Autonoom Nacht- & Dagleven

blauw]
Net
als in
onze gewone myDi-
dag- en nachtlevens
lopen ook in de bijbel mythes, legenden
en geschiedenissen
eindeloos door
elkaar heen.

En onze
kritiek kan en
moet ze vermengd
laten voortbestaan.

Menselijke
dagboekaniers
zoals jij en ik
hebben gods levensgeschiedenis beschreven
om daardoor
onszelf beter te kunnen
leren zien
en horen.

Wij,
gewone mensen,
hebben er baat bij om zo
onszelf en elkaar te bekijken:
als (mede)scheppers van het geschapene,
bewegers en bewogenen.

"G d"
laat bijvoorbeeld in Genesis
de vrouw van Lot
in een zoutpilaar veranderen,
een gebeurtenis die
duidelijk
ook geen historische status heeft,
maar die beschouwd kan en moet worden
als een moment
in het leven van god en als een bewijs,
hoe klein ook,
voor zijn ontwikkelend
karakter.

Laten
we het maar
aan de historici overlaten
om ons te vertellen wat er
'echt' gebeurde.

En aan de theologen
om ons te vertellen
of de 'echte' god zoiets wel
zou 'kunnen' doen.

Ook in het zogenaamde
'nieuwe' testament
staat geen enkel bewijs voor de bewering
dat god 'onveranderlijk' zou zijn
en voor eeuwig
en altijd dezelfde onbewogen beweger.

Na het eerste prille begin
'toen gods geest over
de wateren zweefde', stapt ook 'hij'
de tijd binnen,
net zoals wij als het ware, en verandert ook door
'zijn' ervaringen.

Voor onze myDi doeleinden
is het feit dat de hoofd-
personen (wijzelf) onze eigen ervaringen
te boek
stellen voldoende om elkaar ook
serieus te nemen.

Is er iets mis met onze pogingen
om god te duiden
in termen die zoveel lijken op die welke we ook
gebruiken om
onszelf
als mensen te duiden?

Prikkelbaar, koppig, impulsief
of wat dan ook?
Dat is misschien inderdaad wat overdreven
'realistisch' menselijk?

Een van de eerste uitspraken
die god over zichzelf
(onszelf) doet, is dat de mensheid,
mannelijk en vrouwelijk,
'zijn' beeld is - een niet mis te verstane
uitnodiging om
god in menselijke termen te doorgronden.

God zegt dan ook
nog zelden van zichzelf dat hij
mysterieus
is en suggereert herhaaldelijk
het tegendeel.

Wanneer de vraag ter sprake komt
of zijn woorden moeilijk
te begrijpen zijn, zegt hij bijvoorbeeld:

"Want dit voorschrift dat ik je heden opleg,
is niet te wonderbaarlijk
voor jullie en het is niet volkomen
buiten je bereik.

Het is niet in de hemelen,
zodat je zou moeten zeggen:

'Wie van ons kan opstijgen naar de hemel
en het voor ons halen,
en het ons meedelen opdat wij het
volbrengen'?"

Op een bepaald moment in de hebreeuwse bijbel
begint god zichzelf
ook mysterieus te noemen, en er is niets
wat ons ervan kan weerhouden
om onszelf af te vragen waarom hij dit
dan pas doet en niet eerder.

In de bijbel zelf is beslist geen enkele reden te vinden
om god
als een onderwerp te beschouwen
dat in eerbiedige stilte
omzeild zou moeten worden.

Dat doen we toch ook niet met onszelf en elk ander?
Als we dan met alle geweld zo graag zouden willen afwegen,
of het nu wel of niet zo is, dat we god net als een 'gewoon'
menselijk personage zouden mogen beschouwen,
dan kunnen we ons op z'n minst afvragen, waarin god verschilt
van het menselijk wezen, dat naar zijn eigen zeggen,
enigermate op 'hem' lijkt ...

Met andere woorden:
gesteld dat god en mensheid niet identiek zijn,
waarin verschillen zij dan?

Wat maakt god goddelijk en ons menselijk?

Wat is er zo bijzonder aan 'zijn' karakter?

En zonder ons buiten de grenzen van myDi en de bijbel
als 'literair' werk te begeven, kunnen we ons bovenal afvragen
hoe zijn vroegste daden zich qua ontwikkeling verhouden
tot zijn latere.

Deze vraag hoeft zelfs niet aan relevantie in te boeten als we
de bijbelboeken (net als myDi verhalen) lezen die volgen op
onze 'openingsverhalen'.

Waar we dan ook beginnen te lezen:
we kunnen luisteren bijna
zoals een biograaf bij een interview of,
zoals eerder voorgesteld,
als een rechter, zonder een poging te doen
de gebeurtenissen
te reconstrueren maar simpelweg luisterend
naar de diverse
getuigenverklaringen over een personage
(onszelf of god of wie dan ook).

Hoe
kwam hij/zij/jij op je over?
Maakte hij/zij/jij je bang?
Hield hij/zij/jij van hem/haar/jezelf?
Wat was hij/zij/jij oorspronkelijk van plan?
Is hij/zij/(ben jij!) sterk veranderd
in de tijd dat je hen/jezelf
leerde kennen?
Welke aspecten van hem/haar/jezelf maakten
de meeste indruk op
JOU?

Deze
en vergelijkbare vragen vormen
een stuwende kracht achter ons
myDi gebeuren!

Misschien
ontdekken we wel dat er geen werkelijke
ontwikkeling is en dat 'wij' net als 'god' tamelijk
monotoon 'dezelfde'
blijven?

Ondoordringbaar
geheimzinnig van ons eerste
tot ons laatste optreden!
Geen enkel resultaat mag worden
uitgesloten
...

Het enige
wat we mogen verlangen
van onszelf en elk ander
is het zo trouw mogelijk volgen van de bescheiden en
geduldige manier waarop ieder mens
een ander leert
kennen
...

We
kunnen ons
meelevend en aandachtig richten
op de schijnbare tegenstrijdigheden tussen een eerdere
en een latere uitspraak van 'god'
of 'onszelf'.

Een eerdere
en een latere 'daad' of gebeurtenis.

Een uitspraak op een willekeurig moment en ons gedrag daarbij.

Tegenstrijdigheden kunnen eventueel opgelost worden door
hen ofwel te herkennen en te bevestigen als een
ontwikkeling in karakter
ofwel door uit te leggen waarom ze eerder schijnbare dan
werkelijke tegenstrijdigheden zijn.

Ofwel, als er geen andere oplossing meer is,
door hen gewoon te erkennen:
kennis van een onopgeloste karaktertegenstrijdigheid
kan wel eens
de allerbelangrijkste kennis zijn?!

In het 'werkelijke' leven, in ons myDi bestaan en ook in
de diverse bijbelboeken is dit eigenlijk de normaalste en meest
noodzakelijk activiteit tussen
personen onderling!

Iedere dag
beoordelen we Iemand (Onszelf of de Ander)
voortdurend naar leven en werken, doen en laten.

Iemand doet iets vanuit zijn karakter,
en we vinden ofwel een manier om een onkarakteristieke daad
weg te wuiven (mijn kind is ziek/mijn vrouw is net ontslagen etc.)
of we herzien voorlopig onze mening (hij/zij leek altijd zo aardig,
maar nadat
....)
....

Deze vaardigheid,
die zo centraal staat in ons leven,
staat even centraal bij de waardering van wederzijdse 'literaire'
uitingen: een 'kunst' als het ware die bestaat in
versterkt hergebruik van 'mensenlevens'
in 'mensentaal'.

Bijbelboeken
zijn zonder twijfel,
net als myDi verhalen,
ongebruikelijk 'literair' werk, en 'god' is,
net als wijzelf,
een 'hoogst ongebruikelijk' personage?!

Maar het eerste hoofduitgangspunt
van myDi is dat het 'werk',
noch het 'personage' zo 'onmenselijk' is
dat een intermenselijke beoordeling
onmogelijk zou zijn.

En dat is
wat we elke dag weer opnieuw
met onszelf en
elkaar doen?

Beschrijven
wat we voelen, denken,
zeggen en doen,
en daarop
reageren?

ch@i
zat13mrt'04
13 mrt 2004 - bewerkt op 27 nov 2007 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende