Anders?

Over 't verschil tussen mensch & dier raken we niet makkelijk uitgepraat, maar ik denk dat 'r EEN aspect is waarin dieren 't glansrijk van ons verliezen of waarin zij 'n bijzondere zege deelachtig zijn geworden, 't is maar net hoe je 't ziet?! Dieren zijn on-sterflijk, niet i/d zin dat ze altijd doorleven, maar zij leven dood-loos & dat komt omdat zij zich niet i/d tijd bevinden zoals wij. Ook in hun laatste uur zullen ze niet denken: shit, ik ga dood. Er is niets in 't gedrag van dieren ten opzichte van dode soortgenoten waaruit je zou kunnen afleiden dat zij 'r 'n conclusie aan verbinden over hun eigen toekomst. Je hebt waarschijnlijk al wel eens naast 't lichaam van 'n geliefde gestaan.

Je kijkt wanhopig & liefhebbend & misschien zelfs strelend naar deze even lieflijke als afschuwelijke gedaante, waarvan we de ware aard toedekken met halfzachte veronderstellingen over waar de gestorvene nu mee bezig is. "Eindelijk heeft ze rust", zeggen we dan, of "nu is hij terug bij z'n vrouw". Maar dwars door die fluwelig eis van deze vrome wensen heen steekt in alle scherpte 't lijk naar buiten, die even lieflijke als afschuwelijke gedaante, & je denkt bij jezelf: wat is dit voor 'n walgelijke rottoestand? En in dit geestelijk terugdeinzen stuiten we misschien per ongeluk toch op de essentie van sterven & die bestaat i/d vervelend goed gedocumenteerde zekerheid dat ook jijzelf op 'n dag op die manier ... 't Is deze verontrustende bejegening van 'n lijk die dieren volkomen vreemd is: zij toeven bij 'n kadaver in 'n onwetendheid die wij onleefbaar zouden vinden. Sterven is dus niet zozeer iets dat je aan 't eind van je leven doet, 't is eerder 'n soort van ongewilde geestesoefening, waar je toe gedwongen wordt doordat je steeds meer doden kent naarmate je ouder wordt. Als jong mens weer je wel dat 'r gestorven moet worden, maar dat is iets voor oude mensen, die opzichtig duidelijk i/d rij staan voor 't kerkhof.

Je wendt je hoofd af & je loopt precies de andere kant op, je denkt "mij niet gezien". De gedachte aan sterven, weten dat je op de lijst staat, werkt overigens vreemd genoeg NIET verlammend. M'n buurman zegt wel vaak als we wat drinken samen: "ja, schenk nog maar 's in, we gaan toch dood", maar deze gedachte remt ons niet bij vakantieplannen, de schuur verven of 't krijgen van kinderen. In dat op-zicht zijn we weer wel helemaal als dieren & leven ook wij doodloos. Dwz dat je bij de geboorte van 'n kind niet o/d eerste plaats denkt:
weer 'n graf gevuld. Maar ik zeg 'meestal' want hoe ouder je wordt hoe meer momenten 'r zijn in je leven waarop sterven i/d zin van de-ze kennis over je uiteindelijke lot, tot je doordringt. 't Dier in ons laat zich evenwel niet kisten door dit feit. Nee, zeggen we, juist omdat
we sterven zijn we zo ijverig. Als je wist datje nooit doodging zou je jouw bed niet meer uit komen 's morgens, omdat altijd alles nog 'n dag kan wachten. Over de eeuwigheid wordt al eeuwenlang van alles (& nog wat) beweerd, maar de mooiste opmerking over dit onder-werp komt van Stanislaw Jerzy Lec, die 'r DIT over zei: "Jammer dat je naar 't paradijs afreist in 'n lijkwagen." Hoe verschrikkelijk 't ook is, zonder sterven heb je geen leven hier op aarde.