all you need? {!} [=love & understanding patience]

Het heeft geen zin
om telkens alsmaar meer
hekken te blijven plaatsen rond bangelijke{r} mensen.
Door te polariseren bouw je niets op:
ik pleit daarom dan ook niet voor een zachte aanpak
maar we kunnen in ieder geval leren luisteren
naar de al dan niet gerechtvaardigde
wensen van de mensen
tegenover ons.

Economische tegenstellingen
aan de orde stellen is niet zo'n probleem.
Die zijn wel op te lossen.
Door herverdeling bijvoorbeeld.
En economische groei is voortdurend mogelijk waardoor je win-winsituaties
kunt creeren.

Maar religieuze
of culturele tegenstellingen
leiden altijd tot aanscherping, omdat ze de identiteit van mensen raken.
Men begint te spreken in termen van "wij" en "zij"
en denkt dan dat een gezamenlijke identiteit, de identiteit van 'mij' en 'jou' samen,
niet kan groeien zoals
'de economie'.

Maar niets is minder waar.
Multiculturalisme is nu misschien dan wel een beetje taboe
maar heeft wel degelijk een meerwaarde.
Dat heeft de geschiedenis
allang bewezen.

De fundamentele vraag is
of Nederland 'onze rechtsstaat' is, waarbij we anderen uitsluiten.
Formeel gezien klopt dat wel maar waaraan ontlenen we dat recht?
Heb je het recht om jezelf als zodanig te definieren
dat een ander daar
niet bijhoort?

Oecumene betekent
gelijkheid van mensen wereldwijd. En dus gelijke rechten!
Deze gemeenschap zou juist in dit tijdperk van globalisering dichterbij moeten komen.
Globalisering is geen natuurlijk maar een economisch-
technologisch proces.

Het Westen is dat proces begonnen,
heeft de wereld veroverd en haar cultuur uitgedragen.
We hebben de globalisering voor een deel dus zelf gemaakt.
Dan moeten we ook de consequenties nemen
en er niet alleen maar economisch
van profiteren.

Transport en communicatie
zijn nu veel goedkoper geworden dan ooit eerder het geval was:
we zijn nu allen makkelijker bereikbaar.
Grenzen zijn weggevallen.
Maar we steunen nog steeds veel regimes die mensen blijven onderdrukken.
Deze mensen vluchten en daar zijn wij indirect
ook verantwoordelijk voor.

Dan kunnen we niet meer zeggen
dat sommigen minder rechten hebben dan wij,
omdat we een wet hebben waar dat instaat.
En dan volgt vanzelf de vraag:
wie is nu eigenlijk 'je naaste'?
Die hebben we een paar jaar geleden
in de politiek dus al eerder en vaker
aan de orde gesteld!

Ik begrijp dat er niet teveel mensen
kunnen deelnemen aan een sociale welvaartsstaat.
Maar dan mogen we wel wat meer doen voor hen die we buitensluiten.
Want nu creeren we onrecht.
We hechten aan een goed platteland en betaalbaar voedsel.
We subsidieren onze landbouw maar dat
verwoest die in Afrika.
Kleine boeren
kunnen daar niet overleven
omdat wij gesubsidieerde producten
op hun markt dumpen.

We maken mensen kapot.
Alleen maar omdat we zelf stabiel en welvarend willen zijn.
Insluiting oftewel 'inclusief denken' betekent dan ook:
iedereen hoort erbij!
Het heeft met de schepping te maken:
een religieus uitgangspunt dat je als sociaal-democraat kunt onderschrijven.
Want als je anders handelt, dan staat dat haaks
op de christelijke waarden,
onze 'wortels'.

Laten we ons door de praktijk leiden
of dragen we de consequenties door anderen
erbij te betrekken?

Tot nu toe waren we keihard in ons vreemdelingenbeleid.
Kijk maar naar de inkomenseisen wanneer mensen toegelaten willen worden.
En dan denken we dat we met een beetje ontwikkelingshulp
de boel elders wel overeind kunnen houden.
Onze economische ontwikkeling sinds het einde van de Koude Oorlog
in 1989 is ongekend.
Maar de tegenstelling tussen arm en rijk in de wereld
is nog nooit zo groot geweest.

Naastenliefde:
we hebben er de mond vol van
maar laten wel twee miljoen naasten in Soedan verdrijven!
De Westerse landen zijn nalatig geweest.
Ze weigerden het probleem van deze regio op de agenda te zetten in 2003.
Pas toen tweehonderdduizend naasten vermoord waren,
gingen de ogen [even?] open?

In de gelijkenis
van de barmhartige Samaritaan
is de vraag wie nu eigenlijk 'de naaste' was
van een overvallen en zwaargewonde man in de wegberm?
De leviet, man van de wet, passeerde de man met een boog wegens
het levensgrote gevaar van besmetting, onreinheid en levensgevaar.
De priester, vaak de politieke leider, ook.
Hulp kwam in dit geval van een burger,
een Samaritaan nog wel!
Politieke leiders
hebben niet altijd het juiste antwoord bij de hand.
De gewone mannen en vrouwen kunnen dat wel geven,
door zichzelf even
weg te cijferen?

En door te zeggen:
dit kan zo niet langer, ook zij horen erbij!
Solidariteit is niet altijd een kwestie van geld geven
of naar het buitenland gaan.
De progressieve sociaal-democratische partijen
zijn het aan hun geschiedenis als volkspartijen verplicht
om nu meer bruggen te gaan slaan in onze samenleving.
Daarvoor moeten we dan ook discussieren
over de joods-christelijke, islamitische
en humanistische{r}
'waardensystemen'
...

NIET
om er nu voor maar
EEN
te kiezen, maar om tot overeenstemming te komen.
Het is dus inderdaad meer dan alleen maar
'de boel bij elkaar houden' zoals Job Cohen en Joop den Uyl
dat ooit zo goedbedoelend
formuleerden: het
gaat ons
NU
om vooruitgang voor
IEDEREEN
en niet alleen nog maar
in economische zin.

Partijen
zijn belangrijk
maar one-issuepartijen, daar wordt je helemaal niet beter van.
Integendeel!

Die leiden
alleen nog maar
tot meer populisme of een zoveelste [tijdelijke] managersaanpak?
En die ondermijnen de democratie: voor een levende [en levendige] democratie het je dan ook in de allereerste plaats politieke constituties nodig
met hun eigen beginsel-
programma's!

En
die mag
je best
'herijken'.

Je weet
hoe gemakkelijk politici afglijden
naar die ouderwetse managementhouding
en alleen nog maar met elkaar onderling bezigzijn:
en voor je het weet zijn ze alweer de hoek [wat voor hoek dan ook] omgeslagen en
buiten beeld verzeild geraakt
voor de burger?

Politici
moeten zich kwetsbaarder durven opstellen.
Maar we hebben ook mensen nodig in diverse politieke partijen
die politici en opinieleiders eens wat meer
op de nek gaat zitten en hen
bij de les houden.

Die
liefde moet
uiteindelijk wel van
twee kanten
komen
...