Adoptie
Lieve Dagboek,
Ik ben van baby af aan geadopteerd uit Indonesie, ik was 6 weken oud.
Mijn vader had mij opgehaald en mij verzorgd in Indonesie 6 weken lang. Heel veel mensen denken altijd dat je goed af bent als je bent geadopteerd, maar weet wel dat er altijd dingen bij kom kijken wat je niet verwacht.
Jullie moeten ook weten dat ik ontzettend blij ben maar heb zelf wel problemen daardoor.
Toen ik jong was realiseer je dat niet echt en weet je niet anders dat je adoptie gezin je familie is.
Maar na dat de jaren verstreken en je ouder word gaan dingen je beseffen dat je toch anders bent dan de rest.
In de pubertijd komen de moeilijke dingen naar boven, want je denkt dan dat niemand je begrijpt wat je van binnen voelt. Je wordt boos en zegt vreselijke dingen tegen je adoptie familie, op dat moment dringt het je niet door dat ze je hebben geholpen. Maar ben je kwaad omdat je bent verlaten en het geen flauw idee hebben waar je vandaan komt en wie je bent. Ik had het er heel moeilijk mee toen der tijd. Mijn vader spreekt er heel oppervlakkig over denk dat hij het heel emotioneel vond die periode, maar mijn moeder in tegendeel zij verteld me altijd heel veel er over als ik er over begin en dat voelt heel fijn.
Nu ik ouder ben ben ik gaan nadenken wat het leven echt inhoud en wat je doel is waarom je sommige paden moet bewandelen in je leven. Ondanks dat ik daar nu mee bezig ben is het hard en heel moeilijk en soms best emotioneel. Weet ook niet hoe ik met sommige dingen om moet gaan. Verlating angst speelt een hele grote rol nu in mijn leven en het ontdekken van mijn leven. Aan de ene kant ben ik echt heel gelukkig en blij dat ik dit leven heb wat ik nu heb, zeker weten! Maar aan de andere kant heb je zoveel vragen. En diegene die ze kan beantwoorden is er nooit dat is mijn biologische moeder. Alleen zij kan mijn puzzel weer een beetje compleet maken. Het is een lange weg te gaan om die wens te verwezenlijken, en ben ook zeker van bewust dat het misschien nooit er van komt. Een moeder zoeken aan de andere kant van de wereld doe je niet zomaar en gaat niet zo makkelijk.
Ik heb me ooit ingeschreven bij Spoorloos maar tot heden heb ik nog niks van hun vernomen, ze hebben al mijn documenten en ze zeiden ooit ''als we echt niks voor je kunnen doen zijn wij verplicht om al je documenten terug te sturen'' dus ik moest geduld hebben en dat hou ik ook maar. Helaas ook via een andere instantie geprobeerd maar die konden niks meer vinden helaas. Ik blijf altijd hoop houden maar blijf ook heel realistisch.
Ik ben in ieder geval heel blij waar ik ben terecht gekomen en dat waardeer ik zeker.
Nu moet ik gewoon onder ogen komen met mezelf en tegen mezelf zeggen dat het goed zo is.....
Ook weer dingen om te verwerken.
Ik wil mensen laten weten dat het heel goed is als je een kindje gaat adopteren maar weet wel dat het niet altijd even makkelijk is en word voor het kindje zelf als diegene ouder word.
Het heeft altijd 2 kanten.....
Ik ben van baby af aan geadopteerd uit Indonesie, ik was 6 weken oud.
Mijn vader had mij opgehaald en mij verzorgd in Indonesie 6 weken lang. Heel veel mensen denken altijd dat je goed af bent als je bent geadopteerd, maar weet wel dat er altijd dingen bij kom kijken wat je niet verwacht.
Jullie moeten ook weten dat ik ontzettend blij ben maar heb zelf wel problemen daardoor.
Toen ik jong was realiseer je dat niet echt en weet je niet anders dat je adoptie gezin je familie is.
Maar na dat de jaren verstreken en je ouder word gaan dingen je beseffen dat je toch anders bent dan de rest.
In de pubertijd komen de moeilijke dingen naar boven, want je denkt dan dat niemand je begrijpt wat je van binnen voelt. Je wordt boos en zegt vreselijke dingen tegen je adoptie familie, op dat moment dringt het je niet door dat ze je hebben geholpen. Maar ben je kwaad omdat je bent verlaten en het geen flauw idee hebben waar je vandaan komt en wie je bent. Ik had het er heel moeilijk mee toen der tijd. Mijn vader spreekt er heel oppervlakkig over denk dat hij het heel emotioneel vond die periode, maar mijn moeder in tegendeel zij verteld me altijd heel veel er over als ik er over begin en dat voelt heel fijn.
Nu ik ouder ben ben ik gaan nadenken wat het leven echt inhoud en wat je doel is waarom je sommige paden moet bewandelen in je leven. Ondanks dat ik daar nu mee bezig ben is het hard en heel moeilijk en soms best emotioneel. Weet ook niet hoe ik met sommige dingen om moet gaan. Verlating angst speelt een hele grote rol nu in mijn leven en het ontdekken van mijn leven. Aan de ene kant ben ik echt heel gelukkig en blij dat ik dit leven heb wat ik nu heb, zeker weten! Maar aan de andere kant heb je zoveel vragen. En diegene die ze kan beantwoorden is er nooit dat is mijn biologische moeder. Alleen zij kan mijn puzzel weer een beetje compleet maken. Het is een lange weg te gaan om die wens te verwezenlijken, en ben ook zeker van bewust dat het misschien nooit er van komt. Een moeder zoeken aan de andere kant van de wereld doe je niet zomaar en gaat niet zo makkelijk.
Ik heb me ooit ingeschreven bij Spoorloos maar tot heden heb ik nog niks van hun vernomen, ze hebben al mijn documenten en ze zeiden ooit ''als we echt niks voor je kunnen doen zijn wij verplicht om al je documenten terug te sturen'' dus ik moest geduld hebben en dat hou ik ook maar. Helaas ook via een andere instantie geprobeerd maar die konden niks meer vinden helaas. Ik blijf altijd hoop houden maar blijf ook heel realistisch.
Ik ben in ieder geval heel blij waar ik ben terecht gekomen en dat waardeer ik zeker.
Nu moet ik gewoon onder ogen komen met mezelf en tegen mezelf zeggen dat het goed zo is.....
Ook weer dingen om te verwerken.
Ik wil mensen laten weten dat het heel goed is als je een kindje gaat adopteren maar weet wel dat het niet altijd even makkelijk is en word voor het kindje zelf als diegene ouder word.
Het heeft altijd 2 kanten.....
29 okt 2014
- meld ongepast verhaal
Log in om een reactie te plaatsen.
- O 12 mei 2016 Littekens
- O 12 mei 2016 Vastigheid in mijn leven...
- O 12 mei 2016 Vriendschap ( 4 )
- O 29 okt 2014 Adoptie
- O 29 okt 2014 Verleden en Heden ( 2 )