ak149 het christendom pretendeerde dan wel
'N MONOTHEISTISCHE GODSDIENST TE ZIJN, MAAR WÀT WÀS DÀN WÈL ÒF NÍET DE STATUS VAN HUN JEZUS, 'T VLEESGEWORDEN WOORD?
Was
er 'dus'
nòg een god?
En wat bedoelden christenen
nu wel of niet precies als ze hem
'Zoon van God' noemden? Of was hij zowel 'n mens
als god, zoals Dionysos? En wat was nu wel of niet die heilige Geest
precies? Dat probleem werd daar toen nog verergerd door de belangrijke veranderingen
in het intellectuele & spirituele klimaat van de zg. 'late oudheid': die periode schijnt zich gekenmerkt
te hebben door een steeds groter verlies van vertrouwen in zowèl de materiële wereld als de menselijke natuur.
Want tot dàn toe hadden de Grieken, net zoals de meeste andere volken, nog geen onoverkomelijke kloof gevoeld
tussen Gòd & de mensheid: de filosofen waren 't er allemaal over eens dat mensen, in wezen dieren
met een ratio, een soort van goddelijke vonk in zich droegen; 'n wijs man zoals
Socrates WÀS ÀLS hèt vleesgeworden transcendente
ideaal van wijsheid & WÀS dáárom 'n zoon van Gòd
& 'n avatar v/h 'goddelijke'
~~~
Mensen
twijfelden er niet aan
dat zij zich door hun eigen natuurlijke krachten
tot het Goede konden verheffen?! Origenes, 'n platonist,
geloofde dat hij Gòd kòn léren kènnen door te blijven contempleerde
op het universum & hij had de christelijke levenswijze beschouwd als 'n platonische ascensie
die zich ná het leven zou gaan blijven voortzetten
totdat de ziel volledig met het goddelijke
versmolten was!
De AeGYPTische
neoplatonische filosoof Plotinus
(ca. 205-270) geloofde dat het universum eeuwig 'uit god voortvloeide',
zoals ook de stralen v/d zon, & dat de materiële wereld eigenlijk 'n soort van over~
& voortvloeisel was 'van Gods bestaan': ÀLS je mediteerde o/h universum, dan mediteerde je dus
in feite óók 'op god'! Maar i/d vroege 4e eeuw begonnen mensen 't gevoel te krijgen dat de kosmos
door 'n breder, haast bijna volkomen ònoverbrugbare kloof gescheiden was van god! 't Universum
werd ervaren als zó fragiel, contin-gent & zieltogend dat 't níets overeenkomstig kòn hebben
met god, 't "ZIJN ZÈLF"? 'n Verschrikkelijke léégte
stond o/h punt om alle levende wezens
te 'óverspóelen'
~~~
Was
er 'dus'
nòg een god?
En wat bedoelden christenen
nu wel of niet precies als ze hem
'Zoon van God' noemden? Of was hij zowel 'n mens
als god, zoals Dionysos? En wat was nu wel of niet die heilige Geest
precies? Dat probleem werd daar toen nog verergerd door de belangrijke veranderingen
in het intellectuele & spirituele klimaat van de zg. 'late oudheid': die periode schijnt zich gekenmerkt
te hebben door een steeds groter verlies van vertrouwen in zowèl de materiële wereld als de menselijke natuur.
Want tot dàn toe hadden de Grieken, net zoals de meeste andere volken, nog geen onoverkomelijke kloof gevoeld
tussen Gòd & de mensheid: de filosofen waren 't er allemaal over eens dat mensen, in wezen dieren
met een ratio, een soort van goddelijke vonk in zich droegen; 'n wijs man zoals
Socrates WÀS ÀLS hèt vleesgeworden transcendente
ideaal van wijsheid & WÀS dáárom 'n zoon van Gòd
& 'n avatar v/h 'goddelijke'
~~~
Mensen
twijfelden er niet aan
dat zij zich door hun eigen natuurlijke krachten
tot het Goede konden verheffen?! Origenes, 'n platonist,
geloofde dat hij Gòd kòn léren kènnen door te blijven contempleerde
op het universum & hij had de christelijke levenswijze beschouwd als 'n platonische ascensie
die zich ná het leven zou gaan blijven voortzetten
totdat de ziel volledig met het goddelijke
versmolten was!
De AeGYPTische
neoplatonische filosoof Plotinus
(ca. 205-270) geloofde dat het universum eeuwig 'uit god voortvloeide',
zoals ook de stralen v/d zon, & dat de materiële wereld eigenlijk 'n soort van over~
& voortvloeisel was 'van Gods bestaan': ÀLS je mediteerde o/h universum, dan mediteerde je dus
in feite óók 'op god'! Maar i/d vroege 4e eeuw begonnen mensen 't gevoel te krijgen dat de kosmos
door 'n breder, haast bijna volkomen ònoverbrugbare kloof gescheiden was van god! 't Universum
werd ervaren als zó fragiel, contin-gent & zieltogend dat 't níets overeenkomstig kòn hebben
met god, 't "ZIJN ZÈLF"? 'n Verschrikkelijke léégte
stond o/h punt om alle levende wezens
te 'óverspóelen'
~~~
12 aug 2013 - bewerkt op 15 aug 2013
- meld ongepast verhaal
Log in om een reactie te plaatsen.
- O 15 dec 2025 50262 In die kringen waar de nieuwe Joodse ge-
- O 15 dec 2025 50261 OOK HIERIN WAS DUS telkens weer te lezen dat
- O 14 dec 2025 50260 71 Vanwege de moeilijkheid te weten hoe vèr
- O 14 dec 2025 50259 Het was niet dìt probleem dat deze revolutie
- O 13 dec 2025 50258 70 Die uitspraken zijn kenmerkend voor deze
- O 13 dec 2025 50257 69/5 Liefde: dé kiem van revolutie in Yesj’
- O 13 dec 2025 50256666768 In deze woorden van YESJ is de profeet
- O 12 dec 2025 50255 In elk geval genas YESJ in de regel nog geen
- O 12 dec 2025 50254 Voor een volledig begrip van al deze woorden
- O 12 dec 2025 50253 Voorzover we uit de bronnen opmaken had YESJ
- O 11 dec 2025 50252De liberale school van Hillel had er nog geen
- O 11 dec 2025 50251 De Afschaffing v/d Joodse Wetten tijdens die
- O 11 dec 2025 50250 ‘Wie dus die geboden onderhoudt & léért, zal
- O 10 dec 2025 50249 65 Wat kan een Beweging in de loop van haar
- O 10 dec 2025 50248 64 Bovendien werd het uitleveren van ‘n jood