Arrestatieteams?

Mahmida was toen 15 jaar ~ inmiddels is hij 20 & staat nog steeds bekend als vluchtgevaarlijk: hij vertelt z'n verhaal aan Trouw/PR in 'n café buiten de Schilderswijk. Hij is meegereden met 'n wijkagent die hij al jaren kent, in slechte & in ietwat minder slechte perioden 'ooit' & tussen die agent & Mahmida bestaat 'n bijzondere verstandhouding. Hoewel de Marokkaan de politie niet vertrouwt, heeft hij een band met deze agent. Die pakt hem hard aan als het moet, maar is ook begripvol & soms zelfs vaderlijk, 'omdat 't nodig is bij hem'! Als onze Mahmida WEER eens wordt opgepakt, vraagt hij meteen naar DEZE agent, want met HEM kan hij praten. Mahmida valt binnen 't 'project Mammoet', v/d politie Haeglanden, dat zich ondermeer richt op de 'Bende van de Delftselaan' (DSL) in de Schilderswijk. De wijkagent is coördinator v/h Mammoetteam. Eenmaal aangekomen bij 't café moet Mahmida wel eventjes laten weten dat hij de boel onder contrôle heeft: "Hè, dit is jouw wijkje, hè?", vraagt hij bijdehand aan de politieman: "Ik weet wel waar je woont!" De agent lacht & begrijpt de boodschap.

Tussen de Canarische & de Philippijnse Eilanden, noord- & zuidpool, in allerhande hoeken & gaten kun je ze dan ook nu nog steeds overal & altijd weer tegenkomen onder de zg. Hogere & Lagere Klassen, villawijken & achterbuurten, compleet met hand- & span-diensten der bonusjagers, geweldsmonopolies, onderkruipers & Hoge Heren met hun slettende sloeries & & Deftige Dames, aandeelhou-ders & barbaren, criminelen & dwangneurotici, economisten & financiële geweldenaars in den dop met talloze slinkse streken onder hun paardendekens & donsdekbedden, onbewoonbaar verklaarde dudes & onverklaarbaar bewoonde afbraakbuurten met rifraf e.a. berbers ...

Toen hij van huis werd opgehaald voor dit interview leek hij prikkelbaar. Hij groette z'n moeder, zei op chagrijnige toon: "Kom, ik wil naar buiten, we gaan weg", & trok de voordeur hard achter zich dicht. In de auto was hij ongeduldig & vroeg hij of hij over 'n half uurtje wel weer terug kon zijn, want hij had 'n afspraak met 'n 'vriend' i/d Delftselaan. Maar hij koelde tijdens deze autorit al wat af & verzette z'n afspraak naar later die dag.

De sfeer bij 't gesprek in 't café is gemoedelijk: Mahmida maakt grapjes, lacht & is openhartig. Doodgewoon 'n aardige jongen zou je zeggen op 't eerste gezicht, klein van stuk, 'n krullenbol, bijna aaibaar. Over anderen praat hij niet: af & toe laat hij wel 'n bijnaam van iemand vallen, maar wijdt dan niet verder uit: dat past precies i/h profiel v/d veelplegers die hun mond houden over wat ze 'samen doen'. Mahmida vertelt meer dan welke DSL'er ooit eerder heeft gedaan: dat gebeurt gewoonlijk nooit, en daarom moet zijn ware identiteit geheim blijven. Hij wil niet op de foto & niet met voor- & achternaam i/d krant. Bijna 'internationaal' ...