angst woede walging: waarneming van hersenspinsels


Het
hele leven
is als 'n Rorschachtest
totdat we uiteindelijk de Schoorsteentest moeten doorstaan
of weer in de Aarde Verzinken waaruit we zijn voortgekomen.
De Software van ons Brein voelt zich dus wel of niet thuis in de Hardware van onze Hersenen.
Men ontdekt al of niet gedurende ons korte bestaan in hoeverre we nu eigenlijk wel of niet mannelijk en/of vrouwelijk zijn. Het gevoelige kinderzieltje ontwikkelt zich
of deformeert tot een beest.

It's all in the game.
Van jongsaf aan worden we op de proef gesteld,
ondergaan het bestaan tot we helemaal vergaan van de pijn of het genot,
geloven in 'niks' of in de ene of andere g d [met of zonder hoofdletter{s} & nadere invulling, verbeelding, aankleding, armer of rijker associaties
& mentale constructies
...

Meestal kan onze emotionele hersenkern
ongelijkheid niet uitstaan en verzetten we ons tegen het gezag?
Mensen hebben in de grond van de zaak een hekel aan ongelijkheid:
als we merken dat voedsel oneerlijk wordt verdeeld, dan begint er een specifiek breingebiedje
hevig te steigeren & ons 'brainwash' doet zich er gelden al naar gelang we
aan iets gewend zijn geraakt & er nog aan moeten wennen
als we dat kunnen
...

Vroeger
zong Joop Visser
als Jaap Fischer over
De Rust van Een Eikenhouten Kist
& Denk 's dat 't Je Zusje is & Cornelis
Vreeswijk had 't over De Nozem & De Non!
Wim Kan kon er ook wat van met zijn Hirohito
& Sonneveld die het Lonken maar niet kon Laten?
Bram & Freak vermomd in zichzef als de Echte Hollandsche Nieuwe
en al die andere rare snoeshanen & grapjassen, paljassen & messy
jassen als Youp op & achter 't Hek & Hansje
Teeuwen, Willem & Malsen, cartoonisten
& kunstenaars, schrijvers, schilders,
architecten, vreemde vogels?

Ieder bekje zingt zoals 't
bevogeld is & we zijn allen wel min of meer bevlogen
van 'n eigenschap of mode waarmee we te maken kregen
of ons thuisvoelden in peergroepjes om te pierewaaien als tweemeterlange stukken
vlees met grote lange witte neuzen, balzakken met wormvormige aanhangels &
kolossale erecties die al smurfende op zoek gaan naar soortgenoten,
alte kameraden, jeugdbewegingen
& puberadolescenten.

Als we geld of voedsel weggeven,
dan willen we wel graag dat alle behoeftigen er gelijkelijk van mee profiteren.
Die eerlijke verdeling wordt in onze hersenen nauwlettend bewaakt:
niet eens zozeer door een cerebrale rekenmachine als prive~pc met diarree,
maar door een emotionele hersenkern die ongelijkheid niet
kan uitstaan?

We laten daarbij
nog liever wat geld aan de strijkstok hangen
dan dat we sommige sloebers
maar minder geven ten faveure van anderen
omdat er dan minder verloren zou gaan!

Emotie wint het dus
bij veel mensen van de zakelijke rekensom
volgens onderzoekers in Science: zij stellen zich de volgende situatie voor ~
je gaat met honderd kilo voedsel een hongergebied in, wilt iedereen wel wat geven,
maar je verspilt twintig kilo door tijdverlies & onverzone moeilijkheden
en belemmeringen.

Terwijl je maar
amper vijf kilo kwijtraakt
als je slechts de helft van de hongerenden te eten zou geven!
Wat doe je dan?

De onderzoekers legden aan hun proefpersonen dit dilemma voor,
maar nu in 't echt: zij moesten op pad
om voedselpakketten te verdelen, bedoeld voor kinderen in een Oegandees weeshuis.
De deelnemers mochten alle kinderen evenveel geven, maar dan konden ze minder pakketten verdelen dan als ze aan
EEN
kind bijna niks gaven.

Een middenweg mocht ook:
enkele kinderen moesten het met minder doen, &
de rest kreeg het maximum. Maar daarbij gingen weer meer voedselpakketten verloren
dan in die situatie
waarin maar
EEN
enkel kind de klos was.

Dat is bar vervelend kiezen,
zeker als je het resultaat van jouw keuze ook nog eens te zien krijgt
op allerlei zielige foto's van de met ietwat meer
of iets minder bedeelde
weesjes.

In de ethiek is dit dilemma bekend als het utilitische versus het deontologische standpunt:
de utilist kiest voor de hoogste efficientie en stelt dus
EEN
kind zwaar teleur ten faveure van de rest.

De deontoloog wenst die rekensom niet te maken,
want hij weet zich gebonden a/d absolute norm van eerlijke{r} verdeling:
dan maar iedereen minder!

En wat doet de mydimens?

De proefpersonen reageerden niet allen
hetzelfde maar de meeste neigden wel sterk naar 'n eerlijker verdeling.
Nu werden ze tijdens die opdracht bespied door 'n hersenscanner.
Die verried dat een van de emotionele hersenkernen begon te sputteren als een heel oneerlijke verdeling werd voorgesteld!

Dezelfde kern bezorgt ons ook gevoelens van angst, woede of walging.

De aversie tegen ongelijke verdeling komt blijkbaar meer
uit ons emotionele brein dan uit ons rekenende brein?! Bij wat minder pijnlijke verdelingen lichtten andere stukjes brein op, vooral in de beloningsgebieden in de hersenen:
die lijken zich dan meer te bekommeren om de efficientie
van de verdeling.

Blijkbaar
maken we verschillende afwegingen in ons hoofd,
en die zijn ook anatomisch gescheiden.
Net zoals in het casino een deel van je hersenen zich rijk zit te rekenen
en een ander deel je zeer angstig
waarschuwt voor verlies.

Bij het
verdelen van de voedselpakketten
praatten er ook stemmen door elkaar.
Daarbij werd de weerzin tegen ongelijkheid van boven meer emotioneel dan rationeel aangestuurd.
Dat bleek dan ook duidelijk na afloop: proefpersonen die er erg veel moeite mee hadden
om een enkel kind in de kou te laten staan,
kwamen ontdaan uit de scanner
met de opmerking:
"Wat
een rot~
experiment!
HIER
krijgen ze me
nooit meer
voor!"

blozen
engel
cool!
geschokt
OK!
18 mei 2008 - bewerkt op 18 mei 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende