all about life

nooit gedacht dat het leven zo moeilijk zou zijn. altijd wel die hobbels in de weg. september, de ergste maand van mijn leven sinds vorig jaar. nog 26 dagen, dan is het al weer zo ver, ben je een jaar uit mijn leven. de dag dat jij je je leven ontnam weet ik nog als de dag van gisteren. Het liefst was ik nu bij je, jij die me altijd wijze raad gaf, die altijd voor me klaarstond ondanks de stomme dingen die ik deed, je bleef ten alle tijden van me houden, waarom moest je nou weggaan?
al die vragen waar we nooit antwoord op krijgen, ik snap nu pas hoe jij in het leven stond, kan nu pas begrijpen dat je weg wilde. maar waarom kon ik jou niet helpen zodat je mij nu ook kunt helpen. mijn hoofd is één grote warboel, mijn leven net zo. alles gaat fout en alles wat ik doe is fout. ik weet niet meer wat ik moet doen. hoe ik dit oplos is nog een vraag. mijn problemen wil ik met niemand delen. niemand die me begrijpt. niemand die überhaupt nog aan me denkt, genoeg mensen die al weer zijn vergeten dat ik geen moeder meer heb, die me klein proberen te krijgen door over jou te beginnen.
niemand weet dat ik me niet goed voel.

Ik wil verhuizen, weg van hier, helemaal een nieuw leven starten. Mn hoofd leegmaken en alle problemen van me af gooien, een plek waar pa een nieuwe vriendin krijgt, iemand die hem weer het geluk kan geven. iemand die hem laat genieten van het leven, pas dan kan ik weer gelukkig worden.

tranen rollen over mijn wangen, want ik vraag me af waarom jij weg bent, en waarom ik nu zo in de shit zit. soms wilde ik nog een klein kind zijn, onbezorgd en vrij, nergens een probleem in zien en niks temaken hebben met de buitenwereld. lijkt me heerlijk