ahimsa


Het
is dus
eigenlijk maar net
de vraag in hoeverre
we nu in ons verleden,
heden [of onze
toekomst]
leven?

Ons verleden
heeft ons gemaakt tot wat we nu zijn
& het trekt ons onafwendbaar naar wat komt ...
Als de rechters corrupt zijn blijven de armen toch roepen
dat recht gedaan moet worden!

We blijven hen lastigvallen,
en uiteindelijk krijgen we onze rechten,
omdat de rechters bang zijn dat hun ogen er blauw van worden.
Of dat nu betekent dat zij geen oog meer dicht kunnen doen
of bang 'n klap in 't gezicht te krijgen,
laat die gelijkenis in het midden.

'n Humoristische gelijkenis dus:
die betekent dat je nooit moet opgeven
om te proberen je recht te krijgen & zelf te trachten om rechtvaardig te handelen.
Als je ergens echt in gelooft, ga er dan ook voor
en geef nooit op!

Sommigen van ons
zijn geboren als onverbeterlijke
optimisten & anderen zien alles weer wat zwarter,
grijzer, bruiner of uiteindelijk toch wat weer gekleurder?
Wat ik dus in feite elke dag weer aan het doen ben is:
vanuit dat verleden in 't nu naar de toekomst toe
te groeien!

Ik
geloof niet
dat ik de wereld kan veranderen,
maar ieder mens voor wie ik 'n verschil maak is belangrijk:
mijn steentje probeer ik bij te dragen via verpleging & onderwijs ~
tuinieren in het paradijs is als de hof van Eden in ons hoofd ~
alles wat we meemaken komt er vandaan
en keert erheen
terug
...

Interculturele psychologie
is het middel om maatschappelijke betrokkenheid te blijven cultiveren
en dat is iets wat al begint van onze geboorte [en/of hergeboorte] af aan.
De basis van ons bestaan is nu eenmaal bewustwording van wat we waren
& aan het worden zijn?

Ga maar rustig
naar het buitenland en blijf op weg
je hele verdere 'rest' van je leven lang:
als ik luister naar al die liedjes van vroeger
[vanaf m'n 12 & ook daarvoor al!] in de jaren vijftig v/d vorige eeuw,
dan besef ik hoe ik ben geworden wat ik nu 'ben', 't staat
niet meer stil 'till the day I day',
en zelfs dan
...

Je kunt wel duizend keer zeggen
dat armoede belangrijk blijft als menselijk 'hoofdthema',
maar pas als je er zelf direct mee te maken krijgt,
dringt dat tot je door!

Toen ik begin twintig was
ging ik pas goed wat verder 'op weg'
over alle bereikbare grenzen van lichaam & geest?
Je komt dan als jonge, blanke, blonde [niet AL te domme] Hollandse jongen
als 'de ander' terecht tussen alle emoties van 'andersdenkenden' die er in hun eigen 'andere landen', een heel andere eigen taal en gewoonten op nahouden!

Vol blijdschap en herkenning dwars door alle scheidslijnen heen:
inclusief onbegrip, boosheid & verontwaardiging, naiviteit en lichamelijke/geestelijke/sociale beperktheden. Toch waren er dus ook weer telkens alsmaar 'andere mensen' die waren
als moeder of vader, broer, zus of vriend, zelfs voor zo'n eenling als ik was.

Soms moet je weten hoe het is om zelf die ander te zijn
om ook hier in Nederland ruimte te kunnen scheppen voor 'de ander'.
Als je ziet dat mensen in andere landen, waar ook ter wereld,
in de grond van de zaak met dezelfde dingen bezigzijn
is het misschien weer tijd om naar huis te gaan
en thuis te realiseren wat je ook aan
ervaringen elders hebt opgedaan?

Als we de anderen nog niet goed hebben leren kennen
is ons eigen leven nog steeds incompleet: je kunt nu eenmaal niet zonder hen die anders zijn dan wij!
Ik geloof dat mensen van alle religies en samenlevingen met elkaar kunnen communiceren.
Als ik ergens kwam, zoals in Italia, Israel, India & Japan, dacht ik: hier zou ik ook wel
een tijdje willen blijven ~ de mensen van alle leeftijden waren er 'anders' & tegelijk
ook 'hetzelfde', zoiets blijft je telkens alsmaar weer prikkelen & aansporen
tot nieuwsgierigheid, herkenning en 'bevestiging van menswording'?!

Ik voelde me in al die landen thuis voor een bepaalde tijd:
misschien iets minder in Turkije, Iran, Afghanistan & Pakistan?
Totaal andere kleding, taal, voedsel, gewoonten, manieren & sociale/politieke stress?!
Maar al met al kom je overal mensen tegen vroeger of later met ongeveer dezelfde levenservaringen
en hun eigen maatschappelijke/individuele betrokkenheid: verstoorde natuurlijke menselijke relaties kunnen dus ook erg bedorven zijn door extremer armoede, religieus of politiek fanatisme
en ziekelijke gefrustreerdheid, zodat het dichten van de kloof veel meer tijd
kan gaan kosten dan je beschikbaar hebt ~ maar het kan!

Naast al dat goede & gemeenschappelijke
leer je dus ook onvermijdelijk onrechtvaardigheid kennen ...
Sommige plaatsen zijn bijna volkomen gesegregeerd: er heerst nog apartheid op de ouderwetse manier.
Afzonderlijke armer zwarte & rijker witte wijken met enorme [onoverbrugbare lijkt het!] grote verschillen.
Als je eenmaal begint te lopen met alleen een rugzak & slaapzak tussen bijvoorbeeld Istanbul & Calcutta,
dan leer je zowel achterbuurten als villawijken kennen, autochtone binnenlandse plattelanders
en ook de wat meer kosmopolitische 'gestudeerden' die ook al 'n beetje van een andere taal
kennen dan alleen 'die ene eigene'.

Als je eenmaal hebt kennisgemaakt met bedelaars,
zieken, gewonden en anderszins getraumitiseerden dan vallen je de schellen [voorgoed] van je ogen
& oren? In de zestiger jaren is niet voor niets de z.g. bevrijdingstheologie uitgevonden naast 't feminisme, de anti~oorlogsbeweging & andere {r}evolutionaire stromingen her & der die
vanaf nu dan ook nooit meer zullen uitsterven ondanks alle bommen/granaten!

Als filosofie, religie & politiek niets te zeggen hebben over ermoede & onrechtvaardigheid,
dan hebben ze in feite ons helemaal niets meer te zeggen. We leven nu eenmaal in een tijd waarin iedereen ook met alle anderen in aanraking kan [en zal!] komen, daar helpt geen Gekke Geertje of Lieve Rita meer aan.

Er zijn dan ook duidelijke relaties aan te wijzen
tussen aan- & afwezigheid van bepaalde 'religies', hiv/aids & wat we 'gender' plegen te noemen:
de mate van onderdrukking/slavernij, armoede/onrechtvaardigheid en alle andere ziekten & afwijkingen is omgekeerd evenredig aan bevrijding/verlossing, scholing/sociale wetten &
gezondheidszorg/mededeelzaamheid!

Je moet je niet langer meer laten ontmoedigen door te zeggen dat
het 'altijd al zo geweest is', dat er 'toch niets aan te doen is', of 'hulp onmogelijk is
onder deze hopeloze omstandigheden'. Als je er echt in gelooft dat het belangrijk is dan doe je het gewoon: wetenschap en ook sociaal engagement horen onlosmakelijk bij elkaar ~
onze hersens & gevoelens zullen altijd sterker blijken te zijn dan explosieven,
waanzin & uitzichtloosheid.

En
alles wat
bedekt was &
verborgen zal open en
bloot te voorschijn komen op den duur:
dat ligt nu eenmaal [ook] in de aard van
onze 'zoogdierlijke
menswording'.

blozen
18 feb 2008 - bewerkt op 18 feb 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende