Aan het front waren veel soldaten, die niet wisten


HOE SLECHT HUN EINIG VÄTER~ & MÜTTERLAND DEUTSCHLAND IN STAAT WAS OM NU ZO DIE EERSTE GROTE WERELDOORLOG NOG VOORT TE KUNNEN ZETTEN, OOK AL EVEN VERBIJSTERD & totaal ontzet! Dit werd niet alleen veroorzaakt door het snelle vertrek van hun Kaiser, maar eveneens door de onmiddellijke afkondiging v/d wapenstilstand, die op 11 november 1918 van kracht werd. HR die aan het westelijk front vocht: "De frontsoldaten hadden zelf niet het gevoel dat ze al verslagen waren, en wie vroegen ons af waarom de wapenstilstand al zó vreselijk snel afgekondigd werd, en waarom we zo snel onze posities moesten opgeven, omdat we ons nu nog steeds op vijandelijk grondgebied bevonden. We vonden dit allemaal heel vreemd ... We waren kwaad, omdat we nu dus nog steeds niet het gevoel hadden dat we aan het eind van onze krachten waren!"

Duitsland leek uiteen te vallen in twee kampen: aan de ene kant stonden mannen als Beck & Richter, die geloofden dat het leger op de één of andere manier 'verraden' was, met aan de ene kant de muitende Duitse matrozen die de nederlaag aanvaard hadden en nu ook meteen geheel de maatschappelijke orde omver wilde werpen?! In januari 1919 liep in Berlin 'n algemene staking uit op een soort van communistische opstand. Fridolin von Spaun, tóen een tiener uit Beieren, ging naar de hoofdstad om daar getuige te zijn van deze o zo historische gebeurtenissen: "Ik was zó opgewonden door al wat er allemaal tegelijk gebeurde, omdat ik in de kranten gelezen had over die zg. 'revolutie' in Berlijn. Ik móest gewoon met eigen ogen zien hóe 'n revolutie in zijn werk ging: nieuwsgierigheid dreef mij naar Berlijn, & toen ik daar was, stortte ik mij in het grote tumult; de stad was als echt gek geworden & HONDERDUIZENDEN mensen renden door de straten en schreeuwden: eerst aan de ene kant, toen aan de andere. Er was een ultralinkse groepering & díe had deze groep stond onder de invloed van één màn, Karl Liebknecht genaamd. En het lot, dat mij af en toe best wel goedgezind is, zorgde er-voor dat ik hem in levenden lijve zag [...] Ik bevond me in de menigte, en plotseling hoorde ik een schreeuw & toen arriveerde er een vrachtwagen, de mensen maakten er ruimte voor, als een soort van 'pad'! De wagen reed door & iedereen schreeuwde: "Liebknecht, Liebknecht!" Ze juichten. Ik had hem helemaal niet gezien, zóvéél mensen stonden er om hem heen, lijfwachten met geladen geweren!

En toen verscheen er deze legendarische man, Karl Liebknecht genaamd! En in een raam op één van de vele verdiepingen & hield daar een opzwepende toespraak? Het duurde niet lang, een kwartiertje of een half uur, dat weet ik niet meer. En deze redevoering maakt zo'n indruk op me, dat ik vanaf dat moment een gezworen anticommunist was: door al die dwaze slogans die hij over de mensen uit-stortte, èn díe opruiende, ongelooflijk opruiende uitspraken [...] Hèt viel me op dat het helemaal niet ging om het creëren van een para dijs voor de arbeiders? Het is in feite allemaal machtswellust. ZÓDOENDE verliet ik, volledg immuun voor de verleidingen van links, het plein als een volkomen overtuigd anticommunist! Veertien dagen later was deze meneer Liebknecht dood of niet meer in leven want z'n tegenstanders hadden hem te pakken gekregen, samen met zijn handlangster - 'n vrouw uit Polen, ene Rosa Luxemburg: ze hebben die twee simpelweg vermoord. 't Klinkt misschien erg harteloos, maar ik kon geen traan om ze laten: zij kregen hun verdiende loon!'
24 dec 2013 - bewerkt op 13 jan 2014 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende