Achterlijkheid/zwakzinnigheid medicijnen/tuigjes??

Ik ben ermee opgegroeid in die naoorlogse jaren maar een van de vele boekjes is nog vooroorlogs: midden jaren dertig van de vorige eeuw schat ik: Het achterlijke kind door Chr. Steketee, arts/geneesheer aan de zwakzinnigen-inrichting 's-Heerenloo-Lozenoord. Ik heb er ook nog wel gewerkt als vakantiehulp in de eerste helft van de jaren zestig! Eens even kijken wat men dacht & schreef in die vooroorlogse jaren?!


Het is 'n uitgebreid gebied en het is aangenaam om te kunnen praten over datgene wat ons dagelijks bezighoudt: over het werk dat ons aan het hart gaat! Voor zover ik weet gaat die voorgeschiedenis zelfs al terug tot de tijden van de Kruistochten, Maltezer Ridders, Tempeliers & dergelijke.


Nu weet ik wel dat velen tegenwoordig met groote belangstelling de achterlijkheid als zoodanig bestudeeren: men heeft het dan Zoo graag over 't abstracte begrip. Men beziet het van de maatschappelijke kant en, hoe kan het ook anders in onzen zoo materialistischen tijd, men berekent wat een zwakzinnige aan de "gemeenschap" kost: eigenlijk zou men de zwakzinnigen nog maar het liefst helemaal kwijt zijn. Het zijn de zg. "ballast-mensen", die nimmer wat presteeren, doch wel veel kosten, of, anders gezegd, de "onvolwaardigen". Later vooral bekend als 'untermenschen' .....


Zeker, het is waar, de zwakzinnige is in maatschappelijken zin veelal onvolwaardig, maar het leven is meer dan de plaats die we op den maat-schappelijken ladder innemen. Het zwakzinnige kind, in al zijn gradaties, plaatst ons telkens weer voor het groote mysterie van het bestaan ...


Vervelend, lastig, irritant en onbeschoft dus ook in feite dat nu steeds meer jongeren dagelijks jarenlang de mond volhebben met scheldwoorden.

Moge de lezing van dit boekje eraan meewerken, dat de vraag van het waarom en waartoe der zwakzinnigheid wegvalt in het weten dat "alles met wijsheid is gemaakt". Het "weten" moet dan plaats maken voor het "gelooven". Maar dan wordt dit weer een zeker weten dag de zwak-zinnige ons niet gegeven is als ballastmensch, maar als "schepsel van God", dat we als zoodanig hebben te zien en te behandelen. Het wordt nu onze plicht zelfs tor in de allerergste graden te trachten om alles wat in ons vermogen is te doen tot ontwikkeling van de misschien geringe capaciteiten. Ik wil u dus niet gaan bezighouden met algemeens beschouwingen over de achterlijkheid, maar we willen ons zelf confronteeren met de idiote en achterlijke kindertjes zelf! Vanzelfsprekend komen we dan ook met de problemen van het constateren, de behandeling, de vooruit-zichten, e.d. in aanraking. Eerst kwamen we ermee in aanraking via de ouders van Jolanda & daarna, kortgeleden, met de 'onvermijdelijke' wrede en 'normale' behandeling van Brandon: medicijnen, vastbinden, riemen, tuigjes, isolatie, wederzijds wantrouwen & ook eventueel vertrouwen .....