Alle kleine myDiweggetjes leiden van nu naar strak

Geen probleem met bloed- & oogstest. Gezonder eten/drinken/bewegen/leven/slapen. Al dat soort dingen tot in de details via cijfertjes ...

Terug naar Quirijn Visschers relaas over Zutphen, dat waakt als een leeuw over haar arrondissementsrechtbank, nationale rechters-opleiding & talrijke justitiële instellingen: een millennium rechtspraakhistorie laat het stadsbestuur zich niet zomaar afnemen in dit portret van een eigenzinnige stad. Zonder magistraten is Zutphen zichzelf niet meer. Een andere zorg is de dreigende tweedeling van Zutphen ...

Bevolkingskrimp mag op de loer liggen in de Achterhoek, Zutphen verwacht zelf stabiel te blijven. De toestroom van beter verdienende randstedelingen blijft. Tegelijk is er een groot aantal uitkeringsgerechtigden en volksbuurten. Zo rijk als de Middeleeuwers Zutphen ooit nog noemden, zo arm lijkt de stad met z'n vele uitkeringsgerechtigden nu: op 50 miljoen euro vrije beleidsruimte bezuinigt de gemeente een kwart. De bezuinigingen op rechtspraak & gemeentekas komen juist op het moment dat er schot zit in stadsprojecten. Onlangs zijn 'r een nieuw ziekenhuis & regionaal opleidingencentrum geopend. De provinciale toegangswegen die nu nog dwars door dorpjes lopen, worden aangepakt. Zelfs het brisante politieke onderwerp 'de IJsselsprong' is net grotendeels opgelost ...

Veel inwoners keerden zich tegen dit woningbouw- & rivierproject om aan de Westoever van de IJssel extra waterberging te creëren & ook tegelijk zo'n 3000 nieuwe woningen te bouwen. In de gemeenteraad werd Hans la Rose (Stadspartij Zutphen-Warnsveld) boegbeeld van het protest hiertegen. Nu hij wethouder is, is grootschalige woningbouw er van de baan ~ met dank ook aan de economische malaise. La Rose (64) belichaamt de nieuwe Zutphenaar. Sinds 1999 woont hij er met zijn vrouw: "We wilden weg uit het steen en beton van de Randstad & kwamen uit op Zutphen. Ik werkte in Groenlo, mijn vrouw in Velp." Ze dompelden zich meteen onder in het culturele stadsleven en introduceerden er het fenomeen stadsdichter. La Rose werd een klokkenluider van de Walburgiskerk en meldde zich bij de stadspartij 'voor invloed op je leefomgeving'.