend': de religieuze mythe heeft kracht van openbaring ~ ze ontsluit de werkelijkheid. Wat betekent dat?
Het verhaal
- toch nog - als een soort informatie, nu dan op een hoger plan dan voorheen?
Zo komen we weer [alweer] terug bij af,
jammer!
Het verhaal openbaart
geen verborgen werkelijkheid [meer], maar de werkelijkheid zoals hij
door onze verre voorouders
werd beleefd ...
Voor die voorouders
viel de wereld van de verbeelding samen met de voorhanden wereld,
een andere wereld was er immers
meestal [nog] niet?
OF
hun wereld,
hun beleving van eertijds,
ons kan helpen om onszelf en elk ander
[elkaar] te beleven?
Een goede dichter,
spreker, [her-]verteller, [her-]schrijver KAN er wat van maken:
niet echt gebeurd en TOCH doet 'het verhaal' ons iets, want juist als verhaal roept het weerklank op,
misschien; helpt het ons om onszelf los te maken van het sleurbeeld dat we hadden van onszelf [en de ander], misschien. Zoals alle grote verhalen dat kunnen doen.
Niet meer, ook niet
minder.