AbRacaDabra

V
roeger, in 't Paradijs & de Hof van Eden, de Diepe Jungle enzo,
(en nu ook nog wel op sommige plaatsen
door steeds minder (?) mensen)
werd elke menselijke aktiviteit gezien
als onderdeel van een veel groter geheel
dat door ethische & metafysische doelen werd bepaald.

Dat is nu meestal niet meer zo!

Wat ooit een samenhangend geheel was,
is nu uiteengevallen in allerlei subsystemen
die zich geleidelijk alsmaar meer hebben verzelfstandigd.

Ekonomie, politiek, geneeskunde en wetenschap
hebben zich als het ware al volledig losgemaakt
van de vroegere metafysische en theologische referentiekaders.

Dit is het zogenaamde diskonnektiesyndroom ...

Er is ook een losmaking ontstaan
binnen de persoon die
- precies als gevolg van het wegvallen van zingevingsperspektieven -
het uitermate moeilijk heeft
om de verschillende maatschappelijke rollen
die zij heeft te spelen,
te integreren.

De neurose van onze tijd
is het existentieel vacuum
dat zich vooral manifesteert in verveling,
maar ook in verlangen naar macht en sexualiteit.

In de huidige, sterk interdepente wereld,
kunnen individuen en naties
niet langer de meeste van hun problemen meer zelf oplossen.

We hebben elk ander nodig.

We moeten daarom een gevoel ontwikkelen
van 'universele' verantwoordelijkheid ...

Het is onze kollektieve & individuele verantwoordelijkheid
om de wereld-familie te beschermen & te voeden,
haar zwakkere leden te steunen
& het milieu te onderhouden waarin we allen leven.

De grootste levensproblemen zijn in de diepste grond onoplosbaar ...

Je kan er alleen maar aan ontgroeien ...

Dit ontgroeien is een verhoging van het niveau van bewustzijn.

Een of andere hogere & wijdere interesse kwam in de gezichtskring
& door deze verruiming van de horizon verloor het onoplosbare probleem
zijn urgentie ...

Het werd op zichzelf niet logisch opgelost, maar het verbleekte
tegenover een nieuwe en krachtiger levensrichting.

Het werd niet verdrongen en onbewust gemaakt,
maar het werd in een ander Licht gezien
en op deze Wijze veranderde het ook!

Dat wat op een lager niveau
de oorzaak van de heftigste konflikten (puberteit, bronsttijd, machismo)
en panische affektstoornissen (hormonen, alkohol, drugs, fastfood) was
geweest, leek nu, bezien van een hoger niveau
van de persoonlijkheid
op een onweer in het dal,
gezien vanaf de top van een hoge berg
(Himalaya).

Hiermee wordt niets ontnomen aan de werkelijkheid van het onweer,
maar je staat er niet meer midden in,
maar er boven .......

Problemen kunnen meestal niet worden opgelost
op hetzelfde niveau van bewustzijn
waarop zij oorspronkelijk zijn ontstaan.

We hebben niet in de eerste plaats
behoefte aan een spanningsloze toestand
- resulterend uit de bevrediging van behoeften -
maar aan een streven en de strijd om
een waardevol doel te bereiken.

Streven naar de zin van leven is de belangrijkste motivatiekracht
waarover we beschikken ...

We zijn in staat te leven & te sterven voor onze idealen.

We verlangen naar zin (herinner je Magilla Gorilla, Orang Oetang, Bono Beau & Chim Pan See in vergelijking) ............

Ik wil weten: wie ben ik?

Waarom ben ik hier?

Het gaat om een orientering van mijn zijn.

Je zoekt een samenhang waartoe je behoort.

De mens verlangt er niet alleen maar naar om bevredigd te worden,
maar ook om te kunnen bevredigen,
om een behoefte te zijn.

Behoeften komen en gaan maar de vraag blijft:
is er behoefte aan Mij? ...

We zijn onszelf niet genoeg.

Het leven is niet zinvol als het geen doel heeft buiten zichzelf ...

Als je een doel bent voor jezelf, zul je anderen als middel gebruiken.

