Afstand

Teveel veranderingen & verhuizingen kunnen de ontwikkeling van 't kind schaden in deze 'gevallen': vandaar ook dat er over het lot van de baby niet zomaar eindeloos kan worden doorgetwijfeld. Maar bij moeders rijst die twijfel vaak wel, zegt PB, die in 2008 promoveerde op 'n onderzoek naar afstandsmoeders in India. Voor deze nieuwe, Nederlandse studie bestudeerde zij niet alleen dossiers, maar inter-viewde ze ook 16 vrouwen die hun kind hadden afgestaan. Wat bleek: 9 van hen hadden van die beslissing later spijt. Zo zegt de Turkse

Fidan, 9 jaar na de bevalling: "Als ik nou terugdenk, dan heb ik echt de verkeerde beslissing gemaakt, dat weet ik 100% zeker, ja echt!"

Zo gaat 't vaker: moeders groeien, krijgen weer vat op hun levens, verlangen naar hun kind, soms zelfs als de vader hun verkrachter is.

Want de helft v/d genen zijn toch de hare: ze kijken op straat al leeftijdsgenootjes na, & denken: "NU zou ik mijn kind WEL kunnen ver-zorgen!" Maar dan is haar kind ondertussen al 'n kleuter, & zegt 't al jaren 'mama' & 'papa' tegen z'n adoptieouders: DIE mogen bepalen of & hoe vaak de moeder haar kind weer mag zien, want 'recht' heeft zij daarop niet meer?! "Zo'n afstands- & adoptieprocedure kan al in 15 maanden na de geboorte zijn afgerond. Maar voor de moeder is dit 'n zeer diep ingrijpende beslissing, waarvan zij de gevolgem niet kan overzien." DAT geldt voor AL deze vrouwen, & zeker voor de moeders die op 't moment v/d bevalling, maar 15/16/17 jaar oud zijn.

Dat deze meisjes, die te jong zijn om te mogen stemmen of 'n auto te besturen, WEL hun kind mogen afstaan ter adoptie, vindt Bos on- gehoord: "'t Is 'n onomkeerbaar besluit, net als suïcide, ook al gaat die vergelijking natuurlijk mank. Maar toch: tenminste tegen zelf-moord proberen we mensen te beschermen? Waarom staan we in Nederland dan WEL toe dat kinderen afstand doen van kinderen?" ...

Terwijl 'r volgens haar wel degelijk 'n alternatief is voor 't adoptiegezin: de ongewenste baby zou in 'n 'perspectief biedend pleeggezin' kunnen worden geplaatst. Deze pleegouders verzorgen 't kind als 't hunne, v/d luiers tot & met de puberteit, maar moeten daarnaast ook voldoende ruimte bieden voor contact met de moeder. OOK als zij daar pas jaren later aan toe is: "Met langdurige pleegzorg blijft zo dus duidelijk: DIT kind hoort bij DEZE moeder! 't Kind wordt NIET 't eigendom van iemand anders, & de moeder is niet afhankelijk v/d good-will v/d adoptieouders." Voor haar is 't inmiddels duidelijk: door die afstand ter adoptie door minderjarigen kan voortaan 'n dikke streep?

Maar de praktijk is weerbarstiger, zegt AW v/d Fiom, die dit onderzoek samen met PB deed & als hulpverlener al jaren vrouwen begeleidt die afstand overwegen.