Affaire

Er ging een schok door me heen op het moment dat de coke inkickte en ik mezelf met opgetrokken knieën op de bank zag zitten. Links en rechts van mij zaten twee mannen. Het waren mannen van 39 en voor het eerst vroeg ik mezelf af hoe het zover heeft kunnen komen. Ik zette mijn glas gin-tonic weg. De zwoele klanken van Ella Fitzgerald kwamen uit de speakers en we zaten daar maar. Er hing een vreemde sfeer tussen ons. Het was enerzijds gek dat ik daar zat, maar anderzijds voelde het geaccepteerd en respectvol. Een van de mannen zag ik regelmatig. Hij had me al eerder meegenomen naar een vriend en ik begon hem nu geregeld te zien.
“weetje, het gaat niets worden.” Sprak hij. En ik wist het. Uitstellen was heerlijk, maar onze situatie was ondragelijk. Ik voelde me arrogant door de coke en zei dat het me niet kon schelen. We zwegen weer en luisterden naar Ella. Ik voelde me tevreden en een gevoel van hartstochtelijk nostalgisch drama nam bezit van me. Na mijn laatste slok Gin verlieten we de kamer. Op straat was het doodstil. We namen de taxi naar mijn huis en vielen in elkaars armen in slaap. De volgende ochtend luisterde ik opnieuw Fitzgerald. Dit keer met een traan. Nog nooit wilde ik zo graag wel en niet bij iemand zijn. Ik werd verscheurd. Het was zondagochtend en hij vertrok voorgoed.