Abortus

Toen ik 16 was werd ik zwanger. Wat een cliché eigenlijk sixteen and pregnant. Ik was zo bang en ik wist niet wat ik moest doen. Ik probeerde er vooral niet te veel aan te denken en door te gaan met mijn leven. Maar ik moest het onder ogen komen. Gelukkig heb ik een onzettend lieve vriend die mij overal in steunt. Maar dit was een keuze die ik alleen moest maken. Uiteindelijk heb ik de dokter gebeld en die heeft mij doorverwezen en toen bleek dat ik al 12 weken en 4 dagen zwanger was. 5 dagen later had ik een afspraak om het weg te laten halen.

Dit was de moeilijkste beslissing die ik ooit hebt gemaakt. Ik wens niemand dit toe.
Ik was naïef dat ik dacht dit doe ik even en dan kan ik weer verder met mijn leven. Maar deze beslissing achtervolgt me overal. School, werk, alles gaat achteruit.

Ik heb goede dagen en hele slechte dagen. Dagen waarin ik huilbuien heb en boos ben op mijzelf. Dagen waarin ik mij egoïstisch voel voor het weghalen van mijn kindje. Dagen waarin ik zin heb om mij op te sluiten in mijn kamer en mijzelf verstoppen voor de wereld.

Naar een jaar heb ik eindelijk hulp gezocht en probeer ik mijn leven weer op de rails te krijgen. En dat gaat moeilijk want die gevoelens van egoïsme en verdriet zullen altijd bij mij blijven. Ik zal altijd mijzelf de schuld geven van deze fout. Maar ik moet hier mee leren te leven.