A young womans mind

Als meisje, als (jonge) vrouw, strugle je soms met de diepste gevoels. Gevoels die jij eigenlijk alleen zelf kunt beïnvloeden, ook al hoop je er van binnen stiekem op dat er binnen handbereik iemand rondloopt, die daadwerkelijke invloed op jouw ware gemoedstoestand heeft. Ik zelf ben het perfecte voorbeeld van zo een vrouw. Ik ben nog jong, 18 jaar, en heb al een (in mijn ogen) serieuze relatie achter de rug. Achteraf heb ik toe kunnen geven aan het feit hoe slecht mijn band met deze jongen was. Met achteraf bedoel ik, nadat hij me had ingeruild voor een in zijn, en daardoor ook mijn ogen, beter exemplaar. Dit heeft me toentertijd kapot gemaakt. En af en toe doet dit het nog steeds. Deze gebeurtenis heeft mij meer dan wat dan ook aan het nadenken gezet. Ik ben hierdoor gaan nadenken over dingen, waar ik me als 18 jarige, jonge vrouw eigenlijk niet druk om zou moeten maken. Over het leven. Over de liefde. Of het wel bestaat. En als het bestaat, hoe vind je het dan. Er lopen zo'n 6,5 miljard mensen rond op deze wereld. Hoe weet je het zeker wanneer je de in jouw ogen juiste persoon voor je hebt gevonden? Sommige mensen zeggen dat het niet uit maakt waar je ergens bent, je hebt overal vrienden. Zelf heb ik dit ook lang geroepen. 'Het zou me niet uitmaken om te verhuizen naar Australië, China, Brazilië, ik maak overal wel nieuwe vrienden.' Indien dit klopt, betekent dit echter ook dat ware liefde niet bestaat. Althans, dat er niet één ware persoonlijkheid rondloopt die echt voor jou bestemd is. Als je overal vrienden hebt, vind je dus overal liefde, en dit zou betekenen dat je ook op alle plekken in de wereld de mogelijkheid hebt tot het 'fallen in love'. Dit wil ik niet geloven. Ik wil geloven in de ware liefde, in het feit dat er één persoon op deze wereld rondloopt waarbij ik hoor. Dat er iets bestaat dat je kunt stellen als 'soulmates'. Het hele gebeuren met mijn ex heeft me hier nog extra op gewezen. Op dat ik hier in wil geloven. Het lukt me aardig om me hier toe te zetten, wat als gevolg heeft dat ik me gesloten op stel. Niemand is goed genoeg, niks voelt goed genoeg. Ik heb laatst een jongen ontmoet op een feest, wie ik dacht heel leuk te vinden. Toen ik echter met hem afsprak, in het openbaar, met hem kuste in het openbaar en hand in hand door de stad liep, begon ik mij weer geslotener op te stellen. Waarom zou ik me zodanig openstellen voor iemand, bij wie ik niet hét gevoel heb? Daar heb ik niks aan. Je zou kunnen zeggen dat het als jonge meid belangrijk is te genieten van het moment, van het jong zijn. Maar ik ben niet langer overtuigd van het feit dat dit is door me, ook al is het maar licht, te binden aan iemand op wie ik niet smoorverliefd ben. Misschien denk ik er teveel over na. Ik vraag me af of ik de enige ben, die zo denkt. Dit verhaal komt over als een oneindige gedachtegang, wat het eigenlijk ook is. Een gedachtegang die ik graag deel met mensen die buiten mijn persoonlijke ervaringen staan. Benieuwd, hoe er op neer gekeken wordt.
Lots of Love,
A girl who just wants to write, and in this case share