~{almost (nog 'n klein stukje Karen Armstrong) ...


asleep }~ de Chinese filosoof & mysticus Zhuang Zi (omstreeks 370-311), één v/d belangrijkste wijzen v/h Axiale Tijdperk, erkende dat het enige wat het waard was om gezegd te worden, 'n vraag was die de toehoorder in 'n staat van twijfel & immense onzekerheid bracht. Zi was taoist & hij wilde als zodanig z'n leven in harmonie brengen met de DAO ('de weg'knipoog, waarmee hij doelde op de talloze patronen, vormen & mogelijkheden die de natuur maakten tot wat zij was. Maar terwijl de natuur voortdurend in beweging is, gaan wij altijd tegen de draad in & proberen we onze idee-en & ervaringen vast te houden & ze 'n absolute status te geven? Vanuit ons egoïsme identificeren we ons liever met de ene opvatting dan met de andere, worden we twistziek & onvriendelijk, zeggen we dat dìt niet DÀT kan betekenen, & denken we de plicht te hebben om anderen te ver-anderen zodat hùn mening aansluit bij die van ons! Zhuang Zi beschouwde de confucianisten, die de Chinese heersers probeerden over te halen om 'n menselijker beleid te voeren, als lastige bemoeials. Niettemin legde hij soms Kongfoetse & diens volgelingen z'n eigen ideeën i/d mond in schalkse verhalen die hij speciaal daar oor bedacht. In één daarvan kwam Kongfoetse's beste leerling Yan Hui bij z'n leermeester en gaf hem te kennen: "Ik maak vorderingen!" "Wat bedoel je?" vroeg Confucius. Vol trots legde Yan Hui uit dat hij al 't onderricht van z'n meester over "REN" & moreel gedrag was vergeten. "Maar je bènt er nog niet," zei Kong. 'n Paar dagen later kon Yan de meester opgetogen mededelen dat hij nú alles over de "LI" was vergeten. "Niet slecht," gaf Kong toe, "maar je bent er nog steeds niet!" Uiteindelijk kon Yan Hui hem verrassen: "Ik maak vorde-ringen," zo verklaarde hij nu stralend. "Ik zit stil & vergeet alles!" Kong Foe Tse verschoof ongemakkelijk op zijn plaats: "Wat bedoel je?" vroeg hij aan Yan Hui! "Ik ontdoe me van mijn Lichaam en geest, verlaat mijn vorm & verjaag mijn zelfbesef," antwoordde Yan Hui ~ "en dàn kan ik vrij be-wegen & opgaan in de grote transformatie. Dat bedoel ik met 'zitten & alles vergeten'!" Kong realiseerde zich dat zijn leerling hem voorbij was ge-streefd & werd helemaal bleek: "Zó je te verenigen betekent dat je geen voorkeur meer hebt. Zó te veranderen betekent dat je nergens meer aan vastzit," zei hij. "Ja werkelijk, je bent een wijze geworden. Wat mij betreft: sta me toe dat ik je volgeling word!" Wanneer we vasthouden aan onze zekerheden, onze voorkeur & onze afkeer, omdat we die essentieel achten voor ons zelfvertrouwen, dan vervreemden we ons v/d 'grote transfor-matie' v/d Tao, omdat de werkelijkheid inhoudt dat we allemaal voortdurend in beweging zijn & v/d ene toestand naar de andere gaan?

'n Niet-verlicht persoon, verklaarde Zhuang Zi, is als 'n kikker in 'n waterput die 't kleine partje v/d hemel dat hij kan zien opvat als 't geheel! Maar zodra hij de enorme weidsheid v/d hemel ontwaart, is zijn perspectief voorgoed veranderd. Als we vastbesloten zijn om binnen ons huidige perspectief gevangen te blijven zitten, dan blijft ons begrip 'klein ... eng & bekrompen!' Maar de wijze, die 't ego achter zich heeft gelaten, is gekomen tot wat ZZ de 'grote kennis' noemde, die 'ruim & breed' is. Je bereikt die situatie alleen als je leert 'stil te zitten & te vergeten'!

Je moet stuk voor stuk al-les vergeten totdat je uiteindelijk jezelf vergeet. Pas DÀN is je hart 'leeg' van gewichtige bedrijvigheid & wordt 't, ontdaan v/d vervormende bril v/h egoïsme, als 'n spiegel van andere dingen & mensen. Deze 'leegheid' voert je op natuurlijke wijze naar empathie: "De volmaakte mens heeft dus geen zelf," legde ZZ uit! Zodra de volmaakte mens afstand heeft gedaan v/d overtuiging dat hij speciaal & bijzonder is, beschouwt hij anderen als 'ik': "Als mensen huilen, huilt hij ~ hij beschouwt alles als zichzelf!" Zhuang Zi was 'n kluizenaar & hij drukte zich soms doelbewust provocerend uit om z'n toehoorders tot 'n nieuw inzicht te brengen, maar ook had hij met Socrates gemeen dat hij zei dat we afstand moesten bewaren tot 't zelfverzekerde ego. Met zijn leer dat je 't denken moest 'leegmaken' van cultureel bepaalde vooronderstellingen om zo 'ruimte voor de ander' te kunnen scheppen komt zijn kunst v/h vergeten dicht bij de 'wetenschap van compassie' die we al eerder & vaker noemden: als onze opvatting over anderen wordt beïnvloed door onze vooroordelen, meningen, behoeften & verlangens, zullen we hen nooit echt kunnen begrijpen of respec-teren. Straks of later zien we vast wel weer verder: voor nu 'slaap zacht, droom zoet' & do tell us all about it if you really want to - please do so!!!


cool!
01 jul 2012 - bewerkt op 02 jul 2012 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende