amnesty/arabs/israeli's/atoombommen & apekool

Vandaar ook
dat kooplui en volksmenners
telkens weer van alles en nog wat kunnen uithalen met kiesvee en koopkracht,
landsbelang en eigenbelang:
met woorden kun je alles
uithalen en trachten te
verstoppen!
Vooral na de Zesdaagse oorlog van begin juni 1967
toen ik amper twintig jaar was en de bezetting van de oorspronkelijk aan de Palestijnen toegewezen gebieden werd belangrijke informatie, vooral ook mede uit Israelische nieuwsbronnen, ZO overweldigend dat er als het ware bij wijze van spreken en schrijven een soort van gewetenskrisis begon te ontstaan
die de bijna vanzelfsprekende steun voor Israel meer in vraag stelde dan ooit tevoren.
Ik wist vooral gezien vanuit het perspectief van de Tweede Wereldoorlog van oorlogsmisdaden en propaganda, van economische en sociale crises en waanzin ...

Ditmaal werd dit proces bemoeilijkt
door het feit dat de nog steeds bestaande antisjemitische kringen van deze 'gewetenscrisis' gebruik probeerden te maken om hun eeuwenoude totaal verwerpelijke stellingen nieuw leven in te blazen:
welke schuldbewuste 'christen' [of "Frank" zoals de Arabieren ons toen nog noemden],
welke antifascistische humanist kon het zich na de gruwelen van de massale fabrieksmatige vernietiging van mensen van alle leeftijden en maatschappelijke groeperingen,
nu nog permitteren om ogenschijnlijk in hetzelfde kamp terecht te komen als die oude en nieuwe Nazi's en neo~racisten die overal opnieuw de kop opkwamen steken na dekolonisering
van hun wingebieden?

Een aantal zogenaamd extreem~linkse
& ~rechtse organisaties waren slechts de topjes van ijsbergen!
Hun publicitaire afkeer van "Zionisme/oligarchie", 'kapitalisme/plutocratie', kolonialisme/neo-archisme
en meer van dergelijke mengvormen van ideologie, vooroordelen, bewustzijnsvernauwingen en dergelijke vierde dan ook hoogtij in die dagen vanaf de jaren zestig van de vorige eeuw met bomaanslagen en al die andere soorten 'actie' zoals gijzelingen, vliegtuigkapingen,
gewelddadige demonstraties enzovoorts!

Zulke warrige en verwarrende posities en acties
maakten het de democratische meerderheid uiteraard nog veel lastiger dan ooit tevoren,
om nu nog steeds 'sereen' en 'onafhankelijk' een eigen standpunt in dit soort zaken in te nemen
en te bepalen op dat moment van tijd en
sociale verandering op alle gebieden!

Zodat ze op de duur in het ethisch~politieke dilemma belandden
[ook wel 'spagaat' genaamd vandaag de mydidag?] dat in het kort op de volgende manier kan worden uitgedrukt: OFWEL blijf ik 'de joden en de voorlopige staat Israel "onvoorwaardelijk" ondersteunen'
en zet ik daarbij mijn kritische en wat meer humanistische menslievende projecties en principes
nog eventjes in de ijskast of de magnetron "tussen haakjes",
OF ik pas mij 'principes' ook NU consequent toe en loop daarbij helaas ook nog eens het gevaar,
om op bepaalde momenten zo ongeveer & ogenschijnlijk dezelfde taal te spreken als in principe totaal ANTI-democratische individuen en groepen, waarmee ik eigenlijk principieel liever NIETS te maken
mag en wil hebben.

In al mijn myditijdreisverhaaltjes
van de afgelopen drie jaar heb ik steeds weer geprobeerd
om aan te tonen dat dit soort van dilemma's, die dus eigenlijk ook helemaal niet ZO nieuw zijn
in de westerse geschiedenis van de moraal, in feite op valse tegenstellingen berusten
en dat het daarom telkens weer noodzakelijk is om deze contradicties tenminste
theoretisch op te ruimen, om zodoende onze wegen vrij te maken
voor herformuleringen van in de grond van de zaak
dezelfde problemen 'alsvanouds'!

Zonder
dat hier nu ook
meteen allerlei preciese parallellen
kunnen worden getrokken, herinnert dit soort dilemma's onder meer ook weer aan de houding
van die ooit westerse verdedigers van Stalinisme {en zelfs 'anarchisme' & 'fascisme' van diverse komaf?} die zich onvoorwaardelijk en onbaatzuchtig inzetten voor de verdediging van de 'democratie' of 'het goede doel' in bijna alle ideologische verwarringen en waanzinsposities,
maar die er tegelijkertijd blijkbaar helemaal geen moeite mee hadden,
om de onmiskenbaar ANTIDEMOCRATISCHE toestanden in diezelfde
stalinistische en fascistische/anarchistische regimes
ofwel te ontkennen of het met het nodige verbale
& ideologische kunst en vliegwerk 'goed te praten',
te sussen en onder te laten sneeuwen in
groeps- en/of eigenbelang ...

Je kunt dit soort spagaatwerk
misschien wel lange tijd met de moed der wanhoop en met allerhande oog- en oorkleppen op
volhouden en krampachtig koesteren bij het ogenschijnlijke 'gebrek aan beter' {?},
maar men verliest er tenslotte alle geloofwaardigheid door,
niet in het minst
bij zichzelf?

Kortom:
laten we nog maar even terugkeren
tot de wat emotioneler en 'evenwichtiger' kern van de zaak!
Wie we ook zijn, en wat voor leven we ook leiden,
we moeten ons realiseren ons begrip en mededogen
naar elkaar moeten blijven uitgaan.

Wij kunnen onmogelijk in situaties verkeren
die anderen voor ons ook niet hebben meegemaakt,
of iets doormaken dat volkomen onbereikbaat zou zijn
voor de handen vol liefde en 'normaal'
menselijk mededogen?

We hebben op een bepaald moment
al het duister dat een mens zich voor de geest kan halen betreden
en het licht van de waarheid leeft zelfs in het allerdiepste duister:
de totale afwezigheid van licht bestaat nu eenmaal niet!

Ons duister bestaat slechts in relatie tot het licht
en hoe groot onze ellende, eenzaamheid, verwarring en 'verlorenheid' ook is of lijkt te zijn,
hij wordt afgemeten naar de mate waarin je die afwezigheid of het verlies van liefde,
aandacht en bezorgdheid ervaart ...

ZO
gezien
is dan ook ELKE vorm van duisternis
een beweging naar het licht:
elke vorm van pijn is een beweging naar liefhebben zonder voorwaarden in totale openheid
en eerlijkheid.

Met minder kunnen we niet toe!

DAAROM
zijn we hier en nu aanwezig:
om contact te maken met de duisternis die we in onszelf
en in anderen zien en het licht te vinden dat daar leeft in het verborgene
en dat te openbaren?