average stupid teenage lovestory

Er zijn mensen met ergere problemen in de wereld, ja dat besef ik.
Er zijn mensen die zich ergeren aan dit soort stom puberaal drama, ja dat besef ik.

Ik wil gewoon eventjes dit van me afschrijven, omdat ik er niemand mee wil lastig vallen: ik haat het om mensen lastig te vallen met dit soort banaliteiten.


Je bent geweldig. Heel, heel erg geweldig en je beseft het niet.
Ik leerde je kennen via een nicht, die wist dat wij overeen gingen komen. We hebben precies dezelfde interesses. Natuurlijk vond ik je meteen interessant.
We spraken vaker af.
We werden vrienden.
Dit kan niks worden, nam ik me voor. Jij had een vriendin. Een mooi meisje waar je enorm veel van hield en ik kon wel inzien waarom.
Nee, ik voelde niks voor je. Tot die ene ochtend in augustus.

Je deed al een hele tijd raar. We waren allebei vroeg wakker: een zeldzaam geval. Ik vroeg je wat er mis was en na een tijdje stroomde alles eruit. Ze had je bedrogen.

In Frankrijk, had dat stomme wicht je bedrogen. Ik begreep er niks van. Wie zou jou ooit inruilen voor iemand anders? Ik troostte je. De relatie liep op de klippen. Een nieuwe periode wachtte op me. Een geweldige periode, en ik besefte het niet eens. Ik was zo achterlijk.

Het begon ontschuldig. Gewoon wat geflirt, we spraken elkaar nooit in het echt. Het werd erger. En met erger bedoel ik beter.

Toen ik om vijf uur 's nachts nog wakker was en aan jou dacht, besefte ik hoe laat het was.

Gisteren. Je deed vreemder dan anders. Geen geflirt, geen vlotte chat. Ik kon je gezichtsuitdrukking niet zien: we hebben elkaar nog niet in het echt gesproken sinds een paar weken, maar ik weet zeker dat je me irritant vond. Wie niet?

Je was terug samen met je ex-vriendin. Ik was overbodig. Ik ben altijd overbodig.