ak149 het christendom pretendeerde dan wel
'N MONOTHEISTISCHE GODSDIENST TE ZIJN, MAAR WÀT WÀS DÀN WÈL ÒF NÍET DE STATUS VAN HUN JEZUS, 'T VLEESGEWORDEN WOORD?
Was
er 'dus'
nòg een god?
En wat bedoelden christenen
nu wel of niet precies als ze hem
'Zoon van God' noemden? Of was hij zowel 'n mens
als god, zoals Dionysos? En wat was nu wel of niet die heilige Geest
precies? Dat probleem werd daar toen nog verergerd door de belangrijke veranderingen
in het intellectuele & spirituele klimaat van de zg. 'late oudheid': die periode schijnt zich gekenmerkt
te hebben door een steeds groter verlies van vertrouwen in zowèl de materiële wereld als de menselijke natuur.
Want tot dàn toe hadden de Grieken, net zoals de meeste andere volken, nog geen onoverkomelijke kloof gevoeld
tussen Gòd & de mensheid: de filosofen waren 't er allemaal over eens dat mensen, in wezen dieren
met een ratio, een soort van goddelijke vonk in zich droegen; 'n wijs man zoals
Socrates WÀS ÀLS hèt vleesgeworden transcendente
ideaal van wijsheid & WÀS dáárom 'n zoon van Gòd
& 'n avatar v/h 'goddelijke'
~~~
Mensen
twijfelden er niet aan
dat zij zich door hun eigen natuurlijke krachten
tot het Goede konden verheffen?! Origenes, 'n platonist,
geloofde dat hij Gòd kòn léren kènnen door te blijven contempleerde
op het universum & hij had de christelijke levenswijze beschouwd als 'n platonische ascensie
die zich ná het leven zou gaan blijven voortzetten
totdat de ziel volledig met het goddelijke
versmolten was!
De AeGYPTische
neoplatonische filosoof Plotinus
(ca. 205-270) geloofde dat het universum eeuwig 'uit god voortvloeide',
zoals ook de stralen v/d zon, & dat de materiële wereld eigenlijk 'n soort van over~
& voortvloeisel was 'van Gods bestaan': ÀLS je mediteerde o/h universum, dan mediteerde je dus
in feite óók 'op god'! Maar i/d vroege 4e eeuw begonnen mensen 't gevoel te krijgen dat de kosmos
door 'n breder, haast bijna volkomen ònoverbrugbare kloof gescheiden was van god! 't Universum
werd ervaren als zó fragiel, contin-gent & zieltogend dat 't níets overeenkomstig kòn hebben
met god, 't "ZIJN ZÈLF"? 'n Verschrikkelijke léégte
stond o/h punt om alle levende wezens
te 'óverspóelen'
~~~
Was
er 'dus'
nòg een god?
En wat bedoelden christenen
nu wel of niet precies als ze hem
'Zoon van God' noemden? Of was hij zowel 'n mens
als god, zoals Dionysos? En wat was nu wel of niet die heilige Geest
precies? Dat probleem werd daar toen nog verergerd door de belangrijke veranderingen
in het intellectuele & spirituele klimaat van de zg. 'late oudheid': die periode schijnt zich gekenmerkt
te hebben door een steeds groter verlies van vertrouwen in zowèl de materiële wereld als de menselijke natuur.
Want tot dàn toe hadden de Grieken, net zoals de meeste andere volken, nog geen onoverkomelijke kloof gevoeld
tussen Gòd & de mensheid: de filosofen waren 't er allemaal over eens dat mensen, in wezen dieren
met een ratio, een soort van goddelijke vonk in zich droegen; 'n wijs man zoals
Socrates WÀS ÀLS hèt vleesgeworden transcendente
ideaal van wijsheid & WÀS dáárom 'n zoon van Gòd
& 'n avatar v/h 'goddelijke'
~~~
Mensen
twijfelden er niet aan
dat zij zich door hun eigen natuurlijke krachten
tot het Goede konden verheffen?! Origenes, 'n platonist,
geloofde dat hij Gòd kòn léren kènnen door te blijven contempleerde
op het universum & hij had de christelijke levenswijze beschouwd als 'n platonische ascensie
die zich ná het leven zou gaan blijven voortzetten
totdat de ziel volledig met het goddelijke
versmolten was!
De AeGYPTische
neoplatonische filosoof Plotinus
(ca. 205-270) geloofde dat het universum eeuwig 'uit god voortvloeide',
zoals ook de stralen v/d zon, & dat de materiële wereld eigenlijk 'n soort van over~
& voortvloeisel was 'van Gods bestaan': ÀLS je mediteerde o/h universum, dan mediteerde je dus
in feite óók 'op god'! Maar i/d vroege 4e eeuw begonnen mensen 't gevoel te krijgen dat de kosmos
door 'n breder, haast bijna volkomen ònoverbrugbare kloof gescheiden was van god! 't Universum
werd ervaren als zó fragiel, contin-gent & zieltogend dat 't níets overeenkomstig kòn hebben
met god, 't "ZIJN ZÈLF"? 'n Verschrikkelijke léégte
stond o/h punt om alle levende wezens
te 'óverspóelen'
~~~
12 aug 2013 - bewerkt op 15 aug 2013
- meld ongepast verhaal
Log in om een reactie te plaatsen.
- O 19 apr 2023 44279258OudeLiedjes,JoligeMelodietjes,MallePietjes
- O 19 apr 2023 44278 257 Zo’n 400 jaar later, in 386 na Chr./A.D.
- O 19 apr 2023 44277Knijp droog, verdeel, heers & pest maar raak?
- O 19 apr 2023 44276256Ondergronds, uit ‘t licht, was geen moeite
- O 19 apr 2023 44275 255 Nòg frappanter (tenminste, voor wie niet
- O 18 apr 2023 44274 254 In Vigna Randanini zijn echter kochiem
- O 18 apr 2023 44273 253 I/d 2e/3e eeuw, toen twee rivaliserende
- O 17 apr 2023 44268252 Vroege synagogen waren dus zeker geen
- O 17 apr 2023 44267 251 De namen i/d Misjna zíjn die van wijzen
- O 16 apr 2023 44266 Met àndere woorden: de prachtige, overvolle
- O 16 apr 2023 44265 250 De tekens die om een menselijke figuur
- O 16 apr 2023 44264249 Áán ‘t uiteinde v/d synagogevloer die het
- O 16 apr 2023 44263 248 Geen v/d voorstellingen was willekeurig
- O 16 apr 2023 44262 247 Moderne Joden groeien op met de aanname
- O 15 apr 2023 44261 Sepphoris was in de 2de & 3de eeuw, toen de