Waarom zou je je leven en belangen opofferen aan iemand anders?

Echt Menselijk leven is niet primair zelfexpressie of zelfverwezenlijking
maar zelftranscendentie.

Als je een reden tot leven hebt, kan je vrijwel alle
levensomstandigheden verdragen.

Wanneer je je levensdoel gevonden hebt, dan
mag je leven nog zo moeilijk zijn
en mag je nog zoveel hindernissen op je weg ontmoeten,
maar vanaf dat ogenblik af
is er niets meer dat je nog kan tegenhouden,
vanaf dat moment (AH: EUREKA!) is er geen offer meer
dat we niet bereid zijn om te brengen,
niets dat je niet kan verduren ...

Zingeving is gelukt kontakt met waarden die transcendent zijn
(Tussen Hersencellen & Met Andere Mensen) ...

Bovenzinnelijk alleen al in deze zin dat zij de willekeur en eigengereidheid van het individu ontstijgen ...

't Schijnt tot 't wezen te horen van zinvolheid of geluk
dat 't ons toekomt als het ware
ondanks onszelf ...

Wat niet betekent dat je er niet naar zou kunnen of moeten streven,
maar - zoals de term 'geluk' zelf ons al leert - wordt dit streven
pas echt vervuld,
wanneer we datgene wat we zo erg verlangen niet helemaal
zelf in handen hebben,
wanneer 't als 'n geschenk
op ons toekomt!

Alles van waarde is weerloos ...

Er is steeds 't risiko van zinverlies.

Alle tradities hebben daarom praktijken ontwikkeld om
met onvermijdelijk opduikend ongeluk en/of zinverlies
om te leren gaan ...

Psychoneurose is in diepste zin 't lijden van de ziel
die haar zin nog niet (of niet meer) gevonden heeft ...

Uit 't lijden van de ziel ontstaat echter toch maar wel iedere geestelijke
schepping en iedere vooruitgang
van de geestelijke mens!

't Gemiddelde wordt mogelijk gemaakt door 't voorbeeld van 't volmaakte.

Ons leven krijgt innerlijke samenhang wanneer we ons verbinden
met iets dat boven ons uitreikt:
door trouw aan 'n voor ons bijzonder mens of idee,
door toewijding aan 'n vriend of leraar,
door liefde voor de mensheid.

Zin van & in 't bestaan is (g)een natuurlijk (?) gegeven,
maar hangt ervan af of we ingaan op, of weigeren in te gaan op,
de uitnodiging van 't Eeuwige ...

God (whatever or whoever that/he/she/it is)
trekt zich 't lot van de mens aan ...

Wil 'n relatie aangaan, 'n verbond: stelt belang in de mens &
heeft de mens nodig: 't leven is een maatschap tussen mens & god ...

Zo'n besef van zin wordt nooit en te nimmer geboren in gemak & luiheid,
maar ontstaat na bittere beproevingen, teleurstellingen en allerlei
schipbreuken ...

Je bent (ten dele) wat je er zelf van maakt ...

Die betekenis van 't bestaan wordt niet verzonnen,
maar eerder ontdekt ...

Maak (voor zover 't van jou afhangt) van je leven 'n kunstwerk!

Je hebt 'n opdracht: daarom ben je.

Iedereen is voor 'n speciale taak geschapen
en 't verlangen naar dat werk
ligt in ons hart.

Ik weet op dit ogenblik zekerder dan ooit,
dat ik 'n taak in dit leven heb:
'n kleine 'opgave'

Speciaal voor mij:
die alleen ikzelf kan ontdekken ...

Ieder mens 'n uniek talent:
ieder draagt iets kostbaars in zich!

Dat in geen ander te vinden is:
dat te vinden is onze weg!

Voorlopig ... maar gewoon doorgaan met ademhalen.

Ab (vader/van) Raca (lege/dwaze) Dabra (woorden/dingen)

Hocus (bedwelmen) Pocus (goochelen) Pilatus (6+1/4) Pas (voorrang)

Wie zich laat belazeren door antieke of moderne toverspreuken komt geen stap verder dan
een stap terug ...<