aan 't slot

lezen we een aantal regels over het feest bij 't begin v/d herbouw: de bouwers leggen de fundamenten, de priesters staan erbij & kijken ernaar, in vol ornaat, & blazen op de trompetten. De Levieten, 'n ietwat ander soort priesters, zijn er ook bij: zij hebben cimbalen bij zich, 'n soort van slag-instrument. De priesters & Levieten zingen om de beurt over (hun versie van) "G d": 'Hij is GÓED, EEUWIG duurt zijn trouw aan Israel!' ~~~

Net als bij Yesjayahoe wordt 'de nieuwe toekomst' helemaal 'aan g d toegeschreven'. 't Mooiste deel van deze bijbeltekst zijn de twee slotregels, vers 12 & 13: vlg. 't Verhaal zijn er bij het leggen v/d fundamenten zowel ouderen als jongeren aanwezig. De ouderen hebben de Oude Tempel nog gezien in al z'n glorie. NÚ worden de eerste kleine stappen gezet om 'n nieuwe te bouwen & niemand weet nog of die ook net zo mooi zal worden als de Oude Tempel!

De ouderen barsten in huilen uit & de jongeren, die de Oude Tempel nooit hadden gezien, zijn vol enthousiasme. In vers 13 lezen we dat juichen & huilen niet meer te onderscheiden zijn. Ook voor dat soort discussies geldt dus: niets nieuws onder zon, maan & sterren. De één vindt ver-nieuwing prachtig, de ander is er heel somber over omdat het oude zo bijzonder mooi was ~~~~~~~~

Ik bedoel maar: zó heeft ook elk ander land wel herinneringen aan tijden van weleer, zowel als volk & stam, als man & vrouw, kind & bejaarde?

Mensen neigen tot verdichting, verluchtiging, zang, dans, tragikomisch toneel & heul veul agitprop voor 't hersenspoelen der brainwashkop ~~~~~

Vandaar ook dat al die verhalen vroeger of later 'aanslaan', 'ergens voor staan', ons enthousiasmeren of koud laten bij enige kennis of juist een gebrek daaraan? 't KÀN verkeren: zowel natuur als cultuur teren op bepaalde regels die ons doen reageren, aanvallen, verdedigen & dus blijven we 'het' uitproberen tot we erbij neervallen. Ecce Homo: "zie de mens", naar afkeer, inkeer en/of wens. That's How Our myDiCookies Crumble ~~~