ak430 er is wel gezegd dat muziek, die we, zoals
WE
AL EERDER
ZAGEN AAN HET
BEGIN VAN DIT ARMSTRONGVERHAAL,
'beslist' een rationele activiteit kunnen noemen,
op zich al een 'natuurtheologie' is: in de muziek ervaart de geest
een zuivere, rechtstreekse emotie die boven het ego uitstijgt èn zó nú subjectiviteit & objectiviteit verenigt?
Basileus van Caesarea heeft al uitgelegd dat we nooit in staat zullen zijn om de onzegbare "OUSIA van g d" te kennen,
maar dat we hooguit een glimp kunnen opvatten van de sporen of effecten (ENERGEIAI) daarvan in ÒNZE aan tijd èn
aan zintuiglijke waarneming gebonden wereld!
Hèt is duidelijk dat de meditatie, yoga & rituelen die een esthetische uitwerking op een congregatie hebben,
óók een onmiskenbaar effect laten zien op de persoonlijkheid als iemand deze gedurende z'n/d'r leven volhardend beoefent ~
een effect dat óók een vorm van natuurtheologie is.
Er treedt geen dramatische 'bekering' op door 'wedergeboorte', maar eerder een langzame, steeds verder opgebouwde en vaak maar nauwelijks 'waarneembare' transformatie: bóvenàl geldt dat de vaste praktijk van compassie & de Gouden Regel 'elke dag, de hele dag'
een permanente KENOSIS vereist.
Asih, man, 80 jaar
Log in om een reactie te plaatsen.
vorige
volgende