GAAN WE OP
IN DE TALLOZE MUSCULAIRE HANDELINGEN
DIE WE VERRICHTEN ZONDER PRECIES TE WETEN
HÓE WE DAT VOOR ELKAAR KRIJGEN.
Volgens Polyani werkt dit bij àlle begrìp zó.
We maken ons een taal of een gedicht eigen en 'zorgen dat we erin opgaan.
Zulke extensies van onszelf ontwikkelen nieuwe VERMOGENS in ons; ons héle onderwijs wèrkt zó;
ieder van ons maakt zich de culturele erfenis eigen & groeit úit tot een persoon die in termen van deze visie
de wereld beziet en het leven ervaart!'
Dìt is níet anders, zo is wel gezegd,
dan de bewering van de Cappadociërs dat hùn kennis van god níet ÀLLÉÉN cerebraal verkregen werd,
maar óók door de fysieke deelname aan de liturgische traditie v/d kerk, die mensen inwijdde
in een vorm van weten die stìl was & níet duidelijk
onder woorden gebracht
kon worden?
Zó
óók myDi:
(geschikte & minder
geschikte) onderwerpen, woordgebruik
(misbruik), leeftijdsgroepen, familie/vrienden/buurten,
voorouders, gezin, scheiding, religie, aanhankelijkheid, mode-
& cultuurverschijnselen, zieleroerselen, hartproblemen, lichamelijke,
geestelijke & sociale bijkomstigheden, openheid, eerlijkheid, oefeningen die
min of meer 'kunst' baren, wederzijdse ontdekkingen, kritiek, reacties & 'de wereld' ~
het is juist die combinatie van normaal & extreem, m/v/k, gewicht, uiterlijk,
haar, kleding, experimentele vriendschappen & uiteindelijk
(weer)spiegelingen uit onze geschiedenis,
wat te doen met onszelf & elk
ander, planten, dieren,
"geniaal &
gek"?