Achterstevoren/Ondersteboven: Oude/Nieuwe Zorgen?!

Terug & vooruit via de jaren dertig van de vorige eeuw tussen achterlijkheid en zwakzinnigheid: zoo oogenschijnlijk zoudt ge zeggen, dat er practisch geen contact is tusschen dit wezentje en wat er om hem heen is, & toch is dit niet het geval!

Zoo is hij zeer gevoelig voor de zorg van EEN & dezelfde verzorgster. Tracht 'n ander hem te voeden, dan weigert hij alle eten & wat er nog in komt, wordt spoedig weer uitgebraakt! 'n Zekere gevoelsbinding is dus stellig wel degelijk aanwezig?

Ook wil hij wel lachen als er andere kinderen bij hem zijn, niet als hij omringd is door volwassenen. "Hoe komt dit kind nu zoo?", zult ge vragen. Hierop moet ik het absolute antwoord schuldig blijven. "Hij is zoo geboren!", zeggen we dus vaak?!

De ouders zijn echter zeer flinke menschen, die ons slechts kunnen meedeelen, dat de geboorte heel moeilijk is geweest: hij had toen ook 'n naar verhouding zeer groot hoofd. De zeer bekwame kinderarts die het kind in z'n eerste levensjaren behandelde, heeft gedacht dat tijdens de geboorte de hersentjes van het kind zoodanig zijn beschadigd, dat een normale ontwikkeling niet meer mogelijk was. Deze oplossing bevredigt niet geheel, want het kind heeft niet alleen maar een zeer gebrekkige verstandelijke ontwikkeling, maar was ook in lichamelijk opzicht buitengewoon vatbaar voor diverse ziekten ...

Je ziet de overeenkomsten en verschillen. Niet alleen in taalgebruik en spelling, maar ook in vaccinaties, groter des-kundigheid op diverse terreinen & wat al niet. Mijn moeder heeft jarenlang gezorgd voor een nichtje dat hersenvlies-ontsteking had opgelopen toen daar nog geen voldoende behandeling voor was in de jaren vijftig/zestig van de vorige eeuw: ze kon alleen maar liggen, moest dag en nacht totaal verzorgd worden, kon geen enkele beweging volgen met haar ogen, reageerde niet op geluiden, moest gevoed & verschoond worden & nu is ze ZO al meer dan vijftig jaar ...

Ontelbare malen had het al bronchitis & aanvallen van keelontsteking: met groote zorg is hij behandeld tijdens een kinkhoestaanval & hij is beter geworden. Geleidelijk aan is hij zelfs veel sterker geworden en den laatsten tijd is hij veel minder ziek dan enkele jaren geleden. Eenmaal bracht 'n ernstige longontsteking hem aan de rand van 't graf.

Onwillekeurig denkt ge: "Ach, als het kind toen gestorven was, dan zou veel leed voorkomen zijn!", en toch ..........
ge hadt de angst van de werkelijk niet sentimenteele ouders eens moeten zien en de blijdschap, toen lichamelijke genezing volgde. Nu nog 'n belangrijke vraag: zou er kans zijn dat er in de toestand van dit kind nog 'n belangrijke verbetering kan optreden, dat hij toch gaat opgroeien tot een eenigszins menschwaardig bestaan? Helaas, die kans is al heel gering: we stellen ons voor dat hij waarschijnlijk nog wel loopen leert en misschien zelf gaat eten. Mogelijk is ook eenige "dressuur" zoodat hij niet meer voortdurend onzindelijk zal zijn, maar meer niet. De vooruitzichten zijn nu dus wel heel erg somber!

En toch ..... het is een mensch.