Allerdiepste Afgronden & Bergtoppen tussen toen &


Weer
eens waanzinnig
gedroomd!

Zoals
meestal
'gewoonlijk'
...

Ziekbedden
met stapels dekens
zo hoog als bergen.
Bomen van allerlei afmetingen
die aan het plafond hingen.
Er over en omheen moeten klauteren
om de patienten te bereiken.
Gebouwen en zalen met binnen (langs) lopende
dokters & zusters.
Familieleden kwamen om de haverklap
op bezoek.
Het paviljoen omringd door donkere wouden.
Verhalen over en weer in geuren en kleuren:
"Hoe is ut nou allemaal zo gekomen?"
"Wat doe je dur an?"
"Gaat ut goed?"

Binnenin
die droom ook verwijzingen
naar vroegere dromen.
Soms die van al vele jaren geleden en met
zich herhalende of wijzigende interpretaties.
Herinneringen binnen herinneringen
die niets anders doen dan
diverse verklaringen produceren over
waarom deed je dat nou eigenlijk?
Zelfkennis voor het opscheppen want dromen
liegen niet.
Volkomen eerlijk tegenover jezelf: egoist!
Huichelaar! Opschepper! Aansteller!
Praatjesmaker!

Dat doet vermoeden,
dat ook al die allereerste 'ervaringen'
in de moeder-buik er al in eenvoudige
vormen aanwezig
zijn
...

Die
allerallereerste geluiden, gevoelens,
licht & donker, gnot &
pijn
...

En
op die fundamenten voortbouwend,
zonder dat we het meestal zelfs maar vermoeden:
de chaos van alle ervaringen sindsdien,
die ook
weer door de gehaktmolen
& 't uitpluis verhalenmachien moeten.
Om maar met alle geweld (maar wel onzichtbaar)
vorm te geven en zin te breien
aan/van 't
leven
...

Lust je nog
peultjes: heb je daarvan terug
& wat un verbeelding!
Plantaardige & dierlijke overlevings~
instincten
constant nijver
bezig
...

Menselijke
'muchomachohomobibonobo'
verbeeldingskracht gevormd door
sprookjes.

Oermoeders
& aartsvaders. Gebroeders & zusters.
Eten & drinken, dans & gezang,
ritme & balans.
Lekker & vies, gnot & god,
doen &
laten
...

En
waarom?

Omdat er
een aangeboren verhalenproducerende
fabriek in je hoofd zit.
Die 'belangeloos' speelt met je tederste verlangens
& grootste angsten.
Zo verdraaid levensecht dat het
haast niet te onderscheiden is van
'met open
ogen'
....

En je vraagt je
onwillekeurig af: als je uiterlijk komt via,
van, door je voor-
ouders (grootte, gebreken, haarkleur,
oogpatroon, huidskleur enzo),
waarom dan niet ook de daarmee verweven
'binnenkant'
...

Wat is
overge-erfd aan buiten/binnenkant
& wat is eigenlijk van 'eigen' maaksel?
Waar liggen de grenzen tussen 'zelf' en
'niet-zelf'?
Rationele 'werkelijkheid' & geestige
'verbeelding'?
Fantasie &
'echtheid'
...

Ik hou op
voordat 't verhaal weer wegloopt met mezelf
en ik urenlang zit te tikken om te ontdekken
dat de Machine alles weer opvrat
zonder vast-legging,
way of point [of no~]
return
...

Genoeg is genoeg!
Laat 't volstaan met de 'vastgelegde herinnering'
van diepste diepten en allerhoogste toppen,
vliegend, kruipend,
zwemmend &
soms dus ook
freewheelend
zwammend
...

bye
chai
@
02 feb 2004 - bewerkt op 16 dec 2011 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende