afrekening


~!@!~

NOG
een klein beetje
over de
nieuwe bijbelvertaling
die per slot
van rekening
een geschiedenis
achter zich
heeft
van enkele duizenden jaren
en al die tijd
[en nog steeds]
invloeden doet gelden
via joden,
christenen,
moslims en al die
andere machochimps,
'heidenen & andersgelovigen'
& beau nobeaus
die zich mensen noemen
&
er allemaal hun
'eigen' idee
op na houden over wat
waardevol is en
wat
niet?

VOOR
deze vertaling
werd zoveel mogelijk
rekening gehouden
met diverse tradities
betreffende het aantal boeken
dat de bijbel
bevat!

ZO
werden de
deuterocanonieke
[of apocriefe] boeken
[zoals JUDIT, TOBIT & de Makkabeeenboeken]
binnen dit project
vertaald,
maar niet in alle uitgaven
opgenomen.

OOK
is het mogelijk
dat er in de toekomst
ten behoeve van de joodse gemeenschap
een uitgave van de TeNaCH
zal verschijnen ...

OVER
het algemeen
werd wel vastgehouden
aan bestaande tradities
en werden wat betreft de samenstelling,
volgorde en naamgeving
van de boeken
geen nieuwe zaken
geintroduceerd.

DIT
betekent o.a.
dat nieuwtestamentische apocriefen
geen plaats krijgen
binnen dit project:
en voor de vertalingen
van de boeken van Flavius Josefus en de Dode Zee-rollen e.d.
moeten we elders
zoeken.

WAT
de naamgeving
van de bijbelboeken betreft
die tussen de roomskatholieke en protestantse tradities
enigszins verschilt,
is een weg gekozen die
de toenadering van de afgelopen jaren
op dit punt enigszins
weerspiegelt.

OOK hierbij
zijn alternatieven wel overwogen
[bijv. de verandering van
de titel Prediker
in Kohelet],
maar voor deze bijbelvertaling[en]
woog de bekendheid van de titel
zwaarder
dan andere argumenten?

VOOR
DEZE vertaling
werden in het algemeen
de wetenschappelijke standaardtekstuitgaven
gebruikt van het OT,
NT & deuterocanonieke boeken.
Voor gevallen
waar de tekst twijfelachtig is
of waar er varianten zijn, was er een
aparte regeling.

OVER
HET ALGEMEEN
werd zo lang mogelijk vastgehouden
aan de tekstvorm
zoals die in de standaarduitgaven
wordt aangeboden.

VERDER
werd rekening gehouden
met de nieuwste stand van het onderzoek
op het gebied van de moderne
vertaalwetenschap,
bijbelwetenschap en kennis
over de bronteksten,
alsmede met belangrijke oude tradities
op dit gebied.

RECENTE
tekstvondsten
kunnen licht werpen
op de betekenis van de tekst
die vertaald wordt.

AL MET AL
mooie vertalingen,
inleidingen, verklarende toelichtingen,
aantekeningen & verwijzingen:
alle 'problemen'
die de vertalers tegenkomen,
worden in de vertaling
[van]zelf
opgelost ...

VERTALEN
is kiezen:
dat betekent
dat de vertalers
steeds volgens een methode
die gebaseerd is op vertaalprincipes
en -regels een vertaling maken,
en dat bij die vertaaldaad
van 'gemeenschap hebben'
steeds tussen verschillende mogelijkheden
gekozen moest
worden.

DIE keuze
vond plaats na een afweging
van de tekst en zijn taal,
de context,
methodische zaken en tal van
andere afspraken
vastgelegd
in het Handboek
v/d NBV ...

DE ANDERE
mogelijke keuzes
werden niet in de vertaling
zelf verwerkt
[zoals bij een
parafrase het geval kan zijn],
noch in noten of aantekeningen vermeld,
omdat de vertaling als tekstgeheel
op zichzelf moet kunnen staan
en gebruikt
moet kunnen worden.

ZOALS
hiervoor al vermeld
kwam er wel een gering aantal voetnoten
waarin die plaatsen worden vermeld
waar de vertaler binnen de gevolgde methode
legitiem tot twee keuzes
zou kunnen komen,
wat de tekst betreft
[varianten]
of wat de vertaling betreft
[twee gelijkwaardige vertalingen].
Dit laatste komt overigens
zeer zelden voor,
omdat de context van een plaats
of de macrostructuur van een boek
vrijwel steeds tot EEN van
beide keuzes
leidt ...

EEN
commissie
heeft regels gegeven
voor een eenvoudige, goed leesbare
en goed uitspreekbare transcriptie van de namen
in het Hebreeuws, Aramees
en het Grieks.

DE
opgestelde
transcriptieregels
werden in bijbelse namen
niet zonder meer toegepast
en aan de toepassing van
deze regels
werden bepaalde voorwaarden gesteld:
de belangrijkste voorwaarde was wel
dat de
nieuwe transcriptieregels
geen invloed
mochten hebben op de spelling
van een naam
die men als
ingeburgerd & gangbaar
beschouwde.

IN HET
Hebreeuws, Aramees & Grieks,
waarin de teksten
van de bijbel geschreven zijn,
bestond er geen onderscheid tussen hoofdletters
en kleine letters.
Het Nederlands waarin de bijbel
vertaald werd,
kent dat
wel.

WANNEER
worden ze meestal gebruikt?
Allereerst eenvoudig wanneer je een hoofdletter verwacht
in een Nederlandse
tekst.

AAN
het begin van een zin;
als uitdrukking van eerbied;
ter aanduiding van
een naam ...

Een Nederlandse zin
begint nu eenmaal met een hoofdletter
en eidigt met een punt.

Een naam
wordt geschreven met
een hoofdletter.

OOK
om eerbied uit te drukken
kan een hoofdletter worden gebruikt.
Deze 'eerbiedskapitaal'
werd in de 16de & 17de eeuw nog niet of
nauwelijks
gebruikt.

In het
geval van persoonlijke,
wederkerige, bezittelijke, aanwijzende
en betrekkelijke voornaamwoorden
die op G D
of Yehosjoea
betrekking hebben,
werden slechts zeer spaarzaam
hoofdletters
gebruikt?

WEL
werden verschillende zelfstandige naamwoorden
uit de religieuze sfeer [Ark, Tempel, Sjabbath e.d.]
met een hoofdletter
geschreven.

VANAF de 18de eeuw
is er - niet alleen in de Statenvertaling -
een beweging merkbaar waarbij, vooral uit pieteitsoverwegingen,
steeds MEER hoofdletters
worden geschreven!

In
ONZE eeuw
leidt dat ertoe
dat de voornaamwoorden
die op "G D" ['onzichtbaar'] of
Yehosjoea ['zichtbaar']
betrekking hebben,
in de uitgaven vanaf 1950 allemaal
een hoofdletter krijgen,
terwijl de hoofdletter daarentegen verdween
bij woorden uit de
religieuze
sfeer?

Tegenwoordig
is er in het Nederlands - en in de Nederlandse bijbelvertalingen -
een tendens tot een groter soberheid in het gebruik van
hoofdletters ...

Je kunt kiezen
om je aan te sluiten bij wat gangbaar is,
omdat DAT de grootste duidelijkheid geeft
bij de lieve of minder lieve
lezer[tje]s!

Concrete
algemene richtlijn[en]:
betracht soberheid
en sluit daarna zoveel mogelijk aan
bij de conventie ~
GEEN
hoofdletters voor voornaamwoorden,
ook niet als ze betrekking hebben
op "G D" of Yehosjoea;
ook niet voor woorden uit de religieuze sfeer
zoals kerk, tavernakel, ark,
apostel, verbond,
[konink]rijk
enz. ...

WEL
hoofdletters voor
alle eigennamen,
OOK Farizeeer, Sadduceeer e.d.;
"G dsnamen" en in DIE gevallen waar Vader,
Zoon & Geest als "NAAM"
worden gebruikt;
zelfstandig gebruikte bijvoeglijke naamwoorden
die betrekking hebben op "G D":
de 'almachtige' G D ~ de "Almachtige" ~
de 'eeuwige' G D ~ de "Eeuwige" ~;
in principe worden
voor aanduidingen voor "G D" of Yesjoea
GEEN hoofdletters gebruikt
bij woorden als alfa, eerste, heilige, koning,
licht, omega, laatste
en dergelijke,
maar alleen de volgende titels van Yesjoe
die als eigennaam
zijn gaan fungeren
worden met een hoofdletter geschreven:
"Gezalfde", "Masjiach", "Christos", "Heer", "Mensenzoon",
"Zoon van David", "Zoon van G D"
[ALLE kinderen
zijn Mensenkinderen
&
ALLE kinderen
zijn Kinderen van G D:
elk mensenkind
is kind van g d &
G D of g d
"IS"
tegelijkertijd
'zoiets Volkomen Anders'
dan
'andere dingen'
EN
ook 'dichter bij'
dan
'wat dan ook',
dat
"HET"/'hij'/'zij'
ZOWEL
"G D"
{het grootste}
IS
als
{het kleinste}
'g d' ...

Verder
hebben we nog
[in de aanbieding of uitverkoop]
het woordje 'satan'/'satanas' of "Satan"/"Leugenaar"
en de ['heilige'] "Schrift", de Schriften:
Wet & Profeten;
eventuele personificaties van bepaalde begrippen
[zoals de Dood e.d.];
een aparte categorie vormen 'naamgevingen'
zoals die o.a.
in het boek Yesjayahoe/JESAJA voorkomen:
"Men noemt u niet langer "Verstotene",
en uw land niet langer "Verlatene",
maar gij zult heten: "Mijn Welbehagen"
en uw land: "Gehuwde"!
[YESJ 62:4];
de woorden 'jood'
& 'joods'
worden alleen met een hoofdletter geschreven
als er sprake is van een opsomming van volken [Joden, Grieken, Romeinen etc.] ...

EN
dan is er nog
een aparte regeling
voor de spelling van het
woordje
'god'?
Hierbij
werd het volgende principe
in de NV aangehouden:
het woord 'god'
wordt met een hoofdletter geschreven
als het op God van Israel
betrekking
heeft ...

IK heb
ondertussen
in die 1001 myDiverhaaltjes
onderhand wel
alle spellingen, hoofdletters en schrijfwijzen
door elkaar gebruikt?
Naargelang de ingeving en het begrip
van het moment
of de
situatie?

MAAR
ik geef de voorkeur aan
'goden', 'godinnen',
'engelen'/boodschappers
& 'duivels'/spoken voor
'afgoden' zoals MOLOCH,
BA'AL of wat voor
onding dan ook,
dat van alles en nog wat
"KAN" betekenen
behalve het "ENIG
ECHTE" ...

EN
ik geef de voorkeur
aan de woorden
"G D",
'g d',
'geest'
&
GEEST
als ik bedoel
datgene wat de
"Oorsprong van Alles" is
en DAAROM
het dichtst 'aanwezig'
in 'ieder van
ons':
maar DAT
is dus "IETS" wat je
alleen maar zelf
[of samen]
kunt ervaren
in eenvoud,
geduld, liefde, rechtvaardigheid
& mededeelzaamheid
vanuit je 'geweten'
dat ook aangeduid wordt
met
'YHWH"/'yhwh'/Yahweh
als
"IK was
& BEN [in ons]
wordende"
...

EN
het staat
iedere 'myDi'er' volkomen vrij
om daar al of niet 'iets' in te zien
of te ervaren,
ik kan alleen maar voor
'mijzelf' spreken &
schrijven?

Kortom:
geef mij maar
'gewoon' Yesjoe [voor Yesjoea of Yehosjoea],
en G D of g d [voor yhwh] ~
ga zover mogelijk terug
naar de Bron &
de Stroom,
maar leg deze
'gegeven' interpretatie{s}
geen woorden in
de 'mond' &
de 'geest'
die er NIET
bij
passen.


engel
15 dec 2005 - bewerkt op 17 apr 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende