HK:
Laten we de zaak niet altijd veel eenvoudiger (of ingewikkelder) voorstellen dan ze is: OOK i/d kerken is nieuwe religie versluierd aanwezig, versluierd i/d zin van 'n gelovigheid die zich niet langer meer gebonden acht aan wat de reectievelijke kerken voorschrijven.
Geloof dus niet meer zozeer als 'n collectief aangehangen set van geloofswaarheden, maar geloof zoals wij het
ZELF
zien,
persoonlijk
...
't Verhaal v/h kerkelijk christendom moet dus NOG 'n keer verteld worden, maar dan nu vanuit de belevingswereld van wat we bij gebrek aan beter 'de nieuwe gelovigen' kunnen noemen. De kerken bestaan nog wel, maar ze kalven steeds verder af, zo moeten steeds vaker vechten voor hun 'gedoogde' voortbestaan, & veelbetekenend: de ergste vijand staat nu niet meer BUITEN de poort maar zit van-BINNEN! Voor menig kerkganger is 't officiële geloof zo langzamerhand 'n ONMOGELIJK geloof geworden: "God die alles maakte" leerden ze vroeger aan de kleine kerkelijke kindertjes i/d kleuterschool, maar dit liedje vertolkt allang niet meer wat 'n steeds groter aantal goed-gelovigen van vandaag met "God" bedoelt. ALS ze met dit woord al IETS willen uitdrukken, dan is dat in elk geval 'wat anders' dan de oude officiële kerkleer ooit met "God" bedoelde, bedoelt & zal blijven bedoelen, wil ze zichzelf tenminste nog niet helemaal opheffen ...
Tegelijk lopen niet alle nieuwe gelovigen weg: want voor wie generatie op generatie lid is geweest van 'n kerk, van welke denominatie dan ook, voelt de kerk aan als 'n (t)huis. Kerkverlaten is huisverlaten, & dat betekent i/d.kou staan, alleen zijn, & DAT willen de meeste mensen nu eenmaal nog niet zo graag ...
