als ik driemaal op mijn fietsbel bel: nou dan ...

Al deze info ontslaat niemand ervan om de huidige teksten in bijbelboeken, zoals die nu voor ons liggen, met enig respect tegemoet te treden en als een geloofsdocument serieus te nemen, want in al die teksten en mydiverhalen komen we zoektochten op het spoor naar g d en het leven,
naar menselijke waarheid en wijsheid. In deze zoektocht, die intern vol met dialoog en debat zit, worden talloze ervaringen en ontmoetingen beschreven waarin een mens iets op het spoor kan komen dat veel groter is dan wijzelf: een perspectief dat als het ware bij wijze van spreken
en schrijven boven ons uitstijgt en dat we meestal niet zomaar op eigenkracht ontdekt zouden hebben? Daarin bewijzen de bijbelboeken ook nu nog steeds hun grote kracht ondanks alle wijdverspreid misbruik, onachtzaamheid, religieus fanatisme en extreem gewelddadig denken en doen.

Bij dit alles beseffen "moderner" gelovigen dat ieder mens selectief leest, schrijft, bekijkt, overweegt en al op niet op het spel wil zetten?

Niet alleen de anderen lezen selectief, maar ook wijzelf!

Zowel orthodoxe als moderne lezertjes hebben zo nu en dan hun eigen voorkeur voor bepaalde teksten die zij als ken van een euangelie willen
zien, en we betrekken andere, minder welgevallige fragmenten meestal nauwelijks of niet bij onze overwegingen dienaangaande bij tijd en wijle.

Op zich is dat helemaal niet erg, maar het is wel prettiger als mensen zich hiervan ietwat beter bewust kunnen zijn en dit gewoon ook eerlijk
toegeven zo nu en dan. Iedereen is nu eenmaal selectief bezig en een goed gesprek over de bijbelboeken begint vaak pas daar, waar iemand
Aangeeft wat hen of haar persoonlijk ramt in een mydiverhaaltje of waarom een bepaalde tekst voor hem/haar bijzonder waardevol werd ...

Wanneer ook die ander de ruimte krijgt om zijn of haar mydiverhaal te doen op heel eigen wijze, dan kan er vervolgens nog eens in zinvoller
dialogen ietwat meer oplichten van de rijkdommen van dit zg. Boek der boeken: zo worden mydibijbelverhaaltjes veel herkenbaarder, en ze blijken zo heel dikwijls een spiegel van ons (samen)leven en van onze ziel te zijn!

Ik moet eerlijk toegeven dat ik m'n hele leven al volkomen gefascineerd ben door al dat soort van geschiedenissen dichtbij en verder af: als zo-iets al heel jong begint (te vroeg bestaat niet), dan krijgt elk moment in iedere situatie weer een heel eigen betekenis omdat je altijd zekere referentiekaders bij de hand hebt die passen op talloze situaties die van elkaar verschillen als dag en nacht, man en vrouw, kind en volwassene.

Geen wonder dat alle volken, stammen, naties en bondgenootschappen ons leven inkleuren naar eigen vermogen, afhankelijk van de beschikbare
gereedschappen en enigszins weten of leren
hoe die te gebruiken in de loop der jaren:
MyDi is een soortgelijk leerproces voor
allen, althans, dat
kan het
zijn
...