Ak185b: Iedere dag bracht de monnik tijd door met


"lectio divina"
EN OVERPEINSDE
EN HEROVERPEINSDE
HIJ DE TEKST TOT DIE
EEN INNERLIJKE REALITEIT WERD.

LECTIO WAS EEN PLEZIERIGE, ONTSPANNENDE BEZIGHEID:
DE MONNIK KON DE WORDEN IN ZIJN EIGEN TEMPO TOT ZICH NEMEN
TOT ZE BEGONNEN TE LEVEN EN DE MONNIK HUN DIEPERE BETEKENIS 'hoorde'!

In zijn 'Gebeden & Meditaties' ging Anselmus nog een stapje verder:
in plaats van met het goddelijke in gesprek te gaan via Bijbel-teksten,
sprak hij g d in z'n eigen woorden aan. Hij schreef ook voor lekenmannen & -vrouwen die zich met
LECTIO divina
wilden bezig-houden: in het voorwoord legde hij uit dat de gebeden 'niet in staat van onrust moeten worden gelezen,
maar rustig, niet opprvlakkig of haastig, maar beetje bij beetje
tijdens diepe & aandachtige meditatie'!

De ('myDi'knipooglezer moest zich
VRIJ VOELEN OM HET BOEK TE PAKKEN EN HET WEER WEG TE LEGGEN OP IEDER MOMENT DAT HIJ DAT WILDE!
Het dóel was immers níet om zich te informeren, maar om 'de geest van de lezer
aan te zetten tot liefde
& vrees voor g d:
dwz.
TOT ZELFONDERZOEK'!

Want op díe manier zou
LECTIO
leiden tot momenten van reflectie,
ontzag &/of inzicht?

Dus om beter ervan te kunnen profiteren,
moest de lezer zich fysiek en mentaal onttrekken
aan de druk van het dagelijks leven
& zodoende steeds wéér met een
uiterst ontvankelijke geest
de meditatie
zoeken.
20 aug 2013 - bewerkt op 22 aug 2013 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende