Ak229b maar hieruit volgde niet dat middeleeuwse

BENADERING
VAN KUNSTEN,
LITERATUUR OF RELIGIE
VOLKOMEN MISPLAATST WAS GEWEEST:
DIE BENADERING WAS GEWOON EEN AFSPIEGELING VAN EEN ANDERE WERELD!

In religieuze kwesties was de moderne neiging om schoon schip te maken weliswaar zeer begrijpelijk,
maar pakte ze uiteindelijk tòch nadelig uit?

De protestantse hervormers als Petrus Waldus, Johannes Hus,
Martin Luther, Menno Simons & Huldrych Zwingli, Jean Calvin en talloze anderen gaven zo dan ook nu op hun eigen wijze
blijk van hun krachtige verwerping van het recente verleden: net als de humanisten van de renaissance hadden ze geen belangstelling voor de natuurtheologie van de zg. late scholastiek en wilden ze 'n veel persoonlijker
& meer rechtstreeks geloof?!

Zwingli & Calvijn bleven hun hele leven zelfs humanist,
waarbij hun religi-euze hervorming grotendeels geïnspireerd werd door de tijdgeest van de renaissance:
in deze fase(s) v/d vele grootschaliger veranderingen bestond 'r dan ook
heel veel religieuze onzekerheid.

Men kon nu zo voortaan niet meer op dezelfde manier
religieus zijn als de middel-eeuwers! Maar wáár kon men terecht voor dé authentieke stèm
van hèt christendom?

Deze hervormers probeerden uitdrukking te geven
aan een religieuze stemming die sterk gevoeld werd maar waar-voor nog geen
echt adequaat concept voorhanden was.

Hùn Reformatie was slechts éėn van de véle uitingen
van de grote westerse transformatie: Luther moet dan ook niet zozeer worden gezien als iemand die aanzette tot verandering,
maar veeleer als de woord-voerder van 'n hier toenmaals heersende trend!

Historici zagen de Reformatie voorheen voornamelijk als een reactie
op de talloze wantoestanden in de kerk, maar er was in deze periode in Europa klaarblijkelijk óók een spirituele opleving,
in 't bijzonder onder de leken, die zich nu sterk genoeg vonden
om kritiek te leveren op praktijken die men eerder
nog 'voor lief nam'.