abracadabra hocus pokus pilatus pas lamasavachtani

piefpaf poef sprak Zoef & dook weg in z'n eigen holletje ...




Het
mooiste zou
zijn als iedereen
kon worden wat men
wil & kan zijn wat men geworden is
zonder nog al teveel
problemen?

Liefst
zonder overdreven
gedoe, gewelddadig forceren, totaal
onmogelijke griezelige verwachtingen van spoken,
geesten, goden, toverspreuken &
bezweringen, bloedvergieten
& gekkigheid!

Maar helaas,
er blijken nog steeds
maar al teveel mensen te zijn
die wel geloven in bezetenheid en het noodzakelijk
daarbij behorende onafscheidelijke uiterst gewelddadige exorcisme.
Alsof symbolisme & magische praktijken
nog steeds belangrijker [of totaal anders] zijn
dan de werkelijkheid.

Of omdat die werkelijkheid
zo onbegrijpelijke en onverteerbaar is
dat men z'n toevlucht wel moet nemen tot 'onmogelijke middelen'?
Al i/h OT, maar zeker in de latere literatuur worden heel andere accenten gelegd
bij de beschrijving van koning David dan we in de boeken 1 & 2 Sjmoe'eel vinden:
alsof onder verdrukking het fantastische element de overhand krijgt
en zich totaal verliest in wensdenken & overdreven woordgebruik
met magische duimzuigerijen!

In
Het boek
v/d Bijbelse Oudheden,
'n geschrift van Pseudo~Philo,
dat dus op naam staat v/d beroemde Joodse wijsgeer-
theoloog uit Alexandria, maar zeker niet van hem is, wordt David vooral als 'n exorcist gezien
in bijvoorbeeld de strijd tegen Goliath waar hij zeven stenen gebruikt
waarop hij de namen schrijft van de drie aartsvaders,
Avraham, Yitschak, Ya'akov,
Mosjeh & Aharon,
van zichzelf &
de Aller~
hoogste
...

Met
deze stenen
[lees: namen!], doodt hij Goliath;
mogelijk is dit geschrift geschreven
in de jaren voorafgaande
aan de Joodse opstand
in 66nC?

In
de sektarische {?}
literatuur van Qumran
is David vooral de psalmdichter, en wel van 3600 psalmen:
het totaal van zijn liederen
komt daarmee op 4050.

Hij sprak deze 'door de profetie'.

Deze nadruk op David als psalmdichter
met de gave v/d profetie gaat ten koste
van zijn politiek-militaire betekenis.

In 't N{O}T ten slotte valt 't hoofdaccent op David als 'n profetisch figuur.

In
Handelingen {v/d
Apostelen} 2:30 wordt hij
met zoveel woorden
'n profeet
genoemd.

Dat hij koning was,
wordt niet geheel verzwegen
{Lucky Luke 1:32v; Hand 13:22},
maar de volle nadruk valt op hem als spreker
van geinspireerde woorden
{Hand 1:16; 2:25vv; 4:25;
Hebr. 4:7}!

Kortom:
samenvattend kunnen
we nu dan ook zeggen
dat er i/h na~oudtestamentische jodendom
sterke tendenzen zijn om de militair~politieke
betekenis van David te relativeren & dat hij
veelmeer voortaan wordt getypeerd
als 'exorcist', psalm-
dichter &
profeet.

Het
kan haast
niet anders dan
een verwijzing zijn naar
het feit dat geweldenaren in hun overmoed
menen Almachtig, Onaantastbaar & als voor Eeuwig te zijn,
terwijl de menselijke{r} kant van 't
wordingsproces van bruut
geweld overstapt naar innerlijke{r} verzekering
van de echte waarheid
& hope in
de dope
...
28 nov 2007 - bewerkt op 30 sep 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